Επιστροφή στο σχολείο

MIND by ΑΜΑΛΙΑ

Επιστροφή στα θρανία από σήμερα και για τα παιδιά του δημοτικού. Μετά από τόσον καιρό, τα παιδιά, τουλάχιστον τα δικά μου, γυρίζουν με λαχτάρα στις σχολικές τάξεις. Ο λόγος δεν είναι η δίψα για μάθηση. Δεν σταμάτησαν να μαθαίνουν, άλλωστε, όλον αυτον τον καιρό. Ο λόγος είναι η δίψα για “επαφή”, για “συναναστροφή”. Με συνομίληκους, με φίλους. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές μέσα σε ένα σχολείο που τρυπώνουν στο υποσυνείδητο σου και σε ακολουθούν για μια ζωή:

– 0ι παιδικές φωνές και ο πανζουρλισμός στο “δρόμο” για την τάξη. Εκεί που συναντιούνται “φίλοι” και “εχθροί”. Τα μεγαλύτερα μυστικά στους διαδρόμους έξω από μια τάξη. Τα μεγαλύτερα δράματα, οι πιο σπουδαίες στιγμές της παιδικής μας ηλικίας. Όλες οι χαρές του κόσμου σε αυτήν την ηλικία περιφέρονται γύρω από μια τάξη. Και όλες οι απογοητεύσεις – μαθητικές, ερωτικές, φιλικές.

– η μυρωδιά της κιμωλίας. Ακόμη και εάν τα τάμπλετ και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν πια πρωταγωνιστικό ρόλο στις τάξεις, εξακολουθεί να υπάρχει και η κιμωλία. Αυτό το λευκό, μαλακό ασβεστολιθικό πέτρωμα είναι συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια μέσα σε σχολικές τάξεις. 

– τα κοριτσίστικα γέλια, οι αγκαλιές τους που σήμερα δεν θα είναι σφιχτές. Τα κλεφτά βλέμματα στα αγόρια. Οι αγορίστικες φωνές, τα τρεξίματα στους διαδρόμους, οι καυγάδες. Οι κλέφτές ματιές στα κορίτσια. Ξέρω πως σήμερα το πρωϊ η κόρη μου και οι φίλες της θα αρχίσουν τα χαχανητά με ξαναμμένα μάγουλα. Θα μοιραστούν τα νέα της καραντίνας – αυτά που έχουν χιλιοπεί από τα κινητά και το houseparty αλλά όπως και να το κάνεις δεν είναι το ίδιο να τα λες από κοντά. Θα σχολιάσουν η μια την άλλη, στα φανερά και τα κρυφά, για μικροαλλαγές που υπέστη η καθεμιά μετά από δύο μήνες απουσίας. Θα χαμηλώσουν το βλέμμα μπροστά στο αγόρι της αρεσκείας τους ή πάλι μπορεί να τινάξουν φιλάρεσκα το μαλλί για να του κεντρίσουν την προσοχή. Ο γιος μου από την άλλη θα επιδοθεί σε άγαρμπες κινήσεις γιατί δεν θα ξέρει πως να αντιμετωπίσει την κοινωνική απόσταση, θα κοκκινίσει μπροστά στο κορίτσι που του αρέσει, από τη χαρά του που θα δει όλους του τους φίλους θα χοροπηδάει όπως τα κρι κρι στα βουνά της Κρήτης.

– η μυρωδιά από πίτσα στο κυλικείο που σου σπάει τη μύτη – και μιλάμε για αυτή την πίτσα με το έξτρα τυρί, τη βουτυράτη! Τα καλούδια του κυλικείου που τα περιμένουν πως και πως αλλά σήμερα θα απογοητευτούν γιατί θα το βρουν κλειστό!

– η υφή των τετραδίων. Τα χρωματιστά τετράδια και τα ντυμένα βιβλία με τους σελιδοδείκτες. Αυτά που όσο περνάνε οι μέρες παλιοκαιρίζουν, φθείρονται. Άλλοι ζωγραφίζουν, άλλοι γράφουν στιχάκια από τραγούδια, αρκετοί γράφουν μυστικά ονόματα και εξομολογούνται την αγάπη τους. Ο γιος μου απλώς κάνει μουτζούρες!

– οι κασετίνες με τα χιλιάδες χρώματα. Οι γόμες σε ευφάνταστα σχήματα. Όλα απολύτως τακτοποιημένα στην αρχή της χρονιάς, εντελώς άναρχα πεταμένα προς το τέλος.

Οι σχολικές τάξεις γεμίζουν ξανά παιδικά γέλια και ενίοτε κλάματα. Ακριβώς όπως πρέπει να είναι. 

 

ΥΓ: Το 1988 ήμουν ήδη στο Λύκειο. Το μόνο που εκτιμούσα εκείνη την εποχή από το τραγούδι της Βίσση ήταν το άφρο μαλλί και το απόλυτο 80’s look της – σκουλαρίκι κρίκος, ψηλοκάβαλο στενό τζην με ρεβέρ, μποτάκια, ζώνη, tshirt . Αυτήν την επιθυμία για επιστροφή στα μαθητικά χρόνια αδυνατούσα να την καταλάβω. Άσε που τη θεωρούσα μαζοχιστική! Οι ρυτίδες τότε μου φαινόντουσαν τόσο μακρινές όσο και το φεγγάρι… Έλα, όμως, που τα χρόνια γρήγορα περνούν.

 

Photo credits: Andrea Piacquadio

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES