Το γράμμα της Erma αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Αν ξαναζούσα, θα μιλούσα Λιγότερο και θα άκουγα Περισσότερο…

Θα καλούσα φίλους για φαγητό στο σπιτι ακόμα κι αν ήταν λεκιασμένο το χαλί Μου.

Θα έτρωγα ποπ κόρν στο σαλόνι μου και θα ανησυχούσα λιγότερο για την σκόνη, αν κάποιος ήθελε να ανάψει φωτιά στο τζάκι.

Θα αφιέρωνα πιο πολύ ώρα να ακούω τον παππού Μου να μιλάει για τα νιάτα του.

Δεν θα ανησυχούσα για το ανοιχτό παράθυρο στο αυτοκίνητο, μη μου χαλάσει την κόμμωση..

Θα άναβα εκείνο το ροζ κεράκι που μύριζε τριαντάφυλλο, και δεν θα το άφηνα να λιώσει στην αποθήκη..

Θα καθόμουν με τα παιδιά Μου στο γρασίδι και δεν θα με ενδιέφεραν οι λεκέδες από το γρασίδι στα ρούχα..

Θα έκλαιγα και θα γελούσα λιγότερο όταν έβλεπα τηλεόραση, και περισσότερο όταν παρακολουθούσα την Ζωή.

Θα αναλάμβανα περισσότερες ευθύνες, για να ξεκουράζω τον άντρα Μου..

Θα ξάπλωνα στο κρεβάτι μου όταν ήμουν άρρωστη και δεν θα προσποιούμουν το ανίκητο βουνό…

Δεν θα γκρίνιαζα για τους 9 μήνες της εγκυμοσύνης μου, παρά θα ευχαριστούσα το Θεό για κάθε δευτερόλεπτο που θα συνειδητοποιούσα το τι συνέβαινε μέσα Μου…

Όταν θα έρχονταν να με φιλήσουν τα παιδιά μου, δεν θα έλεγα: “Αργότερα αυτά! Τώρα στα μαθήματα σας!”

Θα έλεγα περισσότερα “Σ’ αγαπώ”, περισσότερα “Συγγνώμη”..

Μα περισσότερο από όλα, όταν είχα την ευκαιρία να ξαναζήσω, δεν θα έχανα ούτε λεπτό…θα ζούσα το κάθε δευτερόλεπτο………

και δεν θα το επέστρεφα π ο τ έ…

Αυτό είναι το γράμμα της Erma Bombeck, αμερικανίδας συγγραφέως γνωστή για πολλά απο τα αποφθέγματα που μοιραζόμαστε καθημερινά. Tο συγκεκριμένο απόσπασμα το είδα στην σελίδα της Χαράς Δουλγεράκη στο Facebook.

Το κείμενο της Erma


I would have gone to bed when I was sick instead of
pretending the earth would go into a holding pattern if I
weren’t there for the day.

I would have burned the pink candle sculpted like a rose
before it melted in storage.

I would have talked less and listened more.

I would have invited friends over to dinner even if the carpet
was stained, or the sofa faded.

I would have eaten the popcorn in the ‘good’ living room and
worried much less about the dirt when someone wanted to
light a fire in the fireplace.

I would have taken the time to listen to my grandfather ramble
about his youth.

I would have shared more of the responsibility carried by my

I would never have insisted the car windows be rolled up on a
summer day because my hair had just been teased and

I would have sat on the lawn with my children and not worried
about grass stains.

I would have cried and laughed less while watching television-
and more while watching life.

I would never have bought anything just because it was
practical, wouldn’t show soil, or was guaranteed to last a

Instead of wishing away nine months of pregnancy, I’d have
cherished every moment and realized that the wonderment
growing inside me was the only chance in life to assist God in
a miracle.

When my kids kissed me impetuously, I would never have
said, “Later. Now go get washed up for dinner.”

There would have been more “I love you’s”.. more “I’m
sorry’s”….but mostly, given another shot at life, I would seize
every minute…look at it and really see it .. live it…and never
give it back.

Stop sweating the small stuff. Don’t worry about who doesn’t
like you, who has more, or who’s doing what. Instead, let’s
cherish the relationships we have with those who Do love us.
Let’s think about what God HAS blessed us with. And what we are
doing each day to promote ourselves mentally, physically, emotionally,
as well as spiritually.

Life is too short to let it pass you by.

We only have one shot at this and then it’s gone.

I hope you all have a blessed day.

Βιβή Μπασινά

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Τριάντα – κάτι γυναίκα του Άγγελου, μητέρα της Αλεσάντρας και της Βαλέριας. Μου αρέσει πολύ που είμαι μαμά, νομίζω οτι γεννήθηκα για να είμαι η μαμά αυτών των δύο κοριτσιών! Είναι πραγματικά διασκεδαστικό να είσαι γονιός όσο δύσκολο και αν είναι μερικές φορές. Σαρώνω τα πάντα με θετική ενέργεια και απολαμβάνω τα αστεία πράγματα στη ζωή. Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε?