Μια υπέροχη ιστορία για την αγάπη και την καλοσύνη

Παιδιά

4moms team , 20-01-2020

Η 14χρονη σκυλίτσα μας Abbey, πέθανε πριν από έναν μήνα. Τις επόμενες μέρες από τν θάνατό της η μικρή μου κόρη Meredith που είναι μόλις 4 ετών, δεν μπορούσε να σταματήσει το κλάμα για την απώλεια της Abbey. Mε ρώτησε λοιπόν, αν μπορούσε να γράψει ένα γράμμα στον θεό, ώστε αυτός να την αναγνωρίσει ανάμεσα σε όλα τα άλλα πλάσματα και να σιγουρευτεί ότι ο θεός θα την φρόντιζε από εδώ και μετά. Εγώ συμφώνησα αμέσως, και η Meredith ούτε υπαγόρευσε τα πιο κάτω λόγια:

Αγαπημένε μου Θεέ,

Σε παρακαλώ, θα προσεχείς το σκυλάκι μου; Πέθανε πριν από λίγες μέρες .
Την αγαπούσα και τώρα πια μου λείπει τόσο πολύ…
Σε ευχαριστώ που μου επέτρεψες να γίνει το σκυλάκι μου, και ας αρρώστησε.
Σε παρακαλώ, θα παίζεις μαζί της; Της αρέσει να κολυμπάει και να παίζει με μικρές μπάλες.
Σου στέλνω μαζί με το γράμμα μου και μια φωτογραφία της, για να ξέρεις ποια είναι.
Σε παρακαλώ…μου λείπει τόσο πολύ.

Με αγάπη,
Meredith. 

Βάλαμε το γράμμα μέσα σε έναν φάκελο μαζί με μια φωτογραφία της Abbey. Στη συνέχεια βάλαμε την διεύθυνση: Παράδεισος/Θεός. Γράψαμε στον φάκελο και την δίκη μας διεύθυνση. Η Meredith επέμενε να γεμίσουμε τον φάκελο με γραμματόσημα γιατί «χρειάζονται πολλά, για να φτάσει στον παράδεισο.» Το ίδιο απόγευμα το έριξε η ίδια μέσα στο ταχυδρομικό κουτί. Περνούσαν οι μέρες και κάθε μέρα με ρωτούσε αν ο θεός θα έχει διαβάσει τ γράμμα της. Της απαντούσα ότι σίγουρα θα το διάβασε.

Χθες ηρθε από το ταχυδρομείο στο σπίτι μας, ένα μικρό πακέτο τυλιγμένο σε χρυσόχαρτο. Στο μπροστινό του μέρος είχε γραμμένο χειρόγραφα με γραφικό χαρακτήρα που δεν γνώριζα: «Για την Meredith» , και από κάτω την διεύθυνσή μας. Η Meredith το άνοιξε και μέσα βρήκε ένα μικρό βιβλίο με τίτλο : «Γιατί τα σκυλάκια πεθαίνουν». Στην εσωτερική πλευρα του εξωφυλλου, υπήρχε το γράμμα μας προς τον Θεό μέσα στον ανοιγμένο του φάκελο. Στην απέναντι σελίδα υπήρχε η φωτογραφία της Abbey που είχαμε στείλει μαζί με το γράμμα, και το ακόλουθο σημείωμα:

Γλυκιά μου Meredith,

H Abbey έφτασε με ασφάλεια στον παράδεισο!
Η φωτογραφία της που μου έστειλες με βοήθησε πολύ και την αναγνώρισα αμέσως.
Θέλω να ξέρεις ότι η Abbey δεν είναι πια άρρωστη. Δεν πονάει.
Βρίσκεται εδώ μαζί μου και θέλει να ξέρεις ότι ήταν ευτυχισμένη που υπήρξε το σκυλάκι σου.
Όπως ίσως ξέρεις, εδώ στον παράδεισο δεν χρειαζόμαστε τα σώματά μας και εγώ δεν έχω τσέπες για να κρατήσω την φωτογραφία που μου έστειλες.
Έτσι λοιπόν σου την στέλνω πίσω μαζί με αυτό το βιβλίο, ώστε να έχεις πάντα την εικόνα της Abbey μπροστά σου και να την θυμάσαι.

Σε ευχαριστώ για το όμορφο γράμμα σου και ευχαριστώ και τους γονείς σου που θα σε βοήθησαν για να μου το γράψεις.
Τι υπέροχο μπαμπά και μαμά, έχεις! Να ξέρεις ότι τους διάλεξα ειδικά για εσένα.
Σε προσέχω κάθε μέρα και να θυμάσαι ότι σε αγαπάω.
Α, να μην το ξεχάσω κι αυτό: κάθε φορά που με χρειάζεσαι, είναι πολύ εύκολο να με βρεις: θα με βρίσκεις οπουδηποτε υπάρχει αγάπη.

Με πολύ αγάπη,
ο θεός. 

Η Meredith ησύχασε. Σταμάτησε να κλαίει. Ξέρει ότι η Abbey παίζει με τον θεό και ότι δεν πονάει πια. Και ότι ήταν ευτυχισμένη, που υπήρξε δικό της σκυλί. Αυτή η ιστορία που δημοσίευσε ο πατέρας της Meredith, θυμίζει ότι πολλές φορές εναι πολύ απλό να κανεις το καλό. Και όμως, το αφήνουμε για κάποιον αλλον ξεχνώντας ότι ο “κάποιος άλλος” είμαστε εμεις για κάποιον αλλον. Πιστεύω. Αλλά πιστεύω, ότι το έργο του θεού στην γη είναι έργο ανθρώπων. Άλλο έργο θεού, δεν υπάρχει. Πουθενά. Σκέφτομαι επίσης, ότι πολλές φορές βαυκαλιζόμαστε με την έπαρσή μας ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο και διαφωνούμε και δίνουμε μαχες αλαζονείας με τον φανατισμο εκείνου που κατέχει την μοναδική αλήθεια, για πράγματα που συμβαινουν πολύ μακρυά μας και μακρυά από την δίκη μας επιρροή, πάνω σε αυτά. Δεν είναι κακό αυτό, μην παρεξηγηθώ. Αντίθετα, είναι ευγενές να ασχολείσαι και να βασανίζεις το μυαλό σου για να συνεισφέρεις ένα μόριο μιας σταγόνας, στον ωκεανό των εξελίξεων της κάθε μέρας του κοσμου που ζούμε. Όμως είναι αδιανόητο το ότι την ίδια στιγμή απαξιούμε να ασχοληθούμε αλλάζοντας τον κόσμο ενός, έστω, ανθρώπου που βρίσκεται ακριβως δίπλα μας!
Ποσο υποκριτικό, ποσο ψεύτικο είναι όλο αυτό…

Στην πιο πάνω ιστορία που δημοσίευσε ο κ. Jason Beaulieu, κάποιος υπάλληλος ενός ταχυδρομείου δεν απαξίωσε να ασχοληθεί και να αλλάξει τον κόσμο ενός μικρού παιδιού που βρίσκονταν δίπλα του, γιατί ήταν απασχολημένος να…θρηνεί υποκριτικά για άλλα παιδιά που πεθαίνουν κάπου πολύ μακρυά. Διάβασε το γράμμα της Meredith, ένιωσε τον πόνο της και τον έκανε δικό της.
Και ασχολήθηκε να της απαντήσει όπως θα απαντούσε κάποιος θεός κάπου στα σύννεφα, ίσως και καλύτερα. Ε, λοιπόν αυτός ο ανώνυμος άνθρωποςκαι κάθε τέτοιος άνθρωπος που νοιάζεται και δεν προσπερνά τον πόνο εκει στο μικρό του και στο ταπεινό του μετερίζι, αυτός ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός θεός που αντέχω να αναγνωρίσω. Το ελεύθερο άτομο: ο μοναδικός θεός, ο αληθινός. Ο πέρα από το μεταφυσικό αφήγημα, ο έξω από τις πονηρές συλλογικότητες και το δήθεν “ευαίσθητο” κράτος. Όχι “οι άνθρωποι”. Ο! άνθρωπος.

Θυμάμαι τον Γάλλο συγγραφέα, Αμερικανό πολίτη, Εβραίο στο θρήσκευμα και επιζώντα του Auschwitz με τον αριθμό Α-7713 στο μπράτσο του , Elie Wiesel:

Το αντίθετο της πίστης, δεν εναι η αίρεση είναι η αδιαφορία.
Το αντίθετο της ζωής δεν ενιαίο θάνατος είναι η αδιαφορία.
Και το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος είναι η αδιαφορία.
Και θυμάμαι και τον Δαλαϊ Λάμα:
Να είσαι καλός, κάθε φορά που αυτό είναι δυνατό

* στην φωτό, ο κ. Beaulieu με την Abbey. Λίγες μέρες πριν αυτή ταξιδέψει στον “παράδεισο” , όπου παίζει με τον θεό.

Αυτή την υπέροχη ιστορία την βρήκαμε στην σελίδα του Spyros Hatiras

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES