Καλώς ορίσατε στην Πρώτη Γυμνασίου

SOUL by ΒΙΒΗ

Εδώ και μερικές μέρες έχουμε στο σπίτι το κορίτσι του Γυμνασίου. Έχει πολύ πλάκα, πόσο “μεγάλα” νιώθουν τα παιδιά σε μόλις λίγους μήνες. Η κόρη μου όπως και όλα τα παιδιά, έχει περάσει παρόμοια μετάβαση στο παρελθόν, όταν για παράδειγμα πήγε από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό.

Αλλά αυτή η αλλαγή είναι κάτι παραπάνω. Είναι μια ολόκληρη διαδικασία, μια μετάβαση από την παιδική ηλικία στην εφηβική, από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία, από το γνώριμο στο άγνωστο, από την υπακοή στην αναζήτηση, από τις φιλίες στις σχέσεις.

Πέραν όμως από τις αναπτυξιακές, συναισθηματικές και κοινωνικές αλλαγές που τα παιδιά θα κληθούν να αντιμετωπίσουν στο Γυμνάσιο, υπάρ­χουν και οι αντικειμενικές διαφορές Δημοτικού-Γυμνασίου. Διότι στην ουσία και εδώ αλλάζουν όλα, οι καθηγητές είναι περισσότεροι, όπως και τα μαθήματα, η δουλειά στο σπίτι, οι εργασίες, οι εξετάσεις. Ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος και όλα στην αρχή φαντάζουν απλά υπέροχα. Διαβάζω άρθρα ειδικών για αυτή την μετάβαση και τις δυσκολίες που ίσως προκύψουν στην πορεία που η πίεση θα είναι μεγαλύτερη. Είναι απόλυτα φυσιολογικό αρκετά από τα παιδιά της πρώτης τάξης του Γυμνάσιου να εμφανί­­σουν  δυσ­κολίες προσαρ­μογής στα νέα δεδο­μένα, οι οποίες μπορεί να διαρκέσουν από ένα μήνα μέχρι και ολόκληρη την φοίτηση του παιδιού στο Γυμνάσιο, εαν αυτό δεν λάβει την απαραίτητη στήριξη εγκαίρως.

Έρευνα έχει δείξει ότι τα περισσότερα παιδιά σε αυτή τη μετάβαση φοβούνται και έχουν άγχος για αρκετά πράγματα που για εμάς φαντάζουν απλά. Φόβοι όπως να χαθούν στο καινούργιο κτήριο, αν θα βρούν νέους φίλους, η επαφή με τα μεγαλύτερα παιδιά του Γυμνασίου, τα καινούργια και πιο δύσκολα μαθήματα. Ο πιο εμφανής τρόπος για να διαπιστώσει κανείς τις δυσκολίες προσαρμογής είναι η μειωμένη επίδοση στα μαθήματα και ειδικά στα πρώτα tests του πρώτου τρίμηνο. 

Εγώ σαν γονέας νιώθω ότι το πιο σημαντικό είναι η συζήτηση με το παιδί για όλα όσα το απασχολούν, να απομυθοποιούμε καταστάσεις που μπορεί να το βασανίζουν, αλλά και να του αφήνουμε χώρο να αρχίσει να αναπτύσσεται αυτόνομα. Επίσης είναι εξαιρετικά σπουδαίο να έχει χρόνο να κάνει πράγματα που το ευχαριστούν και το ξεκουράζουν. 

Και όπως οι φίλες μαμάδες που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, μας προειδοποίησαν, θα έρθει εκείνη η στιγμή που το παιδί μας θα κάνει ΤΗΝ ερώτηση, γιατί πρέπει να περάσω από τόσες δυσκολίες μέχρι να μεγαλώσω…

Μια καλή απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει δοθεί από τον Dr. Barrie Hopson:

Τίποτα και κανείς δεν παραμένει ίδιος. Η φύση απεχθάνεται τα κενά και την στασιμότητα. Ένα σταθερό σημείο δείχνει ότι είναι μια στάση ενός ταξιδιού από τον ένα τόπο στον άλλο. Αν σταθείς κάπου για πολύ το ταξίδι σου θα φθάσει στο τέλος. Μείνε και διασκέδασε αλλά όμως να ξέρεις ότι σε περιμένουν πολλά και διαφορετικά πράγματα ακόμα. Μπορεί να μην είσαι ικανός να διακόψεις το ταξίδι αλλά μπορείς να πετάξεις!

Η θερμή υποστήριξη σε αυτή την περίοδο βοηθάει πολύ τα παιδιά μας σε αυτό το νέο ξεκίνημα.

 

Βιβή Μπασινά
Βιβή Μπασινά
Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε;
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES