Mea culpa…η δική μου εξομολόγηση για να αποφύγεις τα δικά μου λάθη

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Αυτό το άρθρο είναι προσωπικό και απολογητικό. Σκοπός του είναι να γλυτώσει την κόρη μου από χρόνο και χρήμα… Χρόνο για να μην “ψάχνεται”, χρήμα για να μην το πετάει αδίκως σε ψυχολόγους, ψυχοθεραπευτές και λοιπούς ειδικούς αναζητώντας τη “ρίζα του κακού”!

Είναι και μια δημόσια εξομολόγηση με την ελπίδα ότι θα βοηθήσει όλες όσες πελαγωμένες αναζητούν λύσεις σε εγχειρίδια, ειδικούς, άρθρα και θεωρίες…

8 χρόνια πριν μπήκε στη ζωή μου. Μικρή, εύθραυστη, γκρινιάρα… το φως της ζωής μου. Με χρώματα από δειλινό μενεξεδένια και χρυσοκόκκινα…Η Παυλίνα μου.

Αισθανόμουν μόνη και “λίγη”… ήμουν άπειρη. Η φροντίδα του μωρού δεν είχε καμία σχέση με project, deadlines & crisis management σαν αυτά που είχα συνηθίσει στη δουλειά μου. Η επικοινωνιακή διαχείριση μιας κυβέρνησης μου φαινόταν “παιχνιδάκι” μπροστά στην κόρη μου που έκλαιγε απαρηγόρητα από τους κολικούς. Και σε αυτό το “κλίμα” απόγνωσης άρχισαν οι συμβουλές και το διάβασμα… Πριν ακόμη γεννήσω όλοι, μα όλοι γύρω μου γονείς ενός και πλέον παιδιών μου έλεγαν να διαβάσω τη “Βίβλο”…. το “κοιμήσου παιδί μου” του Estivil Eduard.

Σαν καλή μαθήτρια το πήρα, το διάβασα… το εφήρμοσα. Πρόκειται για τη μέθοδο που αφήνεις το παιδί να κλάψει μόνο του μπαινοβγαίνοντας στο δωμάτιο σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Η μέθοδος επίπονη αλλά σε βάθος χρόνου φάνηκε να λειτουργεί… Το μωρό σταμάτησε να κλαίει και υποθέτω άρχισε να κοιμάται… Σώθηκα σκέφτηκα! Και είχα σωθεί γιατί το έβαζα στο κρεβάτι και απλώς έφευγα…Εν τω μεταξύ το παιδί μεγάλωσε και άρχισε να μιλάει…

… Από αυτό το σημείο τα συμπεράσματα μου είναι προσωπικά και προφανώς όχι επιστημονικώς αποδεδειγμένα…

Και ακριβώς εκεί που αρχίσαμε να επικοινωνούμε άρχισε να μου μιλάει για το φόβο της να μένει μόνη μέσα στο σκοτάδι (ναι ναι ξέρω έχω διαβάσει όλα τα παιδάκια το περνάνε!). Διάβασα και πάλι θεωρίες και βιβλία για το πόσο φυσιολογικό είναι σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης να αρχίσουν οι φοβίες…Εγω συνέχισα με την ίδια μέθοδο στο κεφάλι μου προσαρμόζοντας την στα νέα δεδομένα… μιλώντας στην κόρη μου και καθησυχάζοντας την.

Για να μη μακρυγορώ η κόρη μου 8 χρόνια ΜΕΤΑ εξακολουθεί να φοβάται το σκοτάδι, εξακολουθεί να αισθάνεται εγκαταλλελειμένη τρόπο τινά και ας έχω προσπαθήσει με κάθε τρόπο να αποβάλλω το φόβο της.

Βαθιά μέσα μου αισθάνομαι, μπορεί και να κάνω λάθος αλλά δεν μπορώ να το αποκλείσω, ότι η μέθοδος που χρησιμοποίησα της έχει αφήσει αυτό το “κουσούρι”… Στον αντίποδα της κόρης μου, ο γιος μου 4 ετών σήμερα ποτέ δεν είχε πρόβλημα… στη δική του περίπτωση όμως ήμουν με το μαστίγιο (τον άφηνα να κοιμάται μόνο του αφού τον καθησύχαζα πρώτα και περνούσα λίγα λεπτά μαζί του στο κρεβάτι) αλλά και με το καρότο (ξάπλωνα μαζί του και τον χάϊδευα)…. Ξέρω κάθε παιδί είναι διαφορετικό και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα…το ίδιο, όμως, και κάθε μητέρα για αυτό και καλό θα είναι να φιλτράρουμε αυτά που διαβάζουμε και ακούμε…Δεν υπάρχουν θέσφατα και Βίβλοι…

Αγαπητή μου Παυλίνα… αυτή είναι η δική μου εξομολόγηση και σου ζητώ συγγνώμη για τα λεπτά και τις ώρες που σε άφησα εγκαταλλελειμενη να κλαις μέσα στο δωμάτιο σου στην προσπάθεια σου να αποκοιμηθείς. Τα όρια υπάρχουν για κάποιο λόγο. Και πάντα θα φροντίζω να υπάρχουν… είναι στο job description της μάνας. Στη δική σου περίπτωση, όμως, φοβάμαι πως η οριοθέτηση ξεκίνησε νωρίς, και το αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα να μην ήταν το αναμενόμενο…

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…