Η χαμένη παράδοση;

Αμαλίας pick

Το Πάσχα με έκανε να σκεφτώ τη “χαμένη” μας παράδοση. Αυτή που εδώ και χρόνια ξεθωριάζει… Από τα βαμμένα αυγά που πλέον τα αγοράζεις έτοιμα στο σούπερ μάρκετ αντί να τα βάψεις σπίτι, τα τσουρέκια και τα κουλούρια που δεν μοσχομυρίζουν μέσα στο σπίτι έως τα απογεύματα στην εκκλησία, την κατανυκτική ατμόσφαιρα γύρω μας και την παραδοσιακή μουσική που ηχεί από κάθε γειτονιά την ημέρα του Πάσχα… Έχουμε ξεχάσει ακόμη και τους λόγους για τους οποίους πηγαίνουμε εκκλησία. Έχουμε ξεχάσει τους συμβολισμούς, την ουσία της γιορτής… Το ζύμωμα του πρόσφορου, η προσελευση στην εκκλησία όπου ακούγονται τα ωραιότερα τροπάρια, οι πιο όμορφες λέξεις, η πιο όμορφη ποίηση, το βάψιμο των αυγών, τα κουλουράκια και τα τσουρέκια που πλάθουμε μόνες μας, η προετοιμασία…

Δεν είμαι θρησκόληπτη… τουναντίον! Είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι το Πάσχα είναι μέρος της παράδοσης μας, μια όμορφη ιστορία για να τη διηγούμαστε. Μια ιστορία που δίνει νόημα στην υπάρξη μας γιατί η γέννηση οδηγεί νομοτελειακά στο θάνατο. Η γιορτή του Πάσχα, λοιπόν, έρχεται να βάλει στην εξίσωση την Ανάσταση… να μας θυμίζει ότι υπάρχει ελπίδα. Το φως της Αναστάσιμης  Θείας Λειτουργίας φωτίζει τις μέρες μας και το δρόμο μας, ή τουλάχιστον θα έπρεπε.

Δεν πιστεύω σε θαύματα… μου αρέσει, όμως, αυτή η ιστορία του Θεανθρώπου, της συγχώρεσης, της υπέρτατης αγάπης, της ελπίδας, της λύπης και της χαράς…. Αυτή η ιστορία που μαθαίνουμε από μικροί και που τώρα μεταλαμπαδεύουμε το νόημα της, την ουσία της στα παιδιά μας. Έχουμε χρέος να μεταλαμπαδεύσουμε για να μη χαθεί η παράδοση, να μη χαθεί η μαγεία. Και θα έπρεπε να το κάνουμε ευλαβικά κάθε χρόνο…

Αυτές τις γραμμές τις γράφω κυρίως για να τις διαβάζω εγώ και να θυμάμαι για να μπορώ να θυμίζω και στα παιδιά μου….

Και του χρόνου με υγεία και περισσότερη παράδοση!

 

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES