Δακρύβρεχτες παιδικές ταινίες, αυτή η μάστιγα

SOUL by ΒΙΒΗ

Αφορμή για όλα τα παρακάτω ήταν η τελευταία ταινία με τα Στρουμφάκια, Το Χαμένο Χωριό. Όποιος δεν έχει δεί την ταινία να κλείσει την σελίδα τώρα. Τα αγαπημένα μας κινούμενα σχέδια δεν μας απογοήτευσαν για άλλη μια φορά αφού η ωραιότατη γαλάζια ατμόσφαιρα εμπλουτίστηκε με πολλούς νέους χαρακτήρες. Φυσικά είδαμε τις γνωστές περιπέτειες με τον Δρακουμέλ και όλη την παρέα αλλά με μια διαφορά αυτή την φορά. Σε κάποια στιγμή του έργου η Στρουμφίτα πεθαίνει…

Αν είναι δυνατόν!!!

Δεν καταλαβαίνω τους σεναριογράφους των παιδικών ταινιών. Στην σκοτεινή αίθουσα όλες οι μαμάδες (συμπεριλαμβανομένης και της υπογράφουσας) κλαίνει με λυγμούς. Γιατί όμως οι ενήλικες κλαίνε τόσο εύκολα στις ταινίες κινουμένων σχεδίων ενώ τα παιδιά δεν αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο?

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησε αυτή η ιστορία με τις δακρύβρεχτες παιδικές ταινίες. Σίγουρα δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλάμα που έριξα στο Πως να εκπαιδευσετε το δρακο σας, αλλά όσο σκαλίζω το μυαλό για αναμνήσεις δακρύων μου έρχεται στο νού το Lion King, το Toy Story, το Charlotte’s Web, το Frozen και η λίστα είναι ατέλειωτη.

Τελικά η Disney μπορεί να έχει δημιουργήσει περισσότερα ορφανά και απο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η περίπτωση των στρουμφ είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον παράδειγμα, γιατί οι πρωταγωνιστές δεν είναι ζωντανοί. Και αυτό είναι το αναπάντεχο. Στις ταινίες με ανθρώπινους πρωταγωνιστές το κοινό ταυτίζεται μαζί τους και είναι φυσιολογικό να συγκινείται. Όταν όμως πάμε να δούμε μια παιδική ταινία, οι συγκινησιακές άμυνες μας βρίσκονται στο πάτωμα. Δεν είμαστε έτοιμοι για συγκίνηση και κλάμα.

Οι παιδικές ταινίες πρέπει να είναι διασκεδαστικές για τους μικρούς φίλους του κινηματογράφου, αλλά κάθε λίγο και λιγάκι, αποφασίζουν να αντιμετωπίσουμε θέματα που μπορεί να μην είναι αρκετά έτοιμα τα παιδιά να αντιμετωπίσουν ακόμα. Βέβαια τα παιδιά έχουν εκείνη την υπέροχη παιδική αφέλεια που δεν τα αφήνει να συγκινηθούν όπως εμείς. Η κόρη μου βλέποντας με να κλαίω για την Στρουμφίτα, γούρλωσε τα μάτια και έκανε την χειρονομία των δακρύων γελώντας. Το τερατάκι μου….

Βέβαια, υπάρχει ένα σούπερ αίσιο τέλος, οπότε όταν κάτι τελειώνει καλά όλα είναι καλά …

Βιβή Μπασινά
Βιβή Μπασινά
Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε;
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES