Μερικοί γονείς πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τα παιδιά τους…

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

 

 

O Matt Walsh είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και blogger. Πάνω απ΄όλα, όμως, είναι πατέρας διδύμων. Με αυτή του την ιδιότητα, λοιπόν, έγραψε ένα γράμμα σε έναν ακροατή του. Η στάση του ακροατή του σε ένα σουπερ μάρκετ σχετικά με μια μητέρα και το παιδί της εξόργισε τον παραγωγό ο οποίος αποφάσισε να του απαντήσει δημοσίως… με έναν καυστικό τρόπο. Ένα γράμμα γεμάτο αλήθειες, ένα γράμμα αφιερωμένο εμμέσως πλην σαφώς στις μητέρες. Και τι καλύτερο να υπερασπίζεται ένας άντρας τη στάση μιας μητέρας! Ένα ενδιαφέρον γράμμα που πρέπει να διαβάσουν γονείς και μη…

“Στον ακροατή που έχασα εχθές…

Δεν σου χρωστάω μια εξήγηση αλλά οφείλω να στη δώσω. Το κάνω περισσότερο για το δικό σου καλό παρά για δική μου ευχαρίστηση. Μπορεί να έχεις δίκιο. Ίσως με πέτυχες σε κακή στιγμή. Ίσως έπρεπε να ήμουν πιο ευγενικός. Ίσως είμαι πιο ευαίσθητος με το θέμα τώρα που έχω δικά μου παιδιά. Ίσως έχω βαρεθεί να ακούω τέτοιου είδους σχόλια για τους γονείς. Ίσως πάλι να το πήρα προσωπικά γιατί ξέρω ότι και η γυναίκα μου παίρνει τα δίδυμα ενίοτε μαζί της στο σουπερ μαρκετ.

Όποια και εάν είναι η εξήγηση της συμπεριφοράς μου το γεγονός παραμένει ίδιο: Καθώς περπατούσα στους διαδρόμους του σουπερ μάρκετ για να βρω τα υλικά για τη νέα συνταγή τσίλι που ανακάλυψα άκουσα ένα παιδί να ουρλιάζει. Για την ακρίβεια το άκουσε όλο το σούπερ μάρκετ. ‘Ηταν μια κρίση οργής, μια στιγμή κρίσης, μια στιγμή κλάματος και νεύρων – συμβαίνει ξέρεις. Τα νήπια έχουν μια τρομερή ικανότητα να χάνουν την ψυχραιμία τους τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Σε κανέναν δεν αρέσει να το ακούει, αλλά συμβαίνει. Εκεί που κάνεις τις δουλειές σου ωραία και ήσυχα με το παιδί σου μαζί χωρίς να το καταλάβεις πέφτει κάτω και χτυπιέται… Είναι ντροπιαστικό και ψυχικά κουραστικό αλλά τι να κάνεις;;; Να βγάλεις το ηχομονωμένο κουτί και να χώσεις το παιδί σου μέσα για να μην ακούει τις στριγκλιές του ο διπλανός; Είναι μια πιθανότητα, αλλά στην πράξη αδύνατον!!! Μπορείς πάλι να παρατήσεις τα ψώνια και να φύγεις τρέχοντας στο πάρκινγκ για να μην ακούνε οι υπόλοιποι τα ουρλιαχτά και την γκρίνια. Πιστέψτε με δεν είναι πάντα τόσο εύκολο και απλό όσο ακούγεται…

Δεν ήταν τόσο απλό για τη μητέρα του συγκεκριμένου παιδιού. Όταν τους συνάντησα σε έναν από τους διαδρόμους είχε ένα καρότσι γεμάτο πράγματα, ένα μωρό επάνω στο καρότσι και ενα παιδί που περπατούσε δίπλα της. Δηλαδή δεν περπατούσε ακριβώς. Ήταν σαν να είχε ανακαλύψει έναν καινούργιο παράξενο, οργισμένο χορό.. Είχε νευριάσει με κάτι. Απ’ ότι κατάλαβα είχε νευριάσει γιατί δεν του πήρε κάτι που ήθελε. Συμπάσχω με το παιδί γιατί και η δική μου η μητέρα δεν μου έπαιρνε αυτά που ήθελα!

Αλλά συμπάσχω περισσότερο με τη μητέρα του! Θα μπορούσε να “αγοράσει” την σιωπή του και την ηρεμία της αλλά δεν το έκανε. Έμεινε πιστή στις αρχές της, όποιες και εάν είναι… Φυσικά εάν το είχε κάνει η ημέρα μου στο σούπερ μαρκετ θα ήταν πιο ευχάριστη αλλά συμφωνώ με την άκαμπτη στάση της. Δεν αισθάνθηκαν το ίδιο όλοι…

Σε γνώρισα λίγα λεπτά αργότερα. Μου είπες ότι είσαι φανατικός ακροατής μου. Μου φάνηκες συμπαθητικός. Λίγο πιο κάτω σε πέτυχα πάλι κοντά στο εξαγριωμένο παιδί. Φαντάστηκες ότι γίναμε φίλοι και ήθελες να εκμυστηριευτείς τις σκέψεις σου. Κοίταξες τη μητέρα και το παιδί με ένα επικριτικό βλέμμα και μου είπες δυνατά: “Φίλε μερικοί γονείς πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τα γ…. παιδιά τους”. Η μητέρα μπορούσε να σε ακούσει πεντακάθαρα αλλά φαντάζομαι αυτός ήταν ο σκοπός σου….

Δεν απάντησα με τον τρόπο που φαντάστηκες – κόλλα πέντε φίλε, πόσο δίκιο έχεις. Αντ’ αυτού απάντησα “Φίλε κάποιοι πρέπει να μάθουν να κλείνουν το στόμα τους, να προσέχουν τι λένε, και να ασχολούνται με τα δικά τους και όχι με τους άλλους”….

…Το επεισόδιο συνεχίστηκε… με τον μικρό να ρίχνει κάτω πράγματα, τη μητέρα να εισπράττει επικριτικά βλέμματα. Πρόσφερθηκα αλλά αρνήθηκε τη βοήθεια μου γιατί πρέπει να μάθει ο γιος της μου είπε να μαζεύει το χαμό που κάνει. Μπράβο κυρία μου! Άλλοι θα είχαν πανικοβληθεί, θα ήθελαν να κρυφτούν. Εσείς ήσασταν ψυχραιμη και συνεπής. Και εσύ αγαπητέ ακροατή έκανες ακριβώς αυτό που κάνουν οι περισσότεροι. Έχεις στο μυαλό σου την εξίσωση εξαγριωμένο παιδί = κακός γονιός.

Σε πληροφορώ, λοιπόν, ότι η εξίσωση δεν βγαίνει. Ένα παιδί που παθαίνει υστερία μέσα σε σουπερ μαρκετ δεν λέει τίποτα για τους γονείς του…. Τα σουπερ μάρκετ είναι φτιαγμένα για να παθαίνουν υστερίες τα παιδιά. Ζαχαρωτά, πατατάκια, πολύχρωμα πακέτα, παιχνίδια…είναι σα ναρκοπέδιο! Το πραγματικό τεστ είναι πως αντιδρούν οι γονείς του. Και αυτή η μητέρα το χειρίστηκε σαν πραγματική “επαγγελματίας”, ήταν ήρεμη και συνεπής στην απόφαση της.

Κατέληξα ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που επικρίνουν γονείς. Όλοι εσείς που δεν έχετε παιδιά και δυσανασχετείτε με τους γονείς που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την υστερία του παιδιού τους. Είστε εσείς που νομίζετε ότι υπάρχει μια μυστική φόρμουλα με την οποία δεν θα κλαίνε, δεν θα συμπεριφέρονται άσχημα δημοσίως..Σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει αυτή η μαγική φόρμουλα. Θα το καταλάβετε όταν κάνετε παιδιά.

Οι άσχετοι άτεκνοι κατέληξα, όμως, ότι είναι καλύτερο είδος από τους γονείς που έχουν μεγάλα πια παιδιά και μιλούν σαν να μην τους συνέβη ποτέ! Προφανώς τα παιδιά δεν έκλαιγαν τη δεκαετία του 50…

… Τέλος πάντων. Άκου πιστεύω ότι εάν το βουλώσεις και δώσεις την δέουσα προσοχή θα καταλάβεις ότι μπορείς να μάθεις πολλά από μητέρες όπως η χθεσινή. Το να μιλάς για γονείς είναι πανεύκολο, το να είσαι γονιός είναι εξαιρετικά δύσκολο….

 
Πηγή: http://themattwalshblog.com

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…