Πόσα πράγματα “φοράμε”στα παιδιά μας;

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Απο την Ειρήνη Καλλέργη,

Πράγματι πόσα πράγματα τους φοράμε;

Και λέγοντας φοράμε, να διευκρινίσω ότι δεν αναφέρομαι στα μπουφάν, τις ζακέτες, τα κασκόλ και τα σκουφάκια τους.

Αναφέρομαι σε αυτές τις έννοιες που και εμάς κάποτε μας τις “φόρεσαν” μέσα στο κεφάλι μας, ρίζωσαν βαθιά και μεγαλώνοντας, αν όχι όλοι, αρκετοί, προσπαθούμε να τις πετάξουμε…ίσως και να τις πατάξουμε. Όλα αυτά λοιπόν τα πρέπει και δεν πρέπει, τα πρόσεξε και σταμάτα, τα ντροπή σου και τι είναι αυτά που κάνεις και γενικότερα τα μαθήματα κοινής αποδεκτής συμπεριφοράς από τους γύρω, μας δημιούργησαν την τέλεια εικόνα που πρέπει να μεταφέρουμε στα παιδιά μας.

Και ποιοι είναι αυτοί οι γύρω που θα καθορίσουν το υποσυνείδητο του παιδιού, που από τα πρώτα του βήματα προσπαθεί να καταλάβει πως λειτουργεί το άμεσο περιβάλλον του; Που προσπαθεί αυθόρμητα και αθώα να ακολουθήσει νόμους και κανόνες που δεν μπορεί να κατανοήσει; Που προσπαθεί να κερδίσει θέση και χώρο, σεβασμό και αυτοεκτίμηση στην μικρή κοινωνία του και αργότερα στην μεγαλύτερη… Τι εφόδια τους δίνουμε και τι ασπίδες προστασίας;

Πως τους μαθαίνουμε να αγαπάνε τον εαυτό τους, να υπερασπίζονται το δίκιο τους και να τιμούν την αξιοπρέπεια τους; Σίγουρα όχι με το «πρόσεχε» και το «μην», σίγουρα όχι με το «χαιρέτησες, είπες καλησπέρα», σίγουρα όχι με το «μα τι δεν καταλαβαίνεις»…; Μα τι να προσέχει και τι να καταλάβει? Μα πώς να προσέξει όταν τρέχει με περισσή αγωνία να προλάβει να κάνει «φτου ξελευτερία» και ξαφνικά… πέφτει κάτω, χάνει στο παιχνίδι, σκίζει την φόρμα του και ψάχνει το βλέμμα σου για να σκεφτεί πως θα αντιδράσει;
Μα και εμείς αυτήν την «ξελευτερία» δεν θέλουμε να του μάθουμε…χωρίς τα παρελκόμενα!!! Όταν του στερούμε όμως άθελα μας, τον αυθορμητισμό και την χαρά του λάθους, είναι σαν του στερούμε την τελευταία «μπάλα» παγωτού. Οι πράξεις και οι σκέψεις των ανθρώπων είναι συνυφασμένες με το λάθος, γιατί απλά είμαστε άνθρωποι και ο αγώνας αυτός δεν έχει τέλος, διαφορετικά δεν έχει και ενδιαφέρον. Ας τους απενοχοποιήσουμε λοιπόν από αυτά τα λάθη, ας μάθουν ότι θα τα πράξουν, για να μπορούν να τα διορθώσουν μετά.

Πόσο πολύ γινόμαστε πιστευτές όταν τους λέμε: «μα να το κάνεις πρώτα για σένα»… Μα τι να κάνει για τον εαυτό του όταν ακόμη δεν τον έχει βρει; Όταν από το πρώτο του απλανές κοίταγμα, αναζητά την αποδοχή, την τρυφερότητα και την ζεστασιά μιας αγκαλιάς, ενός βλέμματος…; Όταν ψάχνει την επιβράβευση και την επιβεβαίωση στην δική μας την ματιά; Μα ναι, τόσο απλά λειτουργεί ο μηχανισμός της ψυχικής του επιβίωσης, του υποσυνείδητου «εγώ» του, που ψάχνει να βρει χώρο να ησυχάσει, να αναπτυχθεί, να δημιουργήσει και να επιβραβευτεί. Εμείς πόσο γρήγορα κάναμε κάτι ΜΟΝΟ για εμάς, ΜΟΝΟ για τον εαυτό μας, ΜΟΝΟ γιατί έτσι μας αρέσει…;

Λίγο πολύ όλοι μας λειτουργούμε με βάση το εγώ μας και παράλληλα να ικανοποιήσουμε και τους δικούς μας ανθρώπους. Και ας μην συγκρίνουμε τις δικές μας επιδόσεις στα παραπάνω, τις δικές μας εμπειρίες, χαρές και απογοητεύσεις. Φτιάξαμε άλλους ανθρώπους, για να τους βοηθήσουμε να βγάλουνε το καλύτερο τους, έχοντας την δική τους μοίρα που ή θα παλεύουν να την αλλάξουν ή θα την έχουν οδηγό τους για μια ζωή.
Οι προσδοκίες μας πρέπει να είναι από εμάς προς εμάς και όχι από εμάς προς τα παιδιά μας και τους γύρω μας. Ας δούμε πρώτοι εμείς τι μπορούμε να διορθώσουμε και να καλυτερεύσουμε πάνω μας και μέσα μας, και ύστερα αυτή την διεργασία του είναι μας, να την μεταφέρουμε ως εμπειρία και παράδειγμα στα παιδιά μας. Κάτι σαν το ρητό που λέει: «το πολύ το Κυρ Ελέησον, το βαριέται και ο παππάς»!!!
Πόσα βαρετά ΝΑΙ έχουμε ακούσει ως απαντήσεις, και πόσες φορές νοιώσαμε βαρετές, ακόμη και ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό, με αυτά που κηρύσσουμε? Τα πιστεύουμε όλα όσα τους λέμε ή ασυνείδητα τους βάζουμε στην διαδικασία να καλύψουν τα δικά μας κενά, τις δικές μας πεποιθήσεις και τα δικά μας χαμένα όνειρα;
Οι επιθυμίες και τα θέλω μας, τα όνειρα μας και οι απαιτήσεις μας, ας είναι στόχοι που θα συνεργαστούν με τα δικά τους και θα βρουν τον δρόμο της δικής τους ευτυχίας. Σε αυτήν που ψάχνουμε να βρούμε στην καθημερινότητα μας, στις μικρές, μεγάλες στιγμές γιατί κάπου εκεί, στην άκρη του μυαλού μας, αυτό διεκδικούμε…ένα κομμάτι χαράς, ένα χαμόγελο, ένα φως!!!

Ειρήνη Καλλέργη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Γεια σας μαμαδοφίλες, το όνομα μου ειναι Ρένα Καλλέργη και θα ήθελα να ξεκινησω με μια πολυ σημαντική,”σπαααανια” δηλωση: Μανα ειναι μονο μια και στον κοσμο ολο, αλλη καμια. Ειμαι λοιπον μια απο τα δισεκατομυρια αυτες…Ηδη, απολαμβανω 9 χρονια την εμπειρια αυτη με τον γιο μου και διπλασιασα την απολαυση αυτη προ 5 ετων με την κορη μου, και μη ξεχνωντας 33 χρονια προ μητροτητας (αλλη μαγεια τα χρονια εκεινα), διανυοντας τα γνωστα σταδια, παιδι,
εφηβη,φιλη, φοιτητρια, επαγγελματιας, ερωτευμενη, συζυγος, συνεχιζω τωρα σαυτο το μονοπατι. Πιστεύω ότι εαν δεν ειναι καλα η “μαμα” μεσα στο σπιτι…κανεις δεν ειναι καλα. Eκτος απο το μεγαλωμα και τις υποχρεωσεις της οικογενειας μου, βρισκω παντα χρονο
για να κανω πραγματα που αγαπω οπως να αθληθω, να βρεθω με φιλες, σινεμα, θεατρο (συν τα παιδικα, μην ξεχνιομαστε),
να ποιραματιστω σε νεες συνταγες, να μιλησω στο τηλ. χωρις να με διακοπτουν…καταλαβαίνετε φανταζομαι!!
Ετσι θα ηθελα να μοιραστω και να προσφερω μια γνωμη,( σε γνωστους και αγνωστους), να μαθω, να ανακαλυψω νεες ιδεες, να ανταλλαξω αποψεις, να αναθεωρησω ισως, να δω και αλλες οπτικες γωνιες σε θεματα που αφορουν ολες μας και πανω απο ολα να βοηθησω στο μαγειρεμα για την συνταγη μιας καλυτερης ζωης…!!!