Αναθεωρώντας τις θεωρίες για τον ερχομό δεύτερου παιδιού

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

 

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψα ούσα λεχώνα… Προφανώς τα lexotanil δεν τα άγγιξα ποτέ. Με την απόσταση του χρόνου που με χωρίζει συνειδητοποιώ ότι και εγώ από μεριάς μου ήμουν λίγο παραπάνω τσιτωμένη εκείνη την περίοδο… με αποτέλεσμα να τσιτώνω το πρωτότοκο παιδί μου, την κόρη μου. Τα συναισθήματα της για τον αδελφό της μετά από σχεδόν 4 χρόνια έχουν μαλακώσει αλλά το “με ενοχλεί μαμά” εξακολουθεί ως μοτίβο! Φαντάζομαι όπως και στη δική μας περίπτωση με το δικο μου αδελφό θα περάσουν κάμποσα χρόνια για να εκτιμήσει την παρουσία του στη ζωή της….

Όλοι έχουν μια ιστορία να σου πουν για το θέμα… Τι έκανε το δικό τους παιδί, τι έκαναν οι ίδιοι. Οι ψυχολόγοι σου προτείνουν λύσεις. Στη δική μας ιστοσελίδα, η δική μας ψυχολόγος Σοφία Αντύπα έχει γράψει σχετικό άρθρο. Προφανώς κάθε περίπτωση διαφορετική. Οι κανόνες είναι γενικοί. Έλα, όμως, που ότι και εάν σου λένε στη θεωρία, η πράξη απέχει παρασάγγας. Ιδού, λοιπόν, και η δική μου ιστορία… Ή αλλιώς μια λεχώνα στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού – γιατί την νευρική κρίση την έχω ήδη πάθει!!!

Η προετοιμασία του παιδιού

Τι λένε οι θεωρίες; Προετοιμάστε το παιδί σας πριν τη γέννα. Να του μιλάτε για το θέμα, να το αφήνετε να χαϊδεύει την κοιλιά σας, να του δείχνετε φωτογραφίες δικές του ως μωρό, κ.λπ. Στην 4χρονη κόρη μου και εάν δεν μίλησα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης! Και εάν δεν της εξήγησα… μέχρι και στο γιατρό στους υπέρηχους την πήρα. “Φαινόταν” κατενθουσιαμένη. Σε όλους μιλούσε για τον αδελφό της που είναι στην κοιλιά της μαμάς. Χαρά εγώ… Τι ωραία σκεφτόμουν μια χαρά το έχει πάρει το κορίτσι μου… Κούνια που με κούναγε!

Η Γέννα

Γέννησα και ο μικρός αδελφός “έκανε δώρο” στην κόρη μου για τον ερχομό του. Ενθουσιασμός με τα δώρα. Ήρθε στο μαιετήριο και περάσαμε ένα πρωϊνό την πρώτη ημέρα στο δωμάτιο μου με τον μικρό αδελφό. Τι γλυκούλης μαμά…

…Στο σπίτι…

Και γυρίσαμε στο σπίτι. Το “πακέτο” που λέγεται νεογέννητο εισέβαλλε στο χώρο της! Ποιός είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Η κόρη μου έπαθε μετάλλαξη. Εάν έπρεπε να τη χαρακτηρίσω προ- γέννας θα διάλεγα τα επίθετα: χαρούμενη, ανεξάρτητη, ήρεμη αλλά με χαρακτήρα. Ε, αυτός ο χαρακτήρας είναι το μόνο που της απέμεινε μετά-γέννας εποχή. Το άσπρο έγινε μαύρο.. όχι γκρι! Γιατί το γκρι το περίμενα, είχα προετοιμαστεί εγώ για αυτό. Το μαύρο, όμως, με εξέπληξε! Έγινε σκληρή, “αδίστακτη”, επιθετική απέναντι μου – τόσο φραστικά, όσο και με χειρονομίες, Επίσης έγινε αυτοκόλλητη μου, κάτι σαν την ουρά μου. Δεν κοιμάται μόνη της και εαν γυρίσω πλευρό στο κρεβάτι πετάγεται με την απορία “μαμά που πας;” όταν πριν κοιμόταν και δεν ξυπνούσε ακόμη και εάν βαράγανε τα κανόνια του Ναυαρίνου δίπλα της. Μην βιαστείτε να υποθέσετε ότι την παραμελώ, λείπω, κ.λπ. Από την ώρα που γυρνάει από το σχολείο δεν ασχολούμαι καθόλου με το μωρό! Αλλά σχεδόν καθόλου. Παρατημένο είναι το νεογέννητο στην κούνια του… Παίζω, μιλάω και συζητάω με τη μεγάλη μου κόρη. Και μιλάμε για πολύ συζήτηση. Για τα συναισθήματα της, το πόσο την αγαπάω, το πόσο τη λατρεύω, ότι τώρα έχουμε και το “αγόρι μας” στο σπίτι. Έχω φτάσει στο σημείο να την παρακαλάω να βγούμε από το σπίτι.. για να πάει στις φίλες της να παίξει, για τους παπούδες ούτε λόγος. Και φυσικά όχι γιατί θέλει να είναι στο σπίτι με τον μικρό της αδελφό αλλά γιατί φοβάται ότι θα την αφήσουμε εκεί!!!! Το “τι γλυκούλης μαμά” έγινε “με ενοχλεί μαμά” όταν το μωρό ούτε μιλάει, ούτε λαλάει, απλώς κοιμάται σε μια γωνία.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου λένε. Εμένα αυτή την περίοδο μου φαίνεται άβυσσος το μυαλό της κόρης μου γιατί έχει πλάσει ένα σενάριο , αλλά ουδείς γνωρίζει τι. Φανταζόμαστε όλοι αλλά δεν ξέρουμε πως να το αντιμετωπίσουμε. Πως βγάζεις από ένα 4χρονο αυτό που έχει στο μυαλό του όταν θεωρητικώς τα έχεις κάνει όλα όσα σε έχουν συμβουλέψει αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει;;; Πως αποκωδικοποιείς τα συναισθήματα του;

Αυτό τον καιρό κάνω υπομονή και γλυκοκοιτάζω στον πάγκο του φαρμακείου τα Lexotanil!

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…