Δώρα Δημάκη: Πώς νίκησε με αισιοδοξία τον καρκίνο

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.
Με όπλο αυτή τη στάση ζωής, η Δώρα Δημάκη κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο του μαστού, αλλά και να δώσει ελπίδα και πολύτιμα tips αυτοπεποίθησης σε άλλες γυναίκες με καρκίνο

Είναι γέννημα-θρέμμα Θεσσαλονικιά και αγαπά τη ζωή, την όποια έχει ταυτίσει στο μυαλό της με μια λέξη που μοιάζει με το όνομά της, αφού θεωρεί πως είναι ένα «δώρο» και αξίζει να παλεύουμε γι’ αυτό. Με όπλο αυτή τη στάση ζωής, η Δώρα Δημάκη κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο του μαστού, αλλά και να δώσει ελπίδα και πολύτιμα tips αυτοπεποίθησης σε άλλες γυναίκες με καρκίνο

Η Δώρα Δημάκη είχε από μικρή έφεση στις τέχνες, αγαπούσε τη ζωγραφική και να δημιουργεί τις δικές της ιστορίες μέσα από σχέδια και χρώματα. «Θυμάμαι πως έβαφα ό,τι έβρισκα μπροστά μου. Έτσι, αποφάσισα να γίνω γραφίστρια, με όνειρο να φτιάξω κάποια μέρα ένα δικό μου παραμύθι» λέει στο People.

dora-dimaki-people-144-7

Η στιγμή που το δικό της «παραμύθι» έγινε «μαυρόασπρο» ήρθε λίγο πριν κλείσει τα 30 της χρόνια, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Όλα άρχισαν από μια τυπική εξέταση στο γυναικολόγο, ο οποίος, μετά από μια απλή ψηλάφηση, την παρέπεμψε κατευθείαν σε μαστολόγο. «Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του ακόμα και τώρα: “Αγάπη, κάτι πιάνω, μάλλον κάποια κυστούλα θα είναι, αλλά τσέκαρέ το για καλό και για κακό σε κάποιον ειδικό μαστολόγο”. Ένας Θεός ξέρει πώς πήγα για εξέταση, ήμουν σαν κοιμισμένη και με οδηγούσε από μόνο του το σώμα μου. Μόνο του έκλεισε ραντεβού, μόνο του πήγε για την εξέταση» λέει χαρακτηριστικά. Εκείνη την εποχή η Δώρα δεν βρισκόταν στην Ελλάδα, καθώς μαζί με το σύζυγο και το γιο της είχαν μετακομίσει στην Αγγλία, για οικονομικούς και βιοποριστικούς λόγους, και εκεί έγινε η πρώτη διάγνωση.

Τι σκέφτηκες τη στιγμή που σου ανακοίνωσε ο γιατρός ότι πρόκειται για καρκίνο;

Ήταν πολύ θεατρική η σκηνή. Σχεδόν ψεύτικη για μένα τώρα πια, σαν να μην την έζησα εγώ. Ήμουν μαζί με το σύζυγό μου και ενώ μαλώναμε στην αναμονή για τα πλέον άσχετα και ασήμαντα πράγματα, όταν μπήκαμε μέσα στο ιατρείο, συναντήσαμε ένα ολόκληρο επιτελείο από γιατρούς, ψυχολόγους, μέχρι και γιατρούς που έκαναν την πρακτική τους, οι οποίοι είχαν πολλή αγωνία για την εμπειρία που επρόκειτο να ζήσουν, ίσως και μεγαλύτερη από τη δική μου. Όταν μας το είπε ο Άγγλος μαστολόγος, βάλαμε τα γέλια, γελούσαμε από αμηχανία αλλά και γιατί ο προηγούμενος καβγάς μάς φαινόταν πια πολύ γελοίος. Θυμάμαι ότι οι εκπαιδευόμενοι μάλλον «απογοητεύτηκαν» με το γέλιο μας. Δεν αισθάνθηκα τίποτα, δεν σκεφτόμουν τίποτα για τρεις μέρες. Υπολόγιζα μόνο τις μέρες που θα ζήσω και τι θα πρωτοέκανα. Ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα τις επόμενες ώρες… τόσο «αμόρφωτη» ήμουν. Τόσος φόβος φυτεμένος από τα γεννοφάσκια μας.

dora-dimaki-people-144-2

Τι σε έκανε να επιστρέψεις στην Ελλάδα αμέσως μετά τη μαστεκτομή που έκανες εκεί;
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης έγινε κάτι λάθος και με «άνοιξαν» άλλες δύο φορές. Μετά από αυτό, τα «βαριά πυροβολικά» ‒οι κολλητές μου‒ μου έστειλαν ένα τελεσίγραφο: «Κυρία μου, τέλος (STOP) τα πειράματα με τους Εγγλέζους (STOP) έλα πίσω στην πατρίδα (STOP), γιατί εδώ υπάρχει ένας λαός ολόκληρος να σας σταθεί (STOP) στο δύσκολο δρόμο των θεραπειών (STOP). Τσακίσου. (STOP)». Έτσι μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και ήρθαμε πίσω στην οικογένειά μας, οι οποίοι μας στάθηκαν πολύ.

Πώς αντέδρασαν οι δικοί σου άνθρωποι εδώ;
Στάθηκαν δίπλα μου βράχοι. Αλλά και εγώ με τον τρόπο μου τους έκανα να μη λυγίσουν. Εκτός από κάποιες δύσκολες μέρες, οι οποίες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, η αισιοδοξία υπήρχε στην ψυχή μου και έτσι καθρεφτιζόταν στα μάτια μου. Κανείς δεν σε χαρακτηρίζει κάτι που δεν προκάλεσες: Μίζερος είσαι, μίζερα θα σε κοιτούν, χαμογελαστός είσαι, με χαμόγελο θα σε περιμένουν. Βέβαια εγώ είμαι και τυχερή, γιατί είχα έναν περίγυρο που με ενθάρρυνε να είμαι ο εαυτός μου και αυτό με βοήθησε. Όταν έχεις μια μάνα να σου τρίβει τα πόδια κάθε βράδυ για να μην πρηστούν, φίλους να σου φτιάχνουν στολίδια για το κεφάλι σου και έναν άντρα να σου υπενθυμίζει τι όμορφη που είσαι στα χειρότερά σου, τι να τις κάνεις τις ανασφάλειες; Είναι σημαντικό ο κύκλος μας να μας στηρίζει, με ανιδιοτελή αγάπη, μια αγκαλιά, ό,τι μπορεί να σου προσφέρει ο καθένας δώρο είναι.

dora-dimaki-people-144-8

Όταν έγινε η διάγνωση, ήσουν ήδη μαμά ενός αγοριού 3 ετών. Του μίλησες για αυτό που σου συνέβαινε;
Φυσικά! Μαζί δημιουργήσαμε ένα παραμύθι σε συνδυασμό με απλά παιχνίδια, τα οποία του εξηγούσαν τι βιώνει η μαμά. Για παράδειγμα, την περίοδο της εγχείρησης, παίζαμε το γιατρό και τον ασθενή και τον συμπεριέλαβα σε όλα τα στάδια ίασής μου με έναν πολύ παιχνιδιάρικο τρόπο, δεν τον απομάκρυνα. Στις χημειοθεραπείες βλέπαμε μαζί τους «πατατούληδες», για να νιώσει λίγο πιο οικείο το θέαμα της φαλακρής μαμάς, όπως επίσης άφηνα όλα τα παιδάκια να παίζουν και να ζωγραφίζουν το κεφάλι μου, για να κατανοήσουν την έννοια του διαφορετικού. Εγώ ναι, είχα φαλάκρα, ένας άλλος όμως άνθρωπος μπορεί να έχει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, δεν είναι κακό. Δεν του μίλησα ποτέ για τη λέξη «καρκίνος», όμως, γιατί ήταν μικρούλης.

Για πολλές γυναίκες με καρκίνο μια από δύσκολες στιγμές της «διαδρομής» τους είναι όταν χάνουν τα μαλλιά τους από τις χημειοθεραπείες. Εσύ πώς βίωσες αυτή τη στιγμή;

Έχοντας μακρύ μαλλί μια ζωή ήταν κάπως επώδυνο το κούρεμα, αλλά όταν ξεκινούν οι θεραπείες, βαραίνουν τόσο τα μαλλιά που στέκονται σαν καρφιά στο κεφάλι και παρακαλάς να πέσουν να τελειώνεις. Ήταν και αυτό ένα από τα στάδια που αντιμετώπισα με ειλικρίνεια και χιούμορ. Μετά από ένα μαραθώνιο Σαββατοκύριακο που παίζαμε Spiderman, πήρα το γιο μου και του είπα «πάμε να κουρευτούμε». Πήγαμε, λοιπόν, στο κομμωτήριό μας, του έδωσα την ξυριστική μηχανή και εκεί που είπα στον εαυτό μου «πάει, το τραυμάτισες το παιδί», τον βλέπω ενθουσιασμένο να φωνάζει «η μαμά έγινε Spiderman!». Κάπως έτσι βίωσα και όλη τη θεραπεία, σαν ένας γνήσιος σούπερ ήρωας. Τα παιδιά δεν έχουν τις δικές μας φοβίες, δεν ενδιαφέρονται για τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου, ζουν απλά τις στιγμές τους με φαντασία και παιχνίδι. Γι’ αυτό και τα περισσότερα παιδάκια που έχουν καρκίνο δεν φορούν περούκες, γιατί δεν τις θεωρούν αναγκαίες. Αυτά είναι ανασφάλειες των μεγάλων.
Εσύ πώς ένιωσες όταν είδες για πρώτη φορά τον εαυτό σου στον καθρέφτη χωρίς μαλλιά;
Τον εαυτό μου δεν τον γνώριζα για πολύ καιρό και γι’ αυτό το λόγο δημιούργησα μια φαλακρή περσόνα, που την περιποιήθηκα και της φέρθηκα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αφού ήξερα ότι είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που τη συναντώ στη ζωή μου. Δοκίμασα περούκα. Αλλά, πρώτον, ήταν πανάκριβη και προτίμησα να αγοράσω δύο ζευγάρια παπούτσια που θα μου έμεναν και για αργότερα, και δεύτερον, είναι ένα καθημερινό μαρτύριο – και δεν άξιζε να το περάσω για κάποιους αγενείς ανθρώπους που ίσως με κοίταζαν περίεργα. Επίσης, ήμουν μια κουκλίτσα φαλακρή και ξεπέρασα γρήγορα την κατάστασή μου, γιατί με αντιμετώπισα με ειλικρίνεια και σεβασμό. Έτσι, πήγα κόντρα στο φόβο που ένιωσα και αντί να κρυφτώ επέλεξα να βοηθήσω τις γυναίκες που βιώνουν την ίδια κατάσταση εκθέτοντας τον εαυτό μου με διάφορα beauty tips για φαλακρές γυναίκες σε παρόμοια με τη δική μου κατάσταση. Στόλισα το φαλακρό μου εαυτό, με έβαψα, κούκλα με έκανα. Την αγάπησα αυτή την περσόνα μου πολύ, όπως αγάπησα όλες μου τις προσωπικότητες σε κάθε φάση της ζωής μου.
Πώς γεννήθηκαν τα «Βυζάκια, σας φιλώ», η ομάδα που διατηρείς στο facebook; Πώς σκέφτηκες αυτό τον τίτλο;
Σε μία φάση αναζήτησης ήρθε στα χέρια μου ένα άρθρο της Ρέας Βιτάλη με τίτλο «Βυζάκια, σας φιλώ», στο Protagon. Αυτό το κείμενο λειτούργησε θεραπευτικά και απελευθερωτικά για μένα, γιατί αντιμετώπιζε το στήθος σαν σύμβολο, δεν εστίαζε στον καρκίνο. Έτσι ένιωθα κι εγώ, δεν με πείραξε ποτέ ο καρκίνος, η μόνη σκέψη μου ήταν πώς θα αποχαιρετήσω το στήθος μου, τι θα του πω, τι θα σκεφτώ αφού δεν είναι ένα οποιοδήποτε όργανο του σώματός μου. Ήταν το στήθος μου, το σύμβολο ύπαρξής μου. Το κείμενο αυτό, λοιπόν, λειτούργησε απελευθερωτικά και συμβουλευτικά, μου είπε τι να κάνω. Μου είπε να το φιλήσω και να το αποχαιρετίσω όπως του αξίζει, όπως μου αξίζει. Την ημέρα που πήγα για τη μαστεκτομή, κοίταξα το στήθος μου, το ευχαρίστησα και στιγμιαία πέρασε η «ζωή» του από μπροστά μου, ακριβώς όπως στο κείμενο της Ρέας. Θυμήθηκα τη στιγμή που άρχισε να ξεπροβάλλει όταν ήμουν έφηβη, την πρώτη φορά που το άγγιξε αντρικό χέρι, τα χείλη του γιου μου όταν θήλαζε με λαχτάρα… Όπως λέει και η Ρέα, οι θηλές είναι παράσημα γενναιότητας και εγώ τις έχασα. Έχασα τα παράσημά μου, αλλά κέρδισα τη ζωή μου. Εκείνη την μέρα που διάβασα αυτό το κείμενο αποφάσισα πως το δικό μου πάθημα θέλω να γίνει μάθημα όλων μας. Έτσι, συζητώντας με την ίδια τη Ρέα, αποφασίσαμε να οργανώσουμε μια διαδικτυακή ομάδα που στηρίζει άντρες και γυναίκες που βιώνουν τον καρκίνο του μαστού. Την ευχαριστώ και θα την ευχαριστώ μια ζωή αυτή τη γυναίκα, γιατί με την τέχνη της έχει επουλώσει πολλές πληγές, χωρίς να το ξέρει.

dora-dimaki-people-144-5
Ποια ήταν η πιο ιδιαίτερη στιγμή που έζησες με κάποια κοπέλα από την ομάδα;

Κάθε ιστορία που μου στέλνουν είναι ιδιαίτερη και ξεχωριστή. Είναι μαγικό πώς έρχονται οι ιστορίες των γυναικών, ο κόσμος είχε ανάγκη να μιλήσει. Η πιο συγκινητική στιγμή, όμως, ήταν όταν όλες μαζί αποφασίσαμε να φτιάξουμε χειροποίητα πλεκτά σκουφάκια για τα παιδάκια με καρκίνο. Μια κυρία, λοιπόν, μας χάρισε ένα τοσοδούλικο σκουφάκι, το οποίο δεν χωρούσε σε κανένα από τα παιδάκια. Όταν τελειώσαμε και τα μοιράσαμε όλα, έμεινε μόνο αυτό. Λίγο πριν φύγουμε από το παιδικό νοσοκομείο, όμως, άνοιξε μια πόρτα και είδαμε έναν πατέρα να κρατάει στην αγκαλιά του ένα μωράκι, το οποίο ήταν καλωδιωμένο με έναν ορό, με έναν ορό ίδιο με το δικό μου. Παγώσαμε όλες, κοιταχτήκαμε και συγκινημένες δώσαμε το τοσοδούλικο σκουφάκι στον πατέρα. Τελικά, το βρήκε το κεφαλάκι του αυτό το σκουφάκι. Από την εμπειρία μου με τα παιδάκια μόνο θετικά έχω να αποκομίσω. Όταν ένα παιδί γελώντας σου λέει «πήραν τα μυαλά μου αέρα τώρα με τη φαλάκρα μου», εσύ τι να πεις; «Πονάω; Έχασα το στήθος μου;».

Ο σύζυγός σου ήταν δίπλα σου σε όλη τη διάρκεια της περιπέτειάς σου.

Δυστυχώς, είναι συχνό το φαινόμενο να χωρίζουν ζευγάρια κατά τη διάρκεια αυτών των θεραπειών. Πολλοί άνθρωποι βασίζονται στην εξωτερική εμφάνιση μιας γυναίκας, δεν έχουν όλοι τη δύναμη να το αντιμετωπίσουν. Αποδεδειγμένα πλέον ένα δυνατό ζευγάρι, που έχει αγαπηθεί πνευματικά, θα γίνει πιο δυνατό από μια τέτοια διαδικασία. Κι εμείς είμαστε ένα τέτοιο ζευγάρι και άντρας μου είναι τέτοιος άντρας. Τα ζευγάρια που δεν έχουν αγαπηθεί ουσιαστικά θα χωρίσουν με την πρώτη τρίχα που θα δουν στο πάτωμα. Δεν σε χωρίζει, όμως, ο καρκίνος, ο εαυτός σου σε χωρίζει και ο φόβος σου.

Υπήρξε στιγμή που λύγισες;

Κάθε φορά που λύγιζα, κοιτούσα γύρω μου και αναρωτιόμουν: «Υπάρχει σπίτι χωρίς πόνο; Υπάρχει οικογένεια χωρίς αρρώστια; Ποια είμαι εγώ και τι αξία έχει σε μια κοινωνία που υποφέρει τόσο ένα στήθος λιγότερο;». Όταν μηδενίσεις τον εγωισμό σου, τότε δεν λυγίζεις, απλά ευγνωμονείς. Και εγώ κάθε μέρα λέω «ευχαριστώ».

Τι έμαθες μέσα από αυτή τη διαδρομή;

Ότι σκοπός της ζωής μου δεν πρέπει να είναι η ευτυχία ούτε η δυστυχία, αλλά απλά η ζωή. Παλεύουμε μια ζωή να είμαστε ευτυχισμένοι σε έναν κόσμο που έχει και πόνο και ξεχνάμε να ζήσουμε, να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον. Γιατί η ζωή δεν είναι ούτε γλυκιά ούτε πικρή, είναι απλά η ζωή, γι’ αυτό λοιπόν πρέπει να τη ζούμε.

Σήμερα, που έχεις ξεπεράσει το πρόβλημα της υγείας σου, πώς νιώθεις;
Είμαι σε μια πολύ δημιουργική φάση. Με τη δημιουργικότητα, ούτως η άλλως, ξεπέρασα και την αρρώστια μου, σχεδιάζω πολλά και όμορφα πράγματα που θα βοηθούν όσους πάσχουν από τον καρκίνο της ψυχής μας και όχι του σώματος. Αυτό ας το αναλάβουν οι γιατροί. Εμένα ένα χαμόγελο μου έδωσε ο Θεός και θα το χαρίσω απλόχερα.

dora-dimaki-people-144-4

Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;
Ονειρεύομαι να καταφέρω να ζω την κάθε μου μέρα χωρίς να κρίνω και να κρίνομαι, ονειρεύομαι ένα παρόν χωρίς το άγχος για το μέλλον και ένα μέλλον που να μην είναι βασισμένο στο παρελθόν, ονειρεύομαι να προσφέρω στο γιο μου και στον άντρα μου όση αγάπη μπορώ και ακόμα παραπάνω και να έχω ένα σπίτι γεμάτο από αγαπημένους μου ανθρώπους. Πλέον δεν με νοιάζει πόσο θα ζήσω. Απλά ζω!

Σε ποιον θα έλεγες «ευχαριστώ» και σε ποιον θα ζητούσες «συγνώμη»;
«Ευχαριστώ» θα έλεγα σε όλους τους ανθρώπους που πέρασαν και υπάρχουν στη ζωή μου, γιατί με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι τώρα. Κάθε μέρα θα λέω «ευχαριστώ» στη μητέρα μου και στον πατέρα μου, γιατί δεν με άφησαν ούτε λεπτό. Επίσης, ευχαριστώ τον άντρα μου που μου έδωσε ένα λόγο και τον τήρησε, το γιο μου, που, αν και μικρούλης, με προσέχει σαν να είναι ο σύζυγός μου, τις φιλενάδες μου, που είναι σαν αδελφές μου, αλλά και τους γονείς του άντρα μου, οι οποίοι μου φέρονται σαν να είναι δικοί μου γονείς. Το μεγαλύτερο «ευχαριστώ» όμως θα το έλεγα στον εαυτό μου, που άντεξε και βγήκε νικητής από μια δύσκολη στιγμή της ζωής. «Συγνώμη» θα έλεγα πάλι στον εαυτό μου, γιατί επέτρεψα να εξελιχθεί ο καρκίνος μέσα μου, αλλά και σε όσους επιβάρυνα με την αρρώστια μου, αφού δεν μου αρέσει να νιώθω βάρος.

 Πηγή: protothema.gr

Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Απο το παρκέ του γηπέδου στο παρκέ του σπιτιού μου…. Με τον Γιάννη και τα δίδυμα Γιώργο και Μαριτίνα έχω καταφέρει να συνεχίσω να αθλούμαι καθημερινά. Κάνω πρωταθλητισμό στη ζωή παρέα με τον άντρα μου τον Αντώνη που υπεραγαπώ. Μου αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα και προσπαθώ να προσαρμόζομαι παντού. Το μότο μου είναι “‘Ολα καλά θα πάνε, όλα θα γίνουν…”