Μας αξίζει το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος;

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Τις τελευταίες ημέρες βλέπω φωτογραφίες από το νέο Κέντρο Πολιτισμού του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Βρίσκομαι σε διακοπές και δεν έχω καταφέρει να το επισκεφτώ. “Ζηλεύω” όλους όσοι είχαν την τύχη να το κάνουν σε ένα τριήμερο γεμάτο πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις ανοιχτές στο κοινό. “Ζηλεύω” όσους βίωσαν αυτή την υπέροχη αίσθηση υπερηφάνειας, ανάτασης και ευλογίας. Έχω διαβάσει τόσα για αυτό, έχω διαβάσει συνεντεύξεις του Renzo Piano, έχω διαβάσει για το όραμα του Ιδρύματος…”Η παιδεία και ο πολιτισμός αποτελούν τη ραχοκοκαλιά κάθε προηγμένης κοινωνίας. Δημιουργώντας το ΚΠΙΣΝ, το όραμα του Ιδρύματος είναι να προσφέρει στη χώρα και στην πόλη νέες θεσμικές βάσεις, οι οποίες είναι απαραίτητα στοιχεία επανεκκίνησης και προόδου, καθώς και ένα πλαίσιο για το μέλλον. ”  

Άλλο ένα έργο που επιβεβαιώνει την πεποίθηση μου για το πόσο σημαντική είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία. Αυτή στην οποία ρίχνουμε ανάθεμα σε αυτή τη χώρα. Αυτή την οποία συχνά πυκνά κατηγορούμε… Αυτό το αρχιτεκτονικό στολίδι βρίσκεται στην πόλη μου και πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να μετατρέψει την πόλη μου σε πολιτιστικό προορισμό! Εκεί και η Εθνική Βιβλιοθήκη αλλά και η Νέα Λυρική Σκηνή. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι υπάρχει φως στο τούνελ. Αμέσως, όμως, γεννάται και μια εύλογη απορία… Δεν είμαι απαισιόδοξη, δεν είμαι νιχιλίστρια απλώς μου γεννήθηκε και εμένα το ερώτημα και μετά τι; Όταν πια περιέλθει σε χέρια δημοσίων υπαλλήλων; Όταν χρειαστεί να συντηρηθεί από το κράτος; Τον ίδιο προβληματισμό μοιράζεται και η Αργυρώ Μποζώνη και επειδή εκφράζει εν πολλοίς αυτά που σκέφτομαι και υπήρξε αυτοπτης μάρτυς αυτού του τριημέρου σε αντίθεση με εμένα μοιράζομαι το κείμενο της από το thetoc.gr

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Θα αφήσω το τοπίο, το έργο, τον κόσμο που περπατούσε στο πιο καθαρό μέρος της πόλης, χαρούμενος, Σάββατο βράδυ στο Κέντρο Πολιτισμού του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον μικρόψυχος για να μην αναγνωρίσεις την ομορφιά, την αρμονία, την εξαιρετική κατασκευή και τις καλές προθέσεις.

Για χρόνια βλέπαμε τους γερανούς να υψώνονται στον αττικό ουρανό και αναρωτιόμασταν πότε θα τελειώσει. Τελείωσε στην ώρα του. Παραδίδεται στην ώρα του. Στη χώρα που συζητάμε για μια και πλέον δεκαετία το πότε θα ανοίξει το ΕΜΣΤ. Στη χώρα που αναρωτιόμαστε τι θα γίνει και πότε θα ανοίξει η Πινακοθήκη. Αυτό που αναγνώριζα στα πρόσωπα των επισκεπτών ήταν κάτι που είχα δει –όλοι είχαμε δει- και παλιότερα. Τη χαρά στα πρόσωπα, το καλοκαίρι του 2004. Μια Αθήνα που έλαμπε, με ανθρώπους ευγενείς και μια αισιοδοξία ότι αυτή η χώρα μπορεί να αλλάξει. Και ήρθε το 2005. Εκείνο το καλοκαίρι, ένα χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, άρχισαν να σαπίζουν όλα. Από τα έργα του 2004 λίγα διασώθηκαν, η ευκαιρία του παραδείγματος της Βαρκελώνης θόλωσε και μετά ήρθαν οι δυσκολίες, η κρίση και τα σάρωσε όλα. Οι περισσότεροι σήμερα έχουν μετανιώσει που κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες, αν ρωτήσετε αυτό θα πουν.

Μέσα στο θαυμασμό και τη χαρά, υπάρχει ο ψίθυρος, σαν σαράκι «Πώς θα συντηρηθεί αυτό το έργο όταν περάσει στο Δημόσιο;». Ο σκεπτικισμός έρχεται σαν παγάκι που νερώνει ένα ακριβό κρασί. Ξέρουμε τώρα ότι είναι δύσκολο, έχουμε το κακό παράδειγμα πίσω μας αλλά και μια δεύτερη ευκαιρία. Αναρωτιόμαστε για τις συγκοινωνίες που θα φτάνουν μέχρι εκεί μια βροχερή μέρα του Νοεμβρίου, το τεράστιο κόστος συντήρησης, τα έσοδα και τα έξοδα. Μπορεί να μοιάζει μικρόψυχη λογιστική, αλλά το φάντασμα του Μεγάρου πίσω μας, η αγωνία να μείνει ανοιχτό και δραστήριο μας κλείνει το μάτι.

Δυστυχώς ζούμε στη χώρα που η αμφιβολία και οι ερωτήσεις έχουν βαφτιστεί πολεμική. Όταν αναρωτιέσαι ή ανησυχείς είσαι ο απέναντι, ο εθνικός προδότης. Όμως πιστεύω ότι κανένας, δε θέλει αυτή ο μοναδικός περίπατος των Αθηναίων να καταρρεύσει ή να μετατραπεί σε εφιάλτη. Το μοναδικά διαμορφωμένο φυσικό τοπίο βοηθά σε πιο αισιόδοξες σκέψεις. Αξίζει να έχουμε ένα τέτοιο μέρος, αξίζει το κράτος να πάρει μια σοβαρή απόφαση να επενδύσει σε αυτό και να το διαμορφώσει σε κέντρο ευρωπαϊκό. Αξίζει να κάνει αυτό που έχει υποσχεθεί και δεν έχει τηρήσει χρόνια τώρα. Να σκεφτεί, να προβλέψει και να σχεδιάσει. Αλλιώς, ο τουρίστας δε θα φτάσει να απολαύσει ούτε τον περίπατο, ούτε τις παραστάσεις, ούτε τις συναυλίες.

Το μόνο που αναρωτιέμαι είναι αν σε αυτό το crash-test θα αποδείξουμε ότι μας αξίζει αυτό το μεγάλο έργο. Αν μπορούμε να επενδύσουμε σε ένα μέλλον και χωρίς εμάς. Αν μας έχει διδάξει κάτι το παρελθόν. Αν μας είναι τελικά απαραίτητο να αναπνεύσουμε λίγο καθαρό αέρα κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στην επιστροφή μου, στη γειτονιά μου, τρία ποντίκια με κοιτάζουν ατάραχα μπροστά στους σκουπιδοτενεκέδες. Μου αξίζει αυτό το έργο;

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…