Οι γάτες αγαπάνε τα παιδιά

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Η φίλη μου η Αφροδίτη είναι η αφορμή για αυτό το άρθρο και η λατρεία της για την Τούτσι! Στη brightside.me ανέβηκαν κάποιες φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι τα παιδιά χρειάζονται τις γάτες. Έχουμε δεί άπειρες φωτογραφίες με σκυλάκια και παιδάκια και τις γατούλες τις έχουμε αφήσει παραπονεμένες. Επίσης όταν βάζουμε στο google “παιδιά και γάτες” οι δημοσιεύσεις που εμφανίζονται είναι περισσότερο αρνητικές. Για τον λόγο αυτό επισκέφθηκα την ιστοσελιδα της φιλοζωϊκής εταιρίας για το συγκεκριμένο θέμα.

Η επιλογή της κατάλληλης γατούλας για την οικογένειά μας, ειδικά όταν αυτή περιλαμβάνει ένα μικρό παιδί, οφείλει να γίνεται βάση κριτηρίων.

Τα σημαντικότερα από αυτά είναι η ανοχή της γάτας στους δυνατούς θορύβους και τις απότομες κινήσεις του παιδιού, ο κοινωνικός της χαρακτήρας (μια δειλή γάτα εύκολα θα τρομάξει και θα αμυνθεί στην άτσαλη μεταχείριση) και η έλλειψη κτητικότητας από πλευράς της.

Ακόμα και με τις κοινωνικότερες ράτσες, τα παιδιά πρέπει να μάθουν πώς να συμπεριφέρονται με ευγένεια και σεβασμό στην καινούρια τους γατούλα. Ακόμα και ένα άκακο τράβηγμα της ουράς ή του αυτιού της, μπορεί να καταλήξει σε ένα γρατζουνισμένο παιδί που κλαίει από πόνο. Το ενθαρρυντικό με τις «κοινωνικές» γάτες είναι ότι εξοικιώνονται με τους θορύβους και την έντονη δραστηριότητα των παιδιών πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο εύκολα σε σχέση με μια δειλή ή μια εσωστρεφή γάτα.

cat_andreyVolobuev

© Andrey Volobuev

cat_elena_shumilova

© Elena Shumilova

cat_alina_mayboroda

© Alina Mayboroda

cat_natasha_perfenova

© Natasha Parfenova

cat_vorchuchelo

vorchuchelo

Βιβή Μπασινά

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Τριάντα – κάτι γυναίκα του Άγγελου, μητέρα της Αλεσάντρας και της Βαλέριας. Μου αρέσει πολύ που είμαι μαμά, νομίζω οτι γεννήθηκα για να είμαι η μαμά αυτών των δύο κοριτσιών! Είναι πραγματικά διασκεδαστικό να είσαι γονιός όσο δύσκολο και αν είναι μερικές φορές. Σαρώνω τα πάντα με θετική ενέργεια και απολαμβάνω τα αστεία πράγματα στη ζωή. Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε?