ΜΟΝΟ ΣΚΕΨΕΙΣ…

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Απο την Ειρήνη Καλλέργη,

Πόσο πολύ θα ήθελα να είχα την σοφία και την γνώση των πνευματικών μας, των αρχαίων φιλοσόφων μας…του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του θεατρικού μας Αριστοφάνη και πολλών ακόμα. Να σκέφτομαι τίμια και ανιδιοτελή, ειλικρινά και με θάρρος, χωρίς δεύτερες ή τρίτες σκέψεις, χωρίς ενοχές και διλλήματα, χωρίς τις «σκηνοθετικές» οδηγίες των άλλων, αλλά με ηρεμία και σοφία, με σταθερότητα και ασφάλεια.

Χωρίς φόβο, χωρίς αποθέματα κομπλεξισμού και αγνωμοσύνης. Ο Picasso είχε πει: ”μακάρι όλοι οι ζωγράφοι, να είχαν την φαντασία των παιδιών”!!! Ναι,να σκεφτόμασταν με την απλότητα του μυαλού τους, με την αγνότητα και τον αυθορμητισμό των σκέψεων τους, με τους αυτονόητους προβληματισμούς τους και πάνω από όλα, με την καθαρότητα της ψυχής τους.

Σε ποια ηλικία άραγε αρχίζουμε και χάνουμε αυτή την καθαρότητα; Πότε ξεκινάνε να μπαίνουνε οι δεύτερες σκέψεις και να έρχονται τα μαύρα σύννεφα;
Πότε σταματάμε να γελάμε αυθόρμητα και να λέμε τις αλήθειες μας; Άραγε, τις ξέρουμε τις αλήθειες μας; Μπορούμε να τις αποδεχτούμε για να καταφέρουμε στην πορεία μας να τις διαχειριστούμε? Πόση φιλοσοφία ζωής θέλει για να δεις το λάθος σου και να μην το επαναλάβεις; Κάτι που συνέχεια απαιτούμε από τα παιδιά μας να μάθουν και να καταλάβουν, αφού τους το έχουμε πει τόσες εκατομμύρια, άπειρες φορές… Και μήπως τελικά όλα αυτά είναι βιωματικά; Μήπως η παλιά ρήση που λέει: ”αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις”, ισχύει ακόμη;

Μήπως όοοοολα τα παλιά ρητά και φιλοσοφημένα αποφθέγματα έχουν την ίδια και ίσως πιο δυνατή ισχύ;
Κάποτε δίνανε τροφή και στην ψυχή τους και στο μυαλό τους…τώρα τρεφόμαστε με χόρτο, με πολύ χόρτο… Και άιντε και νάτανε αυτό που σε φτιάχνει κάπως και σε πάει σε άλλα μονοπάτια, σου προκαλεί μέθη και μια εικονική πραγματικότητα, για λίγο όμως….αυτό, κάπως να το καταλάβω. Τώρα, είμαστε από ψυχολόγο σε ψυχολόγο (δεν είμαι αρνητική καθόλου) και τους έχουμε κάνει δεκανίκι μας, σανίδα σωτηρίας μας.
Όλα όμως έχουν τα όρια τους:”παν μέτρων άριστον” λοιπόν, γιατί κάπου εκεί χάσαμε το παιχνίδι. Χόρτασε το μάτι μας, γεμίσαμε το μυαλό μας με ένα σωρό αμπελοφιλοσοφίες και ξεχάσαμε να θρέψουμε την ψυχή μας, να της δώσουμε ανάταση, να την καλλιεργήσουμε για να σπείρει, και να μας δώσει τους καρπούς της, να της δώσουμε φως να βγει στην επιφάνεια και να φωνάξει: ”επιτέλους, ας ασχοληθείς και λίγο μαζί μου, θα σου το ανταποδώσω, μην φοβάσαι”.
Γιατί και τα μεγάλα παιχνίδια, στην ανταπόδοση παίζονται, στο ποιος θα φανεί…τι έκανα για’σένα και εσύ για’μένα. Μα όλα στην ποσότητα κρύβονται;
Όπως στην διανομή των ρόλων ενός θεατρικού, ποιος θα πάρει τον μεγαλύτερο κρίνοντας μόνο την ποσότητα του λόγου. Πόσο φτωχοί το πνεύματι είμαστε τελικά? Πόσο κοντόφθαλμοι;Κάνε το καλό στον άλλον για να νιώσεις ΕΣΥ τελικά καλύτερα. Στην τελική και οι δύο κερδισμένοι θάναι…
Νομίζω όμως ότι φτάνει η ανάλυση γιατί σε λίγο θα χαθώ και εγώ η ίδια μέσα στις ατελείωτες σκέψεις μου και θα ξεχάσω την αρχική μου ιδέα.
Θέλω ο καθρέφτης μου να μου χαμογελάει και να μου επιβραβεύει τις τελευταίες μου προσπάθειες στην καταπολέμηση του χρόνου…γιατί εννοείται αγαπημένοι μου ότι ΟΛΑ βοηθάνε. Από τα πιο απλά, όπως μια καλή κουβέντα, ένα χτύπημα στην πλάτη, έως τα πιο «πολυτελή», μία τέλεια περιποίηση αντιγήρανσης…αυτό και αν βοηθάει.

Φτιάχνοντας το έξω μας, γιατί αυτό πρώτα βλέπουμε, ας φτιάξουμε και το έσω μας γιατί από εκεί θα αντλήσουμε ενέργεια να δραστηριοποιηθούν τα κύτταρα, αυτά του μυαλού και της ψυχής που θα μας δώσουν λάμψη και ευδαιμονία. Ας κάνει ο καθένας μας αυτό που πραγματικά λέει η καρδιά σε συνδυασμό με την καθαρότητα της σκέψης. Ας αντιμετωπίσουμε τις αλήθειες μας τίμια και ακριβοδίκαια, γιατί αυτές μας καθορίζουν.
Αυτές θα μας κάνουν πιο δυνατούς και θαρραλέους και στο τέλος της ημέρας, τακτοποιώντας το “ταμείο του μυαλού μας”…ας του δώσουμε την ευκαιρία να μην χρωστάει και να μην του χρωστάνε, να είναι γεμάτο με εμπειρίες, με γνώση, με ομορφιά και την με την μαγεία της προσμονής για το σήμερα, το αύριο, το κάθε μέρα. Με τα λάθη μας και τις ατέλειες μας, γιατί μέσα από αυτά, θα αποκτήσουμε την δικιά μας σοφία, που για τον καθένα, είναι τόσο, μα τόσο ξεχωριστή !!!

Ειρήνη Καλλέργη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Γεια σας μαμαδοφίλες, το όνομα μου ειναι Ρένα Καλλέργη και θα ήθελα να ξεκινησω με μια πολυ σημαντική,”σπαααανια” δηλωση: Μανα ειναι μονο μια και στον κοσμο ολο, αλλη καμια. Ειμαι λοιπον μια απο τα δισεκατομυρια αυτες…Ηδη, απολαμβανω 9 χρονια την εμπειρια αυτη με τον γιο μου και διπλασιασα την απολαυση αυτη προ 5 ετων με την κορη μου, και μη ξεχνωντας 33 χρονια προ μητροτητας (αλλη μαγεια τα χρονια εκεινα), διανυοντας τα γνωστα σταδια, παιδι,
εφηβη,φιλη, φοιτητρια, επαγγελματιας, ερωτευμενη, συζυγος, συνεχιζω τωρα σαυτο το μονοπατι. Πιστεύω ότι εαν δεν ειναι καλα η “μαμα” μεσα στο σπιτι…κανεις δεν ειναι καλα. Eκτος απο το μεγαλωμα και τις υποχρεωσεις της οικογενειας μου, βρισκω παντα χρονο
για να κανω πραγματα που αγαπω οπως να αθληθω, να βρεθω με φιλες, σινεμα, θεατρο (συν τα παιδικα, μην ξεχνιομαστε),
να ποιραματιστω σε νεες συνταγες, να μιλησω στο τηλ. χωρις να με διακοπτουν…καταλαβαίνετε φανταζομαι!!
Ετσι θα ηθελα να μοιραστω και να προσφερω μια γνωμη,( σε γνωστους και αγνωστους), να μαθω, να ανακαλυψω νεες ιδεες, να ανταλλαξω αποψεις, να αναθεωρησω ισως, να δω και αλλες οπτικες γωνιες σε θεματα που αφορουν ολες μας και πανω απο ολα να βοηθησω στο μαγειρεμα για την συνταγη μιας καλυτερης ζωης…!!!