Μετά από τρία χρόνια καθημερινής παρουσίας στο Facebook, με δεκάδες χιλιάδες φίλους, πάμπολλες συζητήσεις και πάνω από ένα εκατομμύριο σχόλια, η σελίδα «Η ζωή μου με τον Γιάννη» έγινε βιβλίο.

Μέσα στις σελίδες του ξεδιπλώνεται ανάγλυφη και χωρίς εξωραϊσμούς η πραγματική ιστορία της μητέρας του από τη μέρα που παίρνει στα χέρια της το χαρτί της διάγνωσης ότι ο Γιάννης είναι αυτιστικός: τη μέρα που ξεκίνησε έναν τραχύ, γενναίο και συχνά μοναχικό αγώνα σε αχαρτογράφητα μονοπάτια, με μοναδικό οδηγό την αγάπη και με όπλο τη θέληση της να ζήσει μαζί του μια ζωή φυσιολογική, πηδώντας στην πορεία τα εμπόδια της τόσο διαφορετικής και τόσο απαιτητικής καθημερινότητας της.

Ένας μαραθώνιος ζωής που γίνεται δεκάδες μαραθώνιοι αγώνες 42 χιλιομέτρων για την αποδοχή του αυτισμού στην κοινωνία.

Ένα βιβλίο που θα σε κάνει να δεις τη δική σου ζωή με άλλο μάτι — και να τη ζήσεις πιο δυνατά.

Το μήνυμα 

«Άδα μου, ακολουθώ καιρό τη σελίδα σου και ήθελα να σου πω πόσο σε θαυμάζω που έχεις το κουράγιο να ανοίγεις το σπίτι σου και την καρδιά σου για να δει όλος ο κόσμος πώς είναι η πραγματικότητα όταν ζεις με τον αυτισμό. Ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία. Μεγάλωσα από γονείς όχι ιδιαίτερα μορφωμένους αλλά δίνοντας σε μένα και στην αδερφή μου όλη τους την αγάπη και κάνοντας ό,τι πίστευαν καλύτερο για μας. Όταν ήμασταν μικρές θυμάμαι πολλές φορές να επισκεπτόμαστε το σπίτι μιας θείας μου η οποία έμενε σε μια πολυκατοικία στο κέντρο της πόλης. Στο ισόγειο έμενε μια μητέρα με το γιο της, ένα νεαρό αγόρι που περπατούσε διαρκώς πάνω κάτω στο μπαλκόνι του και φώναζε κάθε φορά που μας έβλεπε να παρκάρουμε και να κατεβαίνουμε απ το αυτοκίνητο. Οφείλω να παραδεχτώ πως κάθε φορά που πλησιάζαμε στην πολυκατοικία, σφιγγόταν το στομάχι μου, κυρίως από φόβο. Έναν φόβο που λόγω της ηλικίας μου δεν μπορούσα να κατανοήσω ούτε να διαχειριστώ. Ποτέ δεν συζήτησα με τους γονείς μου γι’ αυτό το αγόρι αν και είχα τόσες απορίες. Για κάποιο λόγο ποτέ δεν έβρισκα την κατάλληλη στιγμή. Ίσως να μην τολμούσα, ίσως να πίστευα ότι δε θα μου άρεσαν οι απαντήσεις που θα έπαιρνα, ίσως γιατί θεωρούσα ότι θα έφερνα σε δύσκολη θέση τους γονείς μου οι οποίοι κάθε φορά αφουγκραζόταν το φόβο μου και μου κρατούσαν, χωρίς να το ζητήσω, πολύ σφιχτά το χέρι στη διαδρομή από το αυτοκίνητο ως την είσοδο της πολυκατοικίας και πίσω. Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα, σπούδασα, άρχισα να δουλεύω, έγινα κι εγώ μαμά και τα έφερε έτσι η ζωή που πριν καναδυό χρόνια μου προσφέρθηκε μια θέση σε ένα σχολείο στο εξωτερικό.
 
Ήταν μια θέση για παράλληλη στήριξη σε ένα παιδάκι με αυτισμό. Ως εκπαιδευτικός μου φάνηκε μεγάλη πρόκληση και δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Να τονίσω πως δεν έχω εκπαίδευση στην ειδική αγωγή αλλά παρ’όλα αυτά δέχτηκα με χαρά. Γνώρισα λοιπόν τον NR ένα γλυκύτατο αγοράκι 5 ετών με τον οποίο θα περνούσα στο εξής όλα τα πρωινά μου. Χρειάστηκα χρόνο να διαβάσω, να εξοικειωθώ με τον αυτισμό και να βρω τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσω αυτό το αγόρι να «ανθίσει». Μας πήρε κανα δυό μήνες να συνηθίσουμε ο ένας τον άλλο. Κάθε φορά που γύριζα απ τη δουλειά, και πριν πάω να πάρω τα παιδιά μου από τον παιδικό, έμπαινα στη σελίδα σου και έψαχνα.. δεν ξέρω τι έψαχνα ακριβώς.. ίσως έψαχνα έτοιμες, μασημένες απαντήσεις από σένα στο πώς να αντιμετωπίσω αυτό το αγόρι, πώς να το βοηθήσω. Με τον καιρό αρχίσαμε να δενόμαστε. Είχαμε τις καλές μας μέρες αλλά και τις όχι τόσο καλές, αλλά έτσι δεν είναι και η ζωή άλλωστε; Και «άνθισε» το αγόρι μου. Άρχισε να ανταποκρίνεται και να δουλεύει με απίστευτη θέληση και δύναμη. Κι εγώ φούσκωνα κάθε μέρα και περισσότερο από περηφάνια. Καθημερινά, καθισμένη δίπλα του, στο μικρό θρανίο του που μετά βίας με χωρούσε. Αυτός πάντα στην κόκκινη καρέκλα κι εγώ δίπλα του στη μπλε. Μετά από 4 μήνες δίπλα του άρχισε να μου δίνει ένα φιλί στον ώμο μου κάθε φορά που κατάφερνε να τελειώσει την άσκηση των Αγγλικών ή της αριθμητικής μαζί με τα υπόλοιπα, τυπικά παιδιά της τάξης. Και κάθε του φιλί στον ώμο μου ζέσταινε όλο και περισσότερο την καρδιά μου.
 
Και κάθε του φιλί στον ώμο μου με έκανε να θέλω όλο και λιγότερο να μπω στη σελίδα σου και να ψάξω για απαντήσεις. Ήθελα μόνο να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ! Γιατί νιώθω πως χάρη σε σένα και στο Γιάννη σου βρήκα πολλές απαντήσεις και τη δύναμη να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου σε αυτό το αγόρι. Τόσα χιλιόμετρα μακριά και μετά από πολλά πολλά χρόνια, μια γκρίζα μέρα, βλέποντας το Γιάννη σου στην σελίδα σου και τον NS στο σχολείο, ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μου εκείνο το αγόρι στην πολυκατοικία της θείας μου. Και ένιωσα ξανά εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν από φόβο. Ήταν από λύπη.. όχι, όχι για το αγόρι.. αλλά για τη συμπεριφορά μου. Γιατί σκέφτηκα ότι εκείνο το αγόρι ίσως χαιρόταν όταν μας έβλεπε, ίσως τα έκανε όλα αυτά για να τραβήξει την προσοχή μας. Κι εμείς απλά γυρνούσαμε το κεφάλι και κάναμε ότι δεν υπήρχε. Γιατί όλοι έτσι έκαναν. Και γινόταν αόρατο εκείνο το αγόρι και η μαμά του μαζί. Υπόσχομαι πως δε θα γυρίσω ποτέ ξανά το κεφάλι. Και θα μάθω στα παιδιά μου να μη το γυρνάνε ούτε εκείνα.
 
Καλή δύναμη Άδα μου! Στέλνω την αγάπη μου και ένα μεγάλο φιλί σε σένα και το Γιάννη σου!»

Βασισμένο στην σελίδα Η ζωή μου με τον Γιάννη

Από τις εκδόσεις www.ekdoseis-memento.gr

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES