Άνθρωποι και ποντίκια

Αμαλίας pick

Ολοένα και πληθαίνουν οι θλιβερές εικόνες από διάφορες γωνιές της Ελλάδας με απελπισμένα βλέμματα γονέων και παιδιών να ζουν σε άθλιες συνθήκες, να περιμένουν… Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι, εγκλωβισμένοι στη χώρα μας. Και όσο και εάν προσπαθούμε να τους απαλύνουμε τον πόνο γιατί πρωτίστως είμαστε ωραίοι ως άνθρωποι και όχι ως έλληνες που διαβάζω δεξιά και αριστερά – η αλληλεγγύη και η προσφορά δεν έχουν εθνικότητα ούτε ταυτότητα! – οι ίδιοι επιβιώνουν σε δύσκολες συνθήκες ελπίζοντας στο θαύμα, αυτό που θα τους φέρει πιο κοντά στο όνειρο. Και το όνειρο βρίσκεται σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ίσως τη Γερμανία, την Αγγλία, τη Γαλλία σίγουρα όχι στην Ελλάδα. Σχεδόν έναν αιώνα πριν κάπως έτσι στοιβάζονταν και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας στα πιο απίθανα μέρη (ακόμη και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά) ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο….Η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο γκροτέσκο τρόπο.

Μου ήρθε στο μυαλό μια σκληρή και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων… το “Άνθρωποι και ποντίκια” του John Steinbeck.

Σε αυτό το αριστουργηματικό βιβλίο που διαδραματίζεται στην Αμερική του μεσοπολέμου ο ένας από τους δύο κεντρικούς ήρωες ο Λένι απευθυνόμενος στον Τζόρτζ λέει:

“Πες πώς θα ‘ναι όταν θα ‘χουμε τη γη μας”.
Ο Τζορτζ αφουγκραζόταν ν’ ακούσει τους μακρινούς ήχους. Για μια στιγμή πήρε ύφος ανθρώπου πρακτικού και μεθοδικού. “Κοίτα πέρα απ’ το ποτάμι, Λένι, και θα σου πω ώστε σχεδόν να το δεις”. Ο Λένι γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε προς την αντίπερα όχθη της λίμνης και ψηλά προς τις σκοτεινιασμένες πλαγιές των Γκάμπιλαν. “Θα ‘χουμε λίγη γη” άρχισε ο Τζορτζ..

Με το βλέμμα, λοιπον, στραμμένο προς βορρά οι χιλιάδες πρόσφυγες κοιτούν με ένα μείγμα απελπισίας και ελπίδας και προσπαθούν να οραματιστούν τη γη που τους περιμένει…για μια δεύτερη ευκαιρία.

Ένα όνειρο που μάλλον φαντάζει μακρινό καθώς όλοι όσοι αυτή την ώρα βρίσκονται στους δρόμους ή στοιβάζονται σε βάρκες στο Αιγαίο ή στην Αθήνα, στον Πειραιά, στα νησιά, στην Ειδομένη είναι έρμαια των πολιτικών παιχνιδιών που παίζονται στην πλάτη τους.

Από την Τουρκία του Ερντογάν που θέλει τα πάντα… ξεπάγωμα της διαδικασίας ένταξης της χώρας στην ΕΕ, κατάργηση της βίζας για τους τούρκους, αναδιαμόρφωση της ατζέντας για το Αιγαίο και το κουρδικό ζήτημα. Οι Βαλκάνιοι δίνουν εξετάσεις καλού μαθητή στους βόρειους και φοβούνται τι θα επακολουθήσει σε περίπτωση που όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι εγκλωβιστούν στα δικά τους εδάφη. Η ομάδα του Βίζενγκραντ θέλει να προωθήσει τη δική της ατζέντα, μια ατζέντα εθνικοσυντηρητική. Στη μέση οι παραδοσιακά μεγάλες δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία) σε ρόλο εξισορροπιστή… Και η Ελλάδα να επωμίζεται το βάρος, αυτό το βάρος που δεν μπορεί να σηκώσει από μόνη… Και στο μέσον όλων αυτών ανθρώπινες ψυχές που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο, που για αυτούς η Ευρώπη είναι η Γη της Επαγγελίας, όπως άλλοτε η γη Χανάαν αυτή που είχε υποσχεθεί ο Θεός στους Εβραίους. Εκεί που ελπίζουν ότι θα εκπληρωθούν τα όνειρα τους…

Ο Πλούταρχος έλεγε ότι “δεν υπάρχει αγριότερο θηρίο απ’ τον άνθρωπο, όταν κατέχει δύναμη ίση με το πάθος του… ” Ευτυχώς οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, αυτοί που δεν έχουν τη δύναμη, έχουν περίσσια  αγάπη, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη, και έτσι εκφράζουν καθημερινά την κοινωνική αλληλεγγύη.

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES