Ίσες ευκαιρίες. Αυτό ζητάμε οι γυναίκες εκεί έξω. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. 

Η καθεμία από εμάς θα έπρεπε να το ζητάει εμφατικά. Με κάθε τρόπο. Τον τελευταίο καιρό, μέσα στην περιδύνηση των γεγονότων, ακούω συχνά από γυναίκες να λένε “δεν είχα τη δύναμη, δεν είχα φωνή”. Και όμως έχουμε και δύναμη. Έχουμε και φωνή. Να μάθουμε να την χρησιμοποιούμε. 

Μια γυναίκα που θαυμάζω για την δύναμη της, για το ανάστημα που ύψωσε την εποχή της, για τη φωνή της, είναι η Υπατία. Μια γυναίκα σύμβολο. Έζησε πριν από πολλούς αιώνες, εκεί γύρω στο 400 μ.X. Ήταν τόσο σπουδαία μαθηματικός που την θαύμαζαν όχι μόνον στην Αλεξάνδρεια, όπου ζούσε, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη και στη Ρώμη. Ξεπέρασε τον σπουδαίο μαθηματικό πατέρα της, μίλησε για φιλοσοφία, δίδαξε τον Πλάτωνα, ήξερε Άλγεβρα και Γεωμετρία, ήξερε πώς να φτιάχνει αστρολάβο και πέθανε νέα σε δημόσιο χώρο ξεγυμνωμένη και λιθοβολημένη από ένα άγριο μανιασμένο πλήθος. Πολλά γράφτηκαν για τον θάνατό της. Δεν έχουν σημασία.

Σημασία έχει ότι αυτή η γυναίκα σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν μπορούσαν να βγουν από τα σπίτι, σε μια εποχή μισογυνισμού όπου η γυναίκα εθεωρείτο από τους περισσότερους κατώτερο ον κατάφερε να ξεπεράσει τους συγχρόνους της επιστήμονες και να γίνει ένα λαμπρό αστέρι στον ουρανό της φιλοσοφίας και της επιστήμης. Tο 1884 και μετά η Υπατία έγινε και πραγματικό αστέρι στον ουρανό. Ο Γερμανορώσος αστρονόμος Βίκτορ Κνόρρε ανακάλυψε ένα μικρό αστεράκι με διάμετρο μόλις 149 χιλιόμετρα. Ένα αστεράκι που προς τιμήν αυτής της μεγάλης γυναίκας το ονόμασε Υπατία.

Το αστεράκι αυτό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του κάθε οχτώ ώρες και 52 λεπτά. Σαν τις σύγχρονες Υπατίες, τις σύγχρονες γυναίκες, που δουλεύουν ασταμάτητα στο γραφείο και στο σπίτι για να προλάβουν το εικοσιτετράωρο που έχει μια κανονική γήινη μέρα. Και αν το καλοφανταστείτε είναι σαν να χωράει τρία εικοσιτετράωρα δικά της μέσα στο εικοσιτετράωρο των άλλων ανθρώπων γύρω της. Όπως καλείται να κάνει μια γυναίκα που πρέπει να προσπαθήσει τρείς φορές περισσότερο για να επιτύχει στην καριέρα της απ’ ότι ένας άνδρας, ακόμη και σήμερα που τα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή της Υπατίας.

Αυτή η γυναίκα τότε είπε στον εαυτό της ότι μπορεί να καταφέρει ό,τι και οι άντρες και ακόμη καλύτερα.

Έφτιαξε σχολή, ίδρυσε δηλαδή μια επιχείρηση στον πιο δύσκολο τομέα του επιχειρείν, αυτόν της επιστήμης.

Αυτός είναι ένας “ρόλος” που δεν γράφτηκε ως σενάριο φαντασίας αλλά βγήκε μέσα από τις πιο σκληρές συνθήκες της ζωής.

Αυτόν τον ρόλο μπορεί να τον παίξει όμως η κάθε μια από εμάς. Αρκεί να είναι αποφασισμένη. Και η Υπατία ήταν αποφασισμένη σε κάθε ανάσα της ζωής της…

Κουβαλάμε όλες μια Υπατία μέσα μας. Αποφασισμένη. Δυνατή. 

Αρκεί να την αναζητήσουμε. Και θα την βρούμε.

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES