Συνάντηση με τον Γιάννη Νιάρρο: η διαδρομή, το θέατρο, οι ρόλοι, οι δάσκαλοι, η προσωπική ζωή

Ωρα Για Θεατρο

4moms team , 27-02-2019

Η Ρένα Παπακωνσταντίνου ξεκινά έναν κύκλο συναντήσεων. Στην πρώτη της “συνάντηση” συνομιλεί με τον Γιάννη Νιάρρο.

«Τον Κρίστοφερ τον έχω αγαπήσει γιατί μου έδειξε έναν κόσμο που δεν ήξερα και ίσως να μην ερχόμουν ποτέ σ’ επαφή»

Πάνε μέρες από τότε που πήγα στη παράσταση «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα». Πέρα από το σφίξιμο στ στομάχι που ένιωσα  σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, συνέβη και κάτι πολύ όμορφο. Μαγεύτηκα κυριολεκτικά από τον πρωταγωνιστή του έργου, τον Γιάννη Νιάρρο. Στο τέλος της παράστασης είχα την χαρά να συνομιλήσω μαζί του και να αφουγκραστώ το μέγεθος του ταλέντου αυτού του νέου ηθοποιού, κάτι που ήδη η αγαπημένη Αλεξάνδρα Αϊδίνη μου είχε τονίσει. Στα λίγα λεπτά της γνωριμίας μας ένιωσα τη ζεστασιά, τη σοβαρότητα και την γλύκα αυτής της ύπαρξης. Το ραντεβού μας δόθηκε την επόμενη εβδομάδα στο «Στέλλα κοιμήσου».

Εκεί ολόκληρο το σώμα ταρακουνήθηκε και το μυαλό αγκύλωσε στην ωμότητα της σύγχρονης πραγματικότητας. Ο Γιάννης Νιάρρος δεν είναι όπως οι άλλοι. Δεν μοιάζει με κανέναν και κανείς δεν του μοιάζει. Δύσκολα παίρνω τα μάτια μου από πάνω του κι ας είναι όλοι πρωταγωνιστές σ’ αυτή τη παράσταση. Οι κινήσεις του, οι μορφασμοί του προσώπου του, η άρθρωση του λόγου του συνιστούν ηθοποιό μεγάλων δυνατοτήτων. Συγκλονιστικός και ταυτόχρονα απαξιωτικός σε ό,τι συμβαίνει γύρω του.

Σήμερα βρίσκεται σαν θεατής και ο θεανθρώπου Δημήτρης Καταλειφός. Του είχαν πει για την παράσταση και σήμερα κατάφερε να βρει εισιτήριο, αφού κάθε φορά είναι sold out.

«Θα εκπλαγείτε» του λέω από τις ερμηνείες. Ειδικά με αυτόν εδώ, λέω καθώς συζητούσε στ φουαγιέ δείχνοντας του στην αφίσα τον Γιάννη Νιάρρο. «Χαίρομαι πολύ» μου απαντά. «Κι εγώ» του λέω «χαίρομαι που θα δούμε μαζί την παράσταση».

Στο τέλος το χειροκρότημα δονεί την πλατεία και ο κόσμος είναι εκστασιασμένος από την ένταση των ρόλων και την σκληρότητα της υπόθεσης που διαδραματίστηκε λίγα λεπτά πιο πριν μπροστά μας. Κατευθύνομαι στο φουαγιέ και σε λίγη ώρα ο λατρεμένος βρίσκεται μπροστά μου.

«Δεν έχω λόγια» του λέω, «δεν μπορώ να βρω τον τρόπο να σου εκφράσω τι νιώθω αυτήν τη στιγμή». Την ίδια ώρα ο κύριος Καταλειφός τον αρπάζει από τους ώμους και του δίνει συγχαρητήρια. «Είχα δίκιο;» τον ρωτώ. «Είναι καταπληκτικός» ανταπαντά. «Άξιος αγόρι, άξιος». Κοιτώ τον Γιάννη και μου φαίνεται ότι έχει λίγο κοκκινίσει. Δεν είναι και λίγο ο Καταλειφός να σε επιβραβεύει με τόσο ενθουσιασμό!

Τον αγκαλιάζω και του λέω ότι θέλω οπωσδήποτε να συναντηθούμε για μια συνέντευξη.

«Χαρά μου» μου απαντά και μου δίνει το τηλέφωνο του. Ζεστός και ευγενικός σε κάθε συνομιλία μας και το ραντεβού κλείνεται. Οι υποχρεώσεις όμως δεν του επιτρέπουν να φανεί συνεπής δυο φορές, ώσπου του ανακοινώνω ότι θα πάω να τον ξαναδώ στο ‘Στέλλα κοιμήσου’. Κανονίζουμε λοιπόν να συναντηθούμε πριν τη παράσταση στο θέατρο ‘Τζένη Καρέζη’.

Φτάνω νωρίτερα και μελετώ λίγο τις σημειώσεις μου. Λίγα λεπτά αργότερα ακούω μια χαρούμενη φωνή να μου λέει σχεδόν τραγουδιστά, «Έλα Ρένα τα καταφέραμε». Τον αγκαλιάζω μια νιώθω μια απερίγραπτη χαρά από την μια και τρακ από την άλλη.

Μπαίνουμε στα καμαρίνια. Ο χώρος λιτός και ζεστός, αφήνει το κράνος μπροστά στο καθρέφτη και με ρωτά θέλω κάτι να πιω. Όσο εκείνος πάει να φέρει το καφέ του τακτοποιώ την σκέψη μου και τα πράγματα μου. Κάθεται άνετα στη καρέκλα του και εγώ απέναντι του, κοιτώντας τον στα μάτια τον ερωτώ πώς αντέχει τόση πίεση!

  • Δεν αντέχω μου απαντά και έχω και γυναίκα, σπίτι και σκύλο.

Γελάμε δυνατά και αρχίζει το ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο του Γιάννη Νιάρρου. Ένα ταξίδι που τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε να μου  προμηνύσει την συναρπαστικότητα του.

  • Πες μου, πώς έφτασες στη πόρτα του Εθνικού;
  • Από μικρό παιδί ήξερα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Ήμουνα πάντα ο καραγκιόζης του σχολείου. Ήθελα να κάνω όλους να γελάνε, να ξεκαρδίζονται. Από μικρός έπαιξα σε τηλεοπτικές σειρές, στα δώδεκα ήμουν στα ‘Μαχαιρώματα’ μαζί με τον Γιάννη Μπέζο. Η μαμά μου με πηγαινοέφερνε από τα γυρίσματα και δεν διαμαρτύρονταν ποτέ.
  • Δηλαδή, δεν υπήρχε αντίδραση από το σπίτι;
  • Όχι, αντίθετα υπήρχε μεγάλη αποδοχή και συμπαράσταση. Ήξερα ότι θα γίνω ηθοποιός και τίποτα άλλο.
  • «Κολλέγιο Αθηνών», πως συνυπάρχει ένας τόσο εναλλακτικός τύπος με το κεφάλαιο και το κατεστημένο του κολλεγίου;
  • Προσπαθώ να κρατήσω μόνο τα καλά από αυτό το σχολείο και ν’ αποβάλλω τα κακά.
  • Υπήρξε κάποιος που καθόρισε το μέλλον σου από τους δασκάλους σου;
  • Ναι, η Αγγελική Γκιργκινούδη, η οποία δεν ήταν απλά μια θεατρολόγος, ήταν σκηνοθέτης και παιδαγωγός και με ξεχώρισεανάμεσα σε χίλια πεντακόσια άτομα.
  • Άρα, πιστεύεις ότι ένας δάσκαλος μπορεί ν’ ανοίξει δρόμους για τους μαθητές του;
  • Φυσικά, για μένα η γυναίκα αυτή είναι μάνα, φίλη, καθηγήτρια, τα πάντα… Την αγαπώ πάρα πολύ γιατί μ’ έκανε να ξεφύγω από τα καραγκιοζλίκια που επεδίωκαν να κ κάνω για να γελούν οι άλλοι και να μου δείξει ότι υπάρχει τρόπος να κάνεις τον άλλον να γελά, χωρίς να γίνεσαι καραγκιόζης.

Συμφωνούμε και οι δυο, ποσό σημαντικό είναι το σχολείο να καλλιεργεί ταλέντα και να μην αποτελεί μονόδρομο για Πανεπιστημιακές σχολές. Είναι πολύ όμορφο ν’ ανθίζουν οι πόθοι των μαθητών και να σκορπούν μεθυστικά αρώματα και ομορφιά στη κοινωνία.

  • Κάπου διάβασα ότι ως μαθητής δούλεψες ως κλόουν.
  • Ναι, στα δεκαέξι μου η οικογένεια μου έπαθε ένα κραχ οικονομικό. Τα έχασε όλα και ξαφνικά βρέθηκα να έχω πρόβλημα εκεί που μου παρείχαν τα πάντα. Ήθελα χαρτζιλίκι, να είμαι ανεξάρτητος και άρχισα να δουλεύω σε μια εταιρεία ως κλόουν. Μεγάλο σχολείο αυτό. Έμαθα πολλά πράγματα.
  • Στα δεκαέξι λοιπόν, πάνω στην εφηβεία έζησες μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Πώς επηρέασε αυτό την μετέπειτα ζωή σου;
  • Αυτό με ωρίμασε. Μ’ έκανε να αυτονομηθώ και να σοβαρευτώ. Έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη σχολή του ‘Εθνικού Θεάτρου’. Στη σχολή διαβάζεις πολύ, έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, εκτίθεσαι.
  • Γιάννη, είσαι τόσο νέος, τόσο όμορφος πες μου πώς γίνεται να εκπέμπει σ όλη αυτή την ωριμότητα, είσαι τόσο σοβαρός.

Ακούγονται γέλια…

  • Δεν είμαι το “παίζω” σοβαρός και ξαναγελά… Από το Εθνικό ήθελα να είμαι σοβαρός ήθελα να δουλέψω. Δεν έχανα χρόνο, είχα στόχο και έπρεπε να τον πετύχω.

Εκτιμά τον Δημήτρη Λιγνάδη, δάσκαλο του στη σχολή και θαυμάζει τον Ακύλλα Καραζήση και τον Θέμη Πάνου.

  • Έχεις πάρει μέρος ήδη σε πάρα πολύ αξιόλογες και άπιαστο όνειρο για συνομηλίκους σου δουλειές.
  • Ναι, Σταβρόγκιν στους ‘Δαιμονισμένους’ του Θόδωρου Αμπαζή, Ρασκόλνικοφ στο “Έγκλημα και τιμωρία” του Σωτήρη Χατζάκη στο Εθνικό…
  • Ξανά είδα πρόσφατα το ‘Νοτιά’ του Τάσου Μπουλμέτη για να νιώσω την αύρα σου, να δω αυτό που έκανε τον Γιάννη Οικονομίδη να χτυπήσει την πόρτα σου.
  • Ναι, ο Γιάννης Οικονομίδης είχε έναν κενό ρόλο και με πρότειναν από το Εθνικό, με είδε και στην ταινία και συνεργαστήκαμε. Καταπληκτική ταινία, όμορφες εικόνες, ωραία μουσική. Ο Τάσος Μπουλμέτης είναι πολύ καλός, νοσταλγικός!»
  • Και μετά ‘Στέλλα κοιμήσου’, ο Γιωργάκης Γερακάρης του Γιάννη Οικονομίδη. Σκοτεινός ρόλος, πάλι προβληματικός.»
  • Ναι, ήταν ένας προκλητικός ρόλος και πολύ ενδιαφέρον. Πάντα οι κακοί είναι αυτοί που μαγνητίζουν στη ζωή… Απαιτητικός ρόλος και καθόλου βαρετός όπως το να κάνεις τον ωραίο ή τον επιτυχημένο.» 
  • Έχω διαβάσει ότι ο Στανισλάφσκι πρεσβεύει ότι πρέπει οι ηθοποιοί να μεταφέρουν στη σκηνή προσωπικά τους βιώματα, ώστε να αποδώσουν πιο πιστά το ρόλο. Η υπερβολική όμως χρήση προσωπικών καταστάσεων, αποδέχτηκε ότι προκαλούσε υστερία σε πολλούς ηθοποιούς. Χρησιμοποιείς την τακτική του Στανισλάφσκι; Προσπαθείς να ταυτίσεις τον ρόλο με προσωπικά σου βιώματα;
  • Όχι, δεν το κάνω ποτέ αυτό. Αν μεταφέρεις δικές σου εμπειρίες στο ρόλο, τότε δεν αφήνεσαι είσαι εσύ και όχι ο ρόλος σου, κάτι που δεν πρέπει να γίνεται. Δε μεταφέρω προσωπικά συναισθήματα, αλλά ακολουθώ τι συμβαίνει στο σώμα μου και την ανάσα μου εκείνη τη στιγμή. Αν μύρισα κάτι, αν είδα κάτι… Αν σκεφτώ κάτι δικό μου, τότε θα κλαίω ως Γιάννης, θα ουρλιάξω ως Γιάννης, θα… και θα είναι κακό… γιατί δεν ξέρουμε αν ο Κρίστοφερ το έκανε έτσι, ή αν ο Γιωργάκης αντιδρούσε έτσι… Στη σκηνή πρέπει να είσαι ο ρόλος σου, να αφήνεσαι, να διαλύεσαι.
  • Πες μου λίγα λόγια για τον ‘Κρίστοφερ’.
  • Ο Κρίστοφερ μου προκαλεί ενοχές λόγω των δυσκολιών που έχουν οι αυτιστικοί που ήρθα σ’ επαφή. Το έργο δείχνει την ωραία πλευρά των αυτιστικών, την χαριτωμένη, είναι ωραιοποιημένη η κατάσταση κατά πολύ. Δε δείχνει τις απροσάρμοστες συμπεριφορές αυτών των ατόμων. Τον Κρίστοφερ τον έχω αγαπήσει, γιατί μου έδειξε έναν κόσμο που δεν ήξερα και ίσως να μην ερχόμουν ποτέ σε επαφή. Υποδυόμενος τον Κρίστοφερ, δε μπορώ να μην σκεφτώ τη μάνα του, τον πατέρα του, τη δασκάλα του. Εμένα με βοηθά να δω το ρόλο σφαιρικά απ όλες τις οπτικές γωνίες και να τον εντάξω μέσα στους υπόλοιπους ρόλους. Συναισθάνομαι τις αντιδράσεις όλων, ώστε να μπορέσω να πλάσω τον ρόλο.
  • Έρχεται πολύς κόσμος στη παράσταση και θεωρώ ότι είναι μεγάλη επιτυχία που ο κόσμος θέλει να σηκωθεί από τον καναπέ του και να στραπατσαριστεί ερχόμενος αντιμέτωπος με την κοινωνική του ανοχή και ταυτόχρονα αδράνεια.
  • Ναι, μου δίνει τεράστια χαρά ότι έστω και κάποιοι ευαισθητοποιούνται, έρχονται σ’ επαφή με αυτό το τεράστιο πρόβλημα που αν σκεφτείς ότι στην Αγγλία παίζεται εδώ και δεκαέξι χρόνια και στην Ελλάδα δέκα χρόνια πριν δεν ξέραμε καν τι σημαίνει ‘αυτισμός’. Αφηγούμαι την ιστορία, αλλά έμπρακτα, δεν ασχολούμαι κι έχω ενοχές, όπως και η πολιτικοποίηση που προσπαθούν να σου κάνουν κι εσύ ξέρεις ότι δεν υπάρχει τίποτα, αλλά δεν αντιδράς, δε διαμαρτύρεσαι… Οι καλλιτέχνες πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο. Ένας ηθοποιός δεν είναι ενεργός στα κοινά, εγώ δεν έχω καθόλου χρόνο ν’ ασχοληθώ, να κάνω κάτι, να πολιτευτώ ακόμη μήπως και μπορέσω ν’ αλλάξω κάτι και αυτό μου προκαλεί ενοχές. Γι’ αυτό κάνω τα πάντα τουλάχιστον να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο, δίνω όλο μου τον εαυτό γιατί δεν υπάρχει καμία κρατική υποδομή για τα προβλήματα αυτά, για τα άτομα με αναπηρίες.
  • Σου έχω ξαναπεί ότι έκανα παράλληλη στήριξη τρία χρόνια σ’ έναν μαθητή με αυτισμό κι όταν είδα την παράσταση, ήταν πολύ έντονη η ταύτιση που είχες με τον δικό μου Γιάννη, ακόμη και στην επιλογή του αγαπημένου χρώματός σου, του κόκκινου. Μεγάλη συγκίνηση αυτό!
  • Ο Σάιμον Στίβενς έκανε έκπτωση από την πραγματική σκληρότητα στη ζωή αυτών των παιδιών, για να είναι πιο προσβάσιμο το έργο. Απλοποιεί ένα νόημα για να κάνει κάποιον ν’ αντιληφθεί πιο απλά, γιατί όλοι δεν αντιλαμβάνονται τους θεατρικούς κώδικες που εμείς οι ίδιοι κάνουμε τρεις μήνες να καταλάβουμε, μελετάμε, ψάχνουμε. Είναι πολύ εγωιστικό να λέει ένας ηθοποιός ότι «εγώ δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, δε με νοιάζει αν θα καταλάβει ο θεατής».
  • Σε ξαναρωτώ, δύο ρόλος έντονοι, σκληροί, προβληματικοί, τρέχεις όλη μέρα, πώς το διαχειρίζεσαι όλο αυτό;
  • Δεν το αντέχω. Δουλεύω εφτά μέρες την εβδομάδα δυο μέρες στο ‘Στέλλα κοιμήσου’ και πέντε μέρες στο ‘Ποιός σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα’. Δεν έχω καθόλου προσωπική ζωή. Φτάνω στα άκρα ψυχολογικά. Δεν μου αρέσει να βγω για Μπύρες. Είμαι πολύ σπιτόγατος. Προτιμώ να καθίσω στον καναπέ, να δω Netflix και να παραγγείλω πίτσα, αυτό με χαλαρώνει. Είμαι πολύ βαρετός τύπος.
  • Από πού παίρνεις δύναμη, Γιάννη;
  • Παίρνω δύναμη από τον κόσμο, ζω μέσα από τον κόσμο και τα χαμόγελα του, όταν βλέπω στα πρόσωπά τους ότι δύο ώρες πέρασαν καλά, αυτό μου δίνει τεράστια χαρά.
  • Ψυχολογικά πόσο σ’ επηρεάζουν οι ρόλος σου;
  • Φεύγω απ’ το θέατρο και είμαι κομμάτια. Γυρνάω σπίτι και μπορεί να πάει τέσσερις – πέντε η ώρα το πρωί για να μπορέσω να κοιμηθώ. Όταν όμως πηγαίνω θέατρο για την παράσταση θέλω να είμαι πάντα χαρούμενος. Θεωρώ αχαριστία να μη νιώθω χαρά όταν πηγαίνω, τη στιγμή που ξέρω ότι έρχονται τόσοι άνθρωποι, τριακόσια άτομα κάθε μέρα να με δουν. Είναι μεγάλη τιμή και πρέπει να κάνεις το καλύτερο. Υπάρχουν φορές που νιώθω ένα μπούχτισμα, είμαι καταθλιπτικός. Όταν όμως είμαι καλά γίνεται χαμός στα παρασκήνια, τους ξεσηκώνω όλους με το κέφι μου.
  • Πότε χαλαρώνεις, υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο;
  • Μόνο το πρωί και αργά το βράδυ έχω χρόνο για τον εαυτό μου. Το πρωί πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου να χαλαρώσει, το κάνω κάθε πρωί, όμως είναι πολύ δύσκολο πάντα να το πετύχω. Με βοηθά η μουσική. Παίζω πιάνο, τζαζ μουσική, όχι σε επαγγελματικό επίπεδο, δεν είμαι σ’ ένα συγκρότημα. Το κάνω για μένα προσωπικά. Στο μέλλον θα κάνω σίγουρα κάτι με τη μουσική, γιατί με βοηθά πολύ στο επάγγελμα μου.
  • Έχεις κρατήσει φίλους από το σχολείο, γενικά επενδύεις στη φιλία;
  • Έχω πολλούς φίλους από το σχολείο. Όμως δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι συνεπής μαζί τους. Την πρωτοχρονιά κάτι είχαν κανονίσει και δεν κατάφερα να πάω. Είμαι τραγικός τους στήνω συνεχώς. Έχω όμως και δύο – τρεις φίλους από το θέατρο κι έτσι ισορροπώ.
  • Έρχονται οι φίλοι σου στο θέατρο να σε δουν;
  • Ναι, έρχονται πολλοί απ’ το σχολείο, κι όταν συμβαίνει αυτό νιώθω μεγάλη χαρά, χαίρομαι πάρα πολύ.
  • Ποιά είναι η γνώμη σου για τον κινηματογράφο;
  • Κοίταξε, το Hollywood έχει καθορίσει ολοκληρωτικά τον κινηματογράφο. Έχουν επιβάλλει αυτό που πιστεύεται ένθερμα, ότι ο ηθοποιός είναι ο εαυτός του και τον παρουσιάζουν σαν κάτι τέλειο. Αυτό όμως δεν είναι ο ηθοποιός. Στην οθόνη βλέπεις ό,τι σου σερβίρουν… ένα φιλί, μια μακαρονάδα… Στο θέατρο είναι αλλιώς. Έρχεσαι στη παράσταση κι όταν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, ξέρεις ότι θα δεις κάτι που δεν είναι αληθινό. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι μοναδική. Ξέρεις ότι είναι ένα ψέμα, όμως το ζεις με όλη σου τη δύναμη, ταυτίζεσαι, συντρίβεται… Πρέπει να κάνεις τα πάντα εκεί, χωρίς να κουβαλάς τον εαυτό σου όλο. Πάντα επηρεάζουν προσωπικές πτυχές στην ύπαρξη ενός ηθοποιού, όμως στην σκηνή δεν ανεβαίνεις ως εσύ… Προσπαθώ να βλέπω τους ρόλους μου πάντα απ’ όλες τις πλευρές. Στην «Στέλλα» ας πούμε, με βοηθάει να σκεφτώ πιο ολιστικά, πράγματα, σχέσεις ανάλογες που είχα.
  • Κάπου διάβασα για τις γιαγιάδες σου, σε καμαρώνουν;
  • Ναι, πλέον απορούν όταν βλέπουν τ’ όνομα μου ή μια φωτογραφία μου κάπου. Λένε, α κάπου υπάρχει κι αυτός μέσα στον χάρτη. Βέβαια είναι της παλιάς σχολής κι αν δεν είσαι Λαμπέτη ή Χορν Θεωρούν ότι δεν είσαι τίποτα. Απορούν δηλαδή γιατί σε πληρώνουν γι’ αυτά που κάνεις καμιά φορά.

 

Χαμογελάει όπως κι εγώ μαζί του. Ο χρόνος πέρασε ασυναίσθητα, παρασέρνοντάς με μαζί του στη μαγεία του λόγου του, στην εύστοχη σκέψη του, στην κοινωνική του συνείδηση, μα πάνω απ’ όλα στην ποιότητα και την ωριμότητα του!!!

  • Θυμάμαι το σχόλιό σου την πρώτη φορά που σε γνώρισα, όταν με ρώτησες αν είμαι φίλη με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη και σου είπα ότι είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω κι εκτιμώ βαθύτατα κι είναι δυσεύρετη στον κόσμο που ζούμε μια τέτοια ύπαρξη!!!
  • Ναι, η Αλεξάνδρα είναι ένα μαγικό πλάσμα. Είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχω δουλέψει μαζί του.

Κοιτώ την ώρα και του θυμίζω ότι σε λίγο ξεκινά η παράσταση.

  • Μην αγχώνεσαι, εγώ χρειάζομαι μόνο πέντε λεπτά να ετοιμαστώ.
  • Γιάννη, δεν έχω λόγια να σ’ ευχαριστήσω για τον πολύτιμο χρόνο σου. Στο έχω πει, είσαι πλέον μέσα στη καρδιά μου και θα σε ακολουθώ σε κάθε σου βήμα.

Με αγκαλιάζει ζεστά και μου ανταποδίδει τις ευχαριστίες…

«Δική μου ήταν η χαρά. Και τώρα με συγχωρείς, θα παίξω λίγο πιάνο για να προετοιμαστώ για την ορθοφωνία μου, να χαλαρώσω…»

Χαμογελάω και ανοίγω την πόρτα του καμαρινιού. Ο κόσμος απ’ έξω πολύς, με κοιτά ερευνητικά και ψάχνει να δει από πού ακούγεται αυτή η υπέροχη μουσική. Προσπαθώ να ανασυντάξω την σκέψη μου και να συνειδητοποιήσω πόσο εκστασιασμένο ήμουν απ’ αυτή τη συνάντηση. Αυτός ο όμορφος νέος, μιλά τόσο περίτεχνα, η παιδεία του είναι εμφανής και η πνευματική του καλλιέργεια αναμφισβήτητη. Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Μόνο ένας ακέραιος χαρακτήρας όπως ο Γιάννης Νιάρρος, θα μπορούσε να αντέξει το βάρος δυο τόσο απαιτητικών ρόλων. Δεν είναι τυχαίο, που από το δυο χιλιάδες δεκαοχτώ (2018) πήρε βραβείο «Δημήτρης Χορν» για την ερμηνεία του στο «Στέλλα κοιμήσου». Αγαπά το επάγγελμα του και κάθε μέρα προσπαθεί να γίνει καλύτερος.

Όπως του έγραψα στην κάρτα που του χάρισα, έχει επιλέξει τον ανήφορο, μα είναι σίγουρο πως θα βγει νικητής, αφού έχει εφόδια σπάνια στις μέρες μας.

 

Το τρίτο κουδούνι χτυπά και η παρέα μου είναι όλη ήδη μέσα. Η ευγενική ταξιθέτρια με οδηγεί στην θέση μου και σε λίγα λεπτά ο Γιωργάκης Γερακάρης χτυπά τα χέρια του στην πολυθρόνα, αναστατώνει όλη τη σκηνή, χάνεται στις παραισθήσεις του… Το βλέμμα του άλλαξε, χάθηκε το γλυκό χαμόγελο του, δεν είναι ο Γιάννης που πριν λίγα λεπτά μιλούσα μαζί του. Αυτά δεν τόνισε και πριν; Δεύτερη φορά νιώθω πως έχω μπροστά μου έναν μεγάλο της σκηνής κι ας μην έκλεισε ακόμη τα είκοσι εφτά … Οι φίλες μου όλες μαγεμένος.

«Ίσως είναι η καλύτερη παράσταση που έχουμε δει», μονολογούν με  κοιτούν. Νιώθω δύο μάτια από μακριά να χαμογελούν. «Δεν έχω λόγια» του λέω. «Είσαι συγκλονιστικός».

  • Πόσο πολύ σ’ ευχαριστώ για όλα… Όμως δεν με μαγνητοφώνησες…
  • Νόμιζα πως δεν θα ήθελες. Έχω σημειώσει όμως αρκετά και γενικά δεν ξεχνώ. Πιστεύω να τα καταφέρω.
  • Ό,τι θες να με πάρεις τηλέφωνο. Δεν είμαι σνομπ!
  • Να βγάλουμε τώρα τη φωτογραφία; (Γελά δυνατά)
  • Βέβαια, την φωτογραφία, την φωτογραφία τώρα που είμαι πιο ωραίος από πριν.

 

Στην επιστροφή μου, κοιτώ τον δρόμο της Ακαδημίας και μονολογώ. Λατρεύω την ελληνική γλώσσα και θαυμάζω όποιον τη μεταχειρίζεται με σεβασμό. Το πιο σύνηθες των καιρών είναι η κακοποίηση της και η διαστρέβλωση της… Ο Γιάννης σίγουρα αν δεν ήταν ηθοποιός, θα μπορούσε να είναι ένας επιδέξιος φιλόλογος, ένας κοινωνιολόγος, ένας… Αυτό θα είναι το επόμενο στοιχείο που θα κρατήσω μετά το φαινόμενο επίσης σκηνής Γιάννη Νιάρρο. Το χέρι έτρεχε όταν έγραφα τη συνέντευξη και το πρόσωπο συχνά χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τη σκέψη διέκοψε ένα μήνυμα στο κινητό. «Σ’ ευχαριστώ για όλα. Εύχομαι ό,τι καλύτερο…»

Είμαι σίγουρη ότι αυτό το κατάφερα, ήταν το καλύτερο. Η γνωριμία μου μ’ ένα υπέροχο παιδί, έναν επιτυχημένο νέο, έναν αξιοζήλευτο άνθρωπο!!!

Γιάννη Νιάρρο, εγώ σ’ ευχαριστώ για όλα και πιο πολύ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξες. Γνωρίζοντας ότι λατρεύεις τον Παπαδιαμάντης, θα κλείσω  με τα λόγια του και την πεποίθηση ότι σε λίγα χρόνια θα είσαι ένας «Χορν» που θα έχουμε ανάγκη όλοι μας, να μας ξυπνά από την ψευδαίσθηση της ύπαρξης μας, όταν τα φώτα θα ανοίγουν και το χειροκρότημα θα ηχεί δυνατό!!!

«Πότε μάτια μου καημένα,

θα κλειστείτε στη σιγή,

να χαρίσετε σ’ εμένα ύπνο,

ανάπαψη πικρή;

 

Μοναχός μου αγρυπνάω,

νυχτερεύω μοναχός,

λεημοσύνη σας ζητάω

νύχτα, δόλο’ αγάπη, φως!

 

Ναι, μα το ιερό σκοτάδι,

ναι μα τ’ άστρο της αυγής,

ούτε ύπνος, για σημάδι,

στη γαλήνη αυτή γης.

 

Γίνε νύχτα, συντροφιά μου,

στη βαθειά, άπειρη σιγή

έλα μες την αγκαλιά μου

δος μου ανάπαψη πικρή.»

Νύχτα Βασάνου– Αλ. Παπαδιαμάντης

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES

Πότε θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις για τη λειτουργία των σχολείων
4moms team, 14-08-2020

Πότε θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις για τη λειτουργία των σχολείων

Η τρυφερή ανάρτηση του πατέρα του Στέφανου Τσιτσιπά για τα γενέθλια του γιου του
4moms team, 13-08-2020

Η τρυφερή ανάρτηση του πατέρα του Στέφανου Τσιτσιπά για τα γενέθλια του γιου του

Ξεφλουδίστε τις ντομάτες με τον πιο εύκολο τρόπο
4moms team, 13-08-2020

Ξεφλουδίστε τις ντομάτες με τον πιο εύκολο τρόπο

Γυάλισε το ξύλινο τραπέζι σου στο λεπτό, χρησιμοποιώντας αμυγδαλέλαιο
4moms team, 13-08-2020

Γυάλισε το ξύλινο τραπέζι σου στο λεπτό, χρησιμοποιώντας αμυγδαλέλαιο

«Το κλαμπ των 5π.μ»: Το βιβλίο – οδηγός για την αύξηση της παραγωγικότητας
4moms team, 13-08-2020

«Το κλαμπ των 5π.μ»: Το βιβλίο – οδηγός για την αύξηση της παραγωγικότητας

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών αναφέρει τα 7 κύρια μέτρα προστασίας για τον κορωνοϊό
4moms team, 12-08-2020

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών αναφέρει τα 7 κύρια μέτρα προστασίας για τον κορωνοϊό

Κορωνοϊος και διακοπές: Τι να έχεις στο φαρμακείο των διακοπών
4moms team, 12-08-2020

Κορωνοϊος και διακοπές: Τι να έχεις στο φαρμακείο των διακοπών

Εγκυμοσύνη και ταξίδι: Τι να προσέξετε πριν φύγετε για διακοπές
4moms team, 12-08-2020

Εγκυμοσύνη και ταξίδι: Τι να προσέξετε πριν φύγετε για διακοπές

Αυξημένος ο κίνδυνος αυτισμού στα παιδιά όταν η έγκυος κάνει χρήση κάνναβης
4moms team, 12-08-2020

Αυξημένος ο κίνδυνος αυτισμού στα παιδιά όταν η έγκυος κάνει χρήση κάνναβης