Και εκεί που δεν το περιμέναμε βρεθήκαμε με τόσο χρόνο στα χέρια μας που δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε. Ή που, τέλος πάντων, παλεύουμε να τον “γεμίσουμε”. Νέα συνθήκη στη ζωή μας. Από την τρέλα του να τα προλάβουμε όλα εκεί έξω, στην ακινησία, στους αργούς ρυθμούς του μέσα.

Οι περισσότεροι, όσοι τρέχαμε εκεί έξω, προσπαθήσαμε στην αρχή να αναπαράγουμε την κίνηση εντός. Το FoMo (fear of missing out) συνέχισε να μας οδηγεί. Απλώς άλλαξε μορφή. Τώρα το θέμα έγινε να διαβάσουμε όσο περισσότερο μπορούμε, να δούμε όλα όσα δεν είχαμε προλάβει, να κάνουμε όλα όσα θέλαμε και δεν προλαβαίναμε. Να προλάβουμε… γενικώς! Ξαφνικά ξεκίνησε μια “εκστρατεία εκπολιτισμού” μας… να δούμε παραστάσεις, να διαβάσουμε βιβλία, να δούμε ταινίες, να ακούσουμε διαλέξεις… 

Ναι η τέχνη, ο πολιτισμός είναι καταφύγιο. Εξευμενίζει, ανακουφίζει, συμπαρασύρει.

Και μετά;

Διαβάσαμε, ακούσαμε, είδαμε…

Και τώρα;

Και τώρα μείναμε να αναμετρώμαστε με τον χρόνο.

Μάθημα πρώτο:

Τόσον καιρό όλοι παραπονιόμασταν πως δεν είχαμε χρόνο. Τώρα, λοιπόν, μας δόθηκε, αναπάντεχα, χρόνος. Κάτι σαν παράταση αγώνα. Σε αυτήν την παράταση, λοιπόν, έχουμε την ευκαιρία να εκτιμήσουμε, να ηρεμήσουμε – το έχουμε όλοι ανάγκη – και να επαναπροσδιορίσουμε. Έχουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε το αποτέλεσμα, να βγούμε νικητές. Αυτός είναι ο σκοπός της παράτασης. Να δώσει νικητή. Στη δική μας περίπτωση, ανασύνταξη & αναδιοργάνωση.

Ζούμε με συναισθήματα, όχι με τις ώρες στο ηλιακό ρολόι. Θα έπρεπε να μετράμε το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς. #Αριστοτέλης

Αυτήν την περίοδο, της κοινωνικής απόστασης, της ζωής σε παύση, είναι σημαντικό να γίνουν τα συναισθηματα οδηγός μας. Έχουμε χρόνο να αισθανθούμε και άρα να κατανοήσουμε καλύτερα εμάς τους ιδίους και τα θέλω μας, αλλά και τους άλλους, γύρω μας.

Μάθημα δεύτερο:

Αυτόν τον καιρό σκέφτομαι συνέχεια όλα όσα είχα αναβάλει. Ένα μάθημα, λοιπόν, αυτής της περιόδου είναι να μην αφήνουμε για αύριο αυτά που θέλουμε να κάνουμε σήμερα.  Το τηλεφώνημα στη φιλη που δεν έχουμε δει εδώ και καιρό, η παρέα με την οποία είπαμε να βγούμε και όλο το αναβάλαμε, η παράσταση, η συναυλία ή η ταινία που είχαμε υπόψιν, τα λόγια που θέλαμε να πούμε…

“Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος.” #Επίκουρος

Μάθημα τρίτο:

Η ζωή πάντα φάνταζε περίπλοκη. Στην πραγματικότητα είναι τόσο απλή. Εμείς περιπλέκουμε τα πράγματα. Απλή ζωή δεν σημαίνει μίζερη. Απλή ζωή είναι η ζωή με νόημα, μια ενσυνείδητη ζωή. Όταν συνειδητοποιούμε πως δεν χρειαζόμαστε οτιδήποτε περιττό. Αυτές τις ημέρες όλοι έχουμε χρόνο να εκτιμήσουμε τα ουσιώδη και να τα ξεχωρίσουμε από τα επουσιώδη.

Θα βρεις νόημα σ’ αυτήν τη ζωή μόνο αν το δημιουργήσεις εσύ” #Όσσο

Σε αυτήν τη συνθήκη συνειδητοποιούμε, επίσης, τη ματαιότητα αυτού του κόσμου. “Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες”.  Τα λόγια του Δημόκριτου για τη ματαιότητα της ύπαρξης μας εγώ δεν τα εκλαμβάνω ως απαισιόδοξα. Αντιθέτως. Για μένα είναι λόγια αφύπνισης. Για το σήμερα, όπου η συνθήκη απαιτεί απλότητα και μετριοφροσύνη, ενδοσκόπηση και αξιολόγηση, αλλά και για το αύριο, αυτό που νομοτελειακά θα έρθει και θα μας βρει αλλαγμένους.

Και για το τέλος: όμορφες εικόνες γεμάτες χρώμα και νότες γεμάτες συναίσθημα.

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES