Το ξεθωριασμένο πολαρόϊντ & οι παιδικές φιλίες

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Ένα ξεθωριασμένο πολαρόϊντ, μια παρέα, μια ιστορία… και αυτό το πολαρόϊντ που βρήκα τις προάλλες μου θύμισε τη δική μου παρέα, τη δική μας ιστορία…

Ο Ισοκράτης έλεγε “να μην βιαζόμαστε να γίνουμε φίλοι αλλά όταν γίνουμε να προσπαθήσουμε να παραμείνουμε”… και όταν καταφέρνεις μετά από σχεδόν 30 χρόνια να έχεις ακριβώς τους ίδιους φίλους δεν μπορεί παρά να αισθάνεσαι ευλογημένος! Ευλογημένη, τυχερή αισθάνομαι που μεγάλωσα με αυτές τις φίλες μου, τις παιδικές. Που παραμένουν παρούσες στο παρόν. Και που είμαι σίγουρη ότι θα γεράσουμε μαζί. Γιατί τόσα χρόνια έχουμε αντέξει μέσα από δύσκολες και διαφορετικές εμπειρίες.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να κάνουν παρέα τα παιδιά σου με τα παιδιά των παιδικών σου φίλων. Δεν υπάρχει πιο όμορφη σκηνή από εμάς να καθόμαστε και να μοιραζόμαστε τις καθημερινές μας στιγμές που τώρα πια είναι βίοι παράλληλοι και να βλέπουμε δίπλα τα παιδιά μας να παίζουν, να μαλώνουν, να μονιάζουν. Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα “καρέ” της ζωής μου. Στην πορεία της ζωής μου έχουν προστεθει καί άλλοι φίλοι, οι έτερες συνεργάτιδες και φίλες Βάσω & Βιβή, η Τζένη, τη Ζωή και ευτυχώς μερικοί άντρες που είναι φίλοι μου σκέτα νέτα και είναι η καλύτερη παρέα, το καλύτερο ντιβάνι του κόσμου!!!! Αλλά οι παιδικές φιλίες αυτές που έχουν αντέξει στο χρόνο είναι πολύτιμες.

Και ξέρω ότι τα παιδιά μου βλέπουν τη δική μου “συμμορία”, τη δική μου δεύτερη οικογένεια και αυτό είναι το πρότυπο για τη δική τους ζωή. Για να κάνουν φίλους, για να μείνουν φίλοι! Για να αποκτήσουν μια δεύτερη οικογένεια… μια απολύτως εθελοντική σχέση στην οποία μετά από καιρό – φουρτούνες και ξαστεριές – δεν ζυγίζεις τα πράγματα. Αυτό είναι δίδαγμα ζωής. Όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να είναι δοτικοί με τους φίλους τους, να έχουν φίλους αυτό είναι το καλύτερο παράδειγμα για να πορευτούν στη ζωή τους.

 

ΥΓ1: Ευχαριστώ κάθε μια ξεχωριστά και όλες μαζί γιατί μου εμπιστεύτηκαν τη φιλία τους και μου χάρισαν απλόχερα την αγάπη τους. Ανταποδίδω…

ΥΓ2: Στη ζωή ακόμη και αυτούς που για οποιονδήποτε λόγο δεν είναι στο “καρέ” ακόμη πρέπει να τους τιμάς γιατί με βάση τον δικό μου κώδικα δεν παίρνω μια γόμα να σβήσω. Κλείνω κεφάλαια και προχωράω. Και καμιά φορά δεν ξέρεις μπορεί ο ήρωας του κεφαλαίου να εμφανιστεί στο μέλλον σε κάποιο άλλο κεφάλαιο της ζωής σου και αυτή η “φυγή” να γίνει απλώς μια παρένθεση. Οι ανθρώπινες σχέσεις δε σηκώνουν ζύγι.

Τέλος τους αφιερώνω ένα τραγούδι που ακούγαμε τότε στα φοιτητικά μας χρόνια – για να μην πάω πιο πίσω και εκτεθούμε!!! Απλώς σε μια εκτέλεση πιο κοντά στα γούστα της “μεσήλικης” ζωής μου… και να δηλώσω κατηγορηματικά ότι όταν κοιτάζω “πίσω” βλέπω πολλά και τα περισσότερα περιλαμβάνουν και αυτές, τις παιδικές μου φίλες…

[lyte id=”Rve03u7oEvI” /]

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…