Μια φίλη εξομολογείται …SINGLE MOM, στα 40

Βάσως pick

Μια κουβέντα  μ’ ένα φλυτζάνι καφέ στο χέρι και η ανάγκη να μιλήσουμε και να αγγίξουμε θέματα που δεν μας είναι εύκολο,αλλά η στιγμή,η άνεση με το πρόσωπο που έχουμε δίπλα μας,οδήγησε μια φίλη μου να μου πει πως “Ναι!Θα ήθελα να γράψω για το πως είναι να είσαι μια Single Mom..”

Δείτε το κείμενο που μου έστειλε και με συγκίνησε πάρα πολύ…

Δεν ήταν στα σχέδια μου να γίνω μόνη μαμά, στα όνειρα μου τα είχα φανταστεί αλλιώς, να μεγαλώσω παιδιά… Και όχι ένα, αλλά 2-3… Να τα στείλω με τον μπαμπά τους βόλτες, όταν χρειάζομαι λίγο χώρο και χρόνο για μένα, να έχω μία ισορροπημένη οικογένεια.
Ξέρετε, άλλα όνειρα φτιάχνουμε και άλλα έρχονται στη πορεία.

Απλά έγινε σε μία στιγμή που φαινόταν ότι όλα είχαν τελειώσει, σε μία φάση της ζωής μου που οι συγκυρίες στένευαν, δεν έδειχναν ότι θα το ζήσω.”Ζήλευα” τις φίλες μου που κράταγαν τα μωράκια τους αγκαλιά ή περίμεναν να γεννήσουν… Ήθελα πολύ να γίνω μαμά!

Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, δεν σκέφτηκα ούτε μία στιγμή να μην κρατήσω το παιδί, αν και ήξερα ότι θα είμαστε μόνοι, οι δυο μας.
Με βασάνιζαν οι σκέψεις, πως θα τα καταφέρω να τον μεγαλώσω, δεν με φόβιζαν όμως.
Είναι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο δώρο που έχω δεχτεί στη ζωή μου!!

Δυσκολίες; Άπειρες !! Αϋπνίες; Συνέχεια! Ανασφάλειες, πάρα πολλές!! Αλλά μόνο προς την σκέψη: τι θα γίνει εάν πάθω εγώ κάτι.
Στην αρχή όλα φαίνονται βουνό, στις γιορτές μόνοι, Σαββατοκύριακα μονότονα, αλλά όχι βαρετά (για μένα τουλάχιστον).
Ούτε που καταλαβαίνεις πως περνάνε τα πρώτα 3 χρόνια. Η δική μου εμπειρία μου λέει, ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας να βοηθήσουν, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί και ευγενικοί μεταξύ μας.

Δεν χρειάζεται να ζητάμε υπερβολές και να τα περιμένουμε όλα, κλαίγοντας την μοίρα μας.

Δεν έχω κοντά μου συγγενείς να βοηθήσουν, να μου μιλήσουν, αλλά έχω φίλες και φίλους που μου στάθηκαν με ειλικρίνεια, χωρίς να κρίνουν και χωρίς να συζητάνε συνέχεια “Μα γιατί ο πατέρας δεν ενδιαφέρετε ;”
Ο καθένας έκανε την επιλογή του! Εγώ δεν κουβαλάω πίκρα και απωθημένα απέναντι του. Αυτό είναι το βασικότερο πράγμα στο δικό μου ψυχικό κόσμο, στην συμπεριφορά μου απέναντι στο παιδί μου και στην αντιμετώπιση όλων τον καταστάσεων.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά… ΤΟ ΠΑΙΔΙ.
Το παιδί χρειάζεται και τους 2 γονείς …όπως και να το κάνουμε θα το ζητήσει, θα ρωτήσει, θα πει κουβέντες.. στα ματάκια του και στην ψυχή του υπάρχει : ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΗΘΕΛΕ,εγώ τι του έκανα;

“ΟΚ, εσείς δεν τα βρήκατε, εμένα γιατί με πέταξε ;”Και κάποια στιγμή θα τον ψάξει, και θα θελήσει να τον κοιτάξει στα μάτια!

Δικό μου συμπέρασμα; Εάν είσαι δυνατή, έχεις κάνει μια όμορφη και γεμάτη ζωή, χωρίς να έχεις απωθημένα, ελλείψεις από διασκέδαση και ελευθερία, τότε ΝΑΙ, ΤΟΛΜΗΣΕ να μεγαλώσεις παιδί μόνη σου.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!! Για την απόφασή σου, που στην τελική, τον αφορά πλήρως.
Να έχεις καθαρό μυαλό, να βλέπεις τους γύρω σου θετικά, να μην ψάχνεις πάντα τα αρνητικά, πες πως δεν υπάρχουν καν!!!! Και όσοι σε κοιτάνε στραβά, απλά αγνόησε τους,…μην καταναλώνεις την ενέργεια σου άδικα.

*** Μην κάνεις ΠΟΤΈ παιδί να έχεις στήριγμα αργότερα στα γεράματα!! Άλλος ο δρόμος σου, και άλλος ο δικός του!!!

 

Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη
Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη
Το σώμα λέει αυτό που δεν μπορούν να πουν οι λέξεις
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES