Η εξομολόγηση ενός άντρα

By  |  2 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

 

Ένας άντρας εξομολογείται, βλέποντας την γυναίκα μου να γεννάει έκανα ένα χρόνο να την ακουμπήσω!!!!

Κανείς μας δεν έλεγε τίποτα αλλά μπορούσα να διαισθανθώ οτι σκεφτόμασταν το ίδιο πράγμα. Ξαπλωμένη δίπλα-δίπλα στο σκοτάδι, το χάσμα μεταξύ μας μεγάλωνε. Λαχταρούσα να έρθει στο κρεββάτι η γυναίκα μου και να την πάρω αγκαλιά αλλά κάτι με σταματούσε.

Πάγωνα, το στομάχι μου γινόταν κόμπος, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Το πρόβλημα;

Δεν είχαμε σεξουαλική επαφή για περισσότερο απο ένα χρόνο και όσο το αφήναμε τόσο μεγαλύτερο γινόταν το εμπόδιο.

Το χειρότερο ήταν πως ήμασταν κι οι δυο πολύ νευρικοί για να μιλήσουμε για αυτό.

Εδώ και 10 χρόνια η σεξουαλική μας ζωή ήταν μεγάλη. Στη συνέχεια όμως η Diana γέννησε τον γιό μας, Sonny.

Μπορεί να σκεφτείτε οτι η απώλεια της λίμπιντο με τον ερχομό ενός μωρού δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Οι περισσότερες γυναίκες εστιάζουν τις ενέργειες τους στα νεογέννητα και είναι πολύ κουρασμένες για να σκεφτούν κάτι άλλο.

Η έλλειψη οικειότητας όμως μετά απο 10 χρόνια γάμου ήταν κάτι που με έριξε πολύ ψυχολογικά.

Αισθανόμουν αμηχανία, ντροπή και ήταν ειρωνικό το γεγονός οτι απο την ημέρα που έγινα πατέρας, έγινα λιγότερο άντρας.

Μετά απο καιρό συνειδητοποίησα οτι δεν ήμουν μόνος…..

Σε έρευνα ιστοσελίδας αναφέρεται οτι τα 3\4 των ζευγαριών κάνουν έρωτα λιγότερο απο οτι πριν να έχουν παιδιά. Μέρος του προβλήματος ; Οι μεταβαλλόμενες προσδοκίες των αντρών.

Είναι τόσα πολλά τα ζευγάρια που γνωρίζουμε, φίλοι, γνωστοί μας  τα οποία χωρίζουν μετά την απόκτηση ενός παιδιού. Πιστεύω ακράδαντα οτι τα ζευγάρια θα είχαν περισσότερες πιθανότητες αν δεν έμπαιναν οι άντρες στις αίθουσες τοκετού. Η κλινική ψυχολόγος  Dr. Rachel Andrew λέει οτι οι άντρες που πάσχουν απο τραύματα τοκετού είναι σύνηθες φαινόμενο. Βιώνουν έντονα συναισθήματα αμηχανίας, απελπισίας και ενοχής.

Το γεγονός αυτό μπορεί να έχει άμεσες και βαθιές συνέπειες για την λίμπιντο τους. Και να φανταστεί κανείς οτι εγω ήμουν που ήθελα παιδιά σαν τρελός που κάθησε και διάβασε όλα τα βιβλία για γονείς και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο εκτός απο το να είμαι παρών στον τοκετό.

Η Diana  υπόμεινε ώρες ταλαιπωρίας για να γεννήσει φυσιολογικά. Μισούσα να την βλέπω να υποφέρει. Μετά απο 36 ώρες μια ομάδα γιατρών έκτακτης ανάγκης βρέθηκε δίπλα της.  Ήταν η πιο τρομακτική εμπειρία της ζωής μου. Ο μαιευτήρας μας είπε οτι η επιλογή της καισαρικής ήταν η μόνη που είχαμε.

Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες αλλά ήταν φρικιαστικό αυτό που έζησα στο χειρουργείο. Δεν ξεχνιέται εύκολα. Ο Sonny χρειάστηκε δεύτερη ομάδα εκτάκτου ανάγκης αμέσως μόλις γεννήθηκε σχεδόν δεν ανέπνεε. Το γεγονός ότι στερείσαι ύπνου και ξεκούρασης είναι δεδομένο.

Αυτό που κανείς δεν λέει, είναι το πως βλέπουμε τον τοκετό, μας αφήνει μια μόνιμη εντύπωση για έναν άνθρωπο και εμφανίζονται οι πρώτες ρωγμές.

Οι μνήμες του τοκετού ήταν ακόμα νωπές, το σώμα της Diana εμφανώς αλλαγμένο, οι ουλές απο τη καισαρική φρέσκιες. Η ίδια κρυβόταν πίσω απο φαρδιά ρούχα κι εγώ έχασα την πρώτη θέση στην καρδιά της. Ο Dr. Andrew λέει πως οι άντρες αναφέρουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες.

Κι αυτό γίνεται χειρότερο γιατι δεν έχουν βοήθεια , σε αντίθεση με τις γυναίκες. Στην αρχή υπήρχε ένταση, νευρικότητα αισθανόμουν ένοχος για οτι είχε περάσει και δεν την πλησίαζα.

Βρήκα όμως το θάρρος και της μίλησα με τον καιρό για τα συναισθήματα μου. Ήμασταν τυχεροί σε σχέση με φίλους μας που δεν το ξεπέρασαν.

Η Diana είναι πάλι στο προσκήνιο για μένα. Θα έλεγα στους άντρες να προστατεύονται απο την φρίκη του τοκετού και να μη  αγνοούν τα συναισθήματα τους.

Μην αφήσετε τίποτα να απειλήσει τα θεμέλια του γάμου σας.

4moms team

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Η ομάδα του 4moms.gr

  • Χρύσα

    Θα μιλήσω για την προσωπική μου εμπειρία, καθώς ούτε ειδικός είμαι ούτε έχω διαβάσει για το μετατραυματικό στρες των ανδρών. Γέννησα πριν από περίπου 15 μήνες ένα κοριτσάκι με φυσιολογικό -κολπικό όπως με διορθώνει πάντα ο γιατρός μου- τοκετό. Πριν από τον τοκετό δεν είχαμε συζητησει διεξοδικά και σοβαρά με τον άνδρα μου, με τον οποίο είμαστε παντρεμένοι 8 χρόνια, αν θα είναι ή δεν θα είναι παρών στην αίθουσα τοκετού. Σε ερωτήσεις που του έκαναν φίλοι και συγγενείς απαντούσε “δεν ξέρω ακόμα, δεν το έχω αποφασίσει, με αγχώνει κάπως η σκέψη, φοβάμαι το αίμα, δεν μπορώ να την βλέπω να πονάει, θα δω”. Θυμάμαι ότι μία φορά, λίγες εβδομάδες πριν τον τοκετό του είπα, “αποφάσισε εσύ, εγώ πάντως πιστεύω ότι θα με βοηθήσει να είσαι εκεί, όμως είναι μία δική σου απόφαση”. Όταν έφτασε η μέρα του τοκετού φοβερά αγχωμένοι πήγαμε στο μαιευτήριο και χωρίς να το συζητήσουμε τελικά έμεινε μαζί μου σε όλη τη διάρκεια. Δεν ξέρω αν στην παραπάνω εξομολόγηση του μπαμπά έπαιξε αρνητικό ρόλο η δυσκολία του τοκετού..Πιθανώς..Στη δική μας περίπτωση όλα κύλησαν -δόξα τω Θεώ- ομαλά. Γεννησα περίπου 3,5 ώρες αφού έφτασα στο μαιευτήριο και ο άντρας μου ήταν δίπλα μου να μου κρατά το χέρι και να με ενθαρρύνει συνεχώς. Θυμάμαι τη στιγμή της γέννησης της κόρης μας, γυρίσαμε αυτόματα και κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο, ξεσπώντας σε κλάματα. Τα είχαμε καταφέρει ΜΑΖΙ..Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτή τη συγκλονιστική στιγμή, την κορυφαία στιγμή στη σχέση μας. Ο άντρας μου δεν έχει σταματήσει από τότε να ενθαρρύνει φίλους του-μελλοντικούς μπαμπάδες να συμμετάσχουν -εφόσον είναι ιατρικά εφικτό βέβαια- στη διαδικασία του τοκετού. Όσον αφορά στη μεταξύ μας σχέση και πως αυτή εξελίχθηκε, είναι κοινή μας διαπίστωση ότι ήρθαμε πιο κοντά από ποτέ, μας έδεσε η εμπειρία αυτή περισσότερο, μας έκανε καλό σα ζευγάρι. Λυπάμαι που ο συγκεκριμένος μπαμπάς το βιώσε ως φρίκη, όμως άλλοι μπαμπάδες δεν θα άλλαζαν αυτή τη στιγμή για τίποτα..

  • Χαχα και ο δικός μας ο μπαμπάς και τις δύο φορές το ίδιο… ήθελε και δεν ήθελε να μπει και τελικώς μπήκε “κατά λάθος” . Και τις δύο φορές έπαθε ένα μικρό σοκ – νομίζω περισσότερο γιατί με έβλεπε να υποφέρω και δεν μπορούσε να βοηθήσει. Μετά και τους δύο τοκετούς ήταν άσπρος σαν το πανί…. Και τις 2 φορές, όμως, η συγκίνηση, η χαρά και η εμπειρία ήταν συγκλονιστικές για αυτόν (νομίζω τη δεύτερη μπήκε γιατί δεν ήθελε να χάσει το συναίσθημα).
    Αγαπητέ μπαμπά του άρθρου… Κατανοώ και σέβομαι το “πρόβλημα” σου…. Εάν το ΞΕΧΝΩ εγώ όμως που κοιλοπόναγα, σκίστηκα στα δύο και μετά ήμουν κουρέλι – άσε που εγώ τραβάω τα ξενύχτια, τις γκρίνιες και το θηλασμό – νομίζω ότι μπορείς να το ξεχάσεις και εσύ! Άλλωστε ποιός σου είπε κύριος ότι εγώ με μωρό στην αγκαλιά, γάλα να τρέχει από το στήθος έχω όρεξη για σεξ;;;;
    Σε σοβαρή νότα, ίσως όπως λέει η φίλη να ήταν κακή εμπειρία λόγω δυσκολίας αλλά ΣΥΝΙΣΤΩ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΠΑΜΠΑ να μπει μέσα και να απολαύσει την εμπειρία. Όταν βλέπεις πια το μωρό σου τα ξεχνάς όλα και είναι κάτι που σε δένει περισσότερο με το σύντροφο σου γιατί ακριβώς το μοιραστήκατε μαζί. Μαζί το κάνατε επίσης αν θυμάμαι καλα!!! Είναι και δικό σας. Αφού ο κλήρος έπεσε στις γυναίκες να τραβήξουν το λούκι το λιγότερο που μπορείτε να κάνετε είναι να είστε εκεί και να τις στηρίξετε. Τέλος να τονίσω ότι ο μπαμπάς δεν βλέπει ΤΙΠΟΤΑ εάν δεν το θέλει – ούτε εγώ ηθελα να βλέπει την επίμαχη περιοχή την ώρα της γέννας, ήταν απο πίσω μου και μου κράταγε το χέρι! Και ναι κύριοι ακριβώς αυτό ήθελα εκείνη την ώρα. Να μην είμαι μόνη μου, να έχω συμπαράσταση. Και ευχαριστώ τον άντρα μου που ήταν εκεί!