Καλοκαίρι σημαίνει…

Αμαλίας pick

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία… επιστροφή στο κλεινόν άστυ με δυσκολία, με “δυσθυμία”. Όταν η βαριά μπουκαπόρτα κλείνει, κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να ρουφήξω με κάθε μου κύτταρο την αλμύρα της θάλασσας, τις καλοκαιρινές μου περιπέτειες για να τις παρω μαζί μου στην πόλη… για να βγάλω το χειμώνα.

ekklisia-670x419

Τα καλοκαίρια μου στο νησί, είναι το οξυγόνο μου, η ανάσα μου. Είναι οι ανέμελες στιγμές με τα παιδιά μου. Και ποτέ δεν το χορταίνω, ποτέ δεν βαριέμαι, ποτέ δεν κουράζομαι…

Το ξέρω ότι και τα παιδιά μου αισθάνονται ακριβώς το ίδιο. Η κόρη μου πια μεγάλωσε και μπορεί να μου το πει… “Γιατί φεύγουμε μαμά;”… και αμέσως ακολουθεί η ερώτηση “Πότε θα γυρίσουμε μαμά”

thalassa

“Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε;” – Οδ. Ελύτης

ouranos-synefa

… και πόσα χρώματα μας χαρίζεις μέσα σε μόνον μια στιγμή!

Γιατί ποτέ δεν βαριέμαι…

…να χώνω τα πόδια μου στην άμμο κάτω από τον καυτό ήλιο

…να μυρίζω την αλμύρα και να κάθομαι κάτω από τα αλμυρίκια

…να τρώω υποβρύχιο ή να “κλέβω” τα παγωτά των παιδιών μου την ώρα που κοιμούνται!

…να τρώω λουκουμάδες με σοκολάτα και μπισκότο

…να βλέπω τον ήλιο να αγκαλιάζει τη θάλασσα

…να αγναντεύω το φεγγάρι στης εκκλησιάς την πόρτα, δίπλα στις ψαρόβαρκες

…να ακούω το κύμα να παφλάζει

…να ακούω τα γέλια των παιδιών καθώς πλατσουρίζουν στη θάλασσα

…να κυνηγιούνται ποιός θα φτάσει πρώτος στο παγωτατζίδικο

…να ακούω τον άνεμο, αυτόν το βοριά που ανταριάζει τη θάλασσα, που εξαγνίζει την ψυχή μου.

…να χαζεύω να χρώματα του δειλινού. Ζεστά, πορφυρά γεμάτα προσμονή. Σαν το πρώτο φιλί, σαν το πρώτο άγγιγμα. Και στο “βάθος” το σκοτάδι. Τα ανείπωτα αντίο, το τέλος που θα έρθει…

…να ρεμβάζω κάτω από τη βουκαμβίλια

…το ραχάτι δίπλα στο νερό με ένα βιβλίο στο χέρι

…να μετράμε τα αστέρια στον ουρανό

vivlio

Γιατί αυτή είναι η ραστώνη του καλοκαιριού… μαζί με τα θορυβώδη τζιτζίκια ναι αυτή την υπέροχη μουσική του καλοκαιριού, το αλάτι στο δέρμα, τις μυρωδιές από το χταποδάκι στα κάρβουνα και τη γούνα, τη μεθυστική σούμα…

Μαζί με τους καλοκαιρινούς μας φίλους, μικρούς και μεγάλους, συνθέτουμε εικόνες που μας κρατάνε ζωντανούς μέσα στο χειμώνα…

Έως την επόμενη φορά… θα έχουμε τις εικόνες, τις αναμνήσεις. Και θα μετράμε νοερά πεταλίδες επάνω σε  χαμηλούς βράχους αναζητώντας την ελπίδα για να αντεπεξέλθουμε τις κρύες νύχτες του χειμώνα που θα έρθει!

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES