Μαμά η φίλη μου είναι κακιά

SOUL by ΒΙΒΗ

Βασικά δεν θέλω να είναι πια φίλη μου….

Μου λέει πολύ συχνά άσχημα πράγματα και προσπαθεί να με στεναχωρεί συνέχεια. Τη μια μέρα είμαι χοντρή, την άλλη άσχημη, την τρίτη χαζή, την τέταρτη άσχετη μαθήτρια. Κάθε μέρα έχω κάτι να περιμένω. Προσπαθώ να αδιαφορώ για τα λόγια της αλλά δεν αντέχω πια. Δεν θέλω να μου μιλάει καθόλου!!! 

Σοκ? Απογοήτευση? Ή απλά η επιβεβαίωση μιας αναμενόμενης συμπεριφοράς? Στο παρελθόν θα προσπαθούσα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά του άλλου παιδιού αλλά όχι πιά. Έχουμε συζητήσει πάρα πολλές φορές τους λόγους που μπορεί να μιλάει άσχημα ένα παιδί και ο πιο σημαντικός είναι ότι το πρόβλημα το έχει με τον εαυτό του. Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας μπορούμε να αγαπάμε και τους άλλους. Το αντίθετο δημιουργεί προβλήματα.

Πριν απο λίγο καιρό, η Μαρία Ζυρνόγλου είχε γράψει ότι οι κακοί άνθρωποι εχουν ενα εσωτερικό κενό, και για να το γεμίσουν στρέφονται σε άλλους. Προσπαθούν να εξουσιάσουν και να επιβάλλουν την γνώμη τους. Ειναι θρασύς, αλαζόνες, μικρόψυχοι και αρκετά ανασφαλείς.

Ο ρόλος της μαμάς τα τελευταία χρόνια μου έχει διδάξει πολλά. Εκείνο που μου προκαλεί μεγάλη θλίψη είναι η άρνηση των γονιών να δούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το παιδί τους. Ειδικά όταν είναι τόσο εμφανή και τα βλέπουν όλοι εκτός απο εκείνους. Γενικά δεν έχουμε αντιμετωπίσει θέματα με τα παιδιά και δεν γνωρίζω αν έχω βρεθεί ποτέ σε αυτή την θέση της εθελοτυφλούσας μαμάς. Αν με ρωτήσει κάποιος θα πώ ότι πάντα έκανα το αντίθετο απο αυτό που θα χαρακτήριζες εθελοτυφλώ. Όταν συνέβαινε κάτι προσπαθούσα να βρώ το λάθος στη συμπεριφορά των παιδιών μου. Και στις δύο κόρες μου πάντα τους λέμε να δούν απο την άλλη μεριά την δική τους συμπεριφορά. Και είναι πολλές οι φορές που παραδέχονται το λάθος τους και είναι έτοιμες να ζητήσουν συγνώμη.

Τι γίνεται όμως με εκείνους τους γονείς που εθελοτυφλούν και αδιαφορούν για τα άλλα παιδιά και με τις πράξεις τους δίνουν λάθος παραδείγματα στο παιδί που έχει το πρόβλημα? Θέλω να στηρίξω το παιδί μου λέει η μαμά, αλλά τι γίνεται όταν υπάρχει κάπου εκεί το λάθος. Στηρίζεις και το λάθος του? Πως θα καταλάβει ένα παιδί να ξεχωρίσει το σωστό απο το λάθος όταν οι γονείς δεν κάνουν τίποτα γι’αυτό?

Όλοι οι γονείς θέλουν να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά τους οτιδήποτε και αν τους συμβαίνει. Αλλά όταν η συμπεριφορά αρχίζει να παρεκτρέπεται τι κάνουμε? Στηρίζουμε αυτή την συμποεριφορά και περπατάμε δίπλα τους συνένοχοι στην παρεκτροπή? 

Εκείνοι που είναι οι τρίτοι και που δεν έχουν καμία θέση να ανακατευτούν στο πρόβλημα τους τι κάνουν πως αντιδρούν? Αδιαφορούν?

Μήπως είναι αυτή η αδιαφορία που έχει φέρει την κοινωνία μας σε αυτή την κατάσταση του ωχαδελφισμού? Που φοβάσει να αναφέρεις ποιό είναι το σωστό για να αποφύγεις την επίθεση που θα λάβεις κατόπιν?

Τροφή για σκέψη…. 

 

Βιβή Μπασινά
Βιβή Μπασινά
Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε;
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES