Τα παιδιά μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους

Αμαλίας pick

Μια φίλη, η Χριστίνα, μου διηγήθηκε το ακόλουθο περιστάτικό μεσούσης της εορταστικής περιόδου. Χρησιμοποιώ ακριβώς τα λόγια της γιατί έχει σημασία! Και το ύφος της έχει σημασία. Η Χριστίνα είναι μια μαμά με ευρεία παιδεία από αυτές τις αεικίνητες μαμάδες που ασχολούνται με τα παιδιά τους και φροντίζουν να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτά. Έχει μια υπέροχη οικογένεια και δεν είναι ψυχωτική!

Έναν καφέ βγήκα να πιω χρονιάρες μέρες και αγχώθηκα. Με τη νέα γενιά. Συγκεκριμένα, την 6χρονη νέα γενιά. Διότι, δύο μαμάδες στο διπλανό τραπέζι πήραν κατάκαρδα την παρατήρηση της δασκάλας, ότι το πρωτάκι του Δημοτικού, δεν είναι αρκετά ώριμο. Συζήτησαν ακόμα και το ενδεχόμενο επίσκεψης σε παιδοψυχολόγο. Πού πάμε όταν τα πρωτάκια των Δημοτικών Σχολείων της χώρας συμπεριφέρονται ως 6χρονα; Όταν δεν είναι σε θέση να ξεπετάξουν τουλάχιστον τα δύο πρώτα βιβλία από τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη; Κ-α-μ-ί-α- σ-ω-τ-η-ρ-ί-α.”

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να γελάσω μετά, όμως, σκέφτηκα ότι δεν είναι καθόλου αστείο. Με έκανε η αστεία κατά τα λοιπά προσέγγιση της να προβληματιστώ! Αυτός ήταν ο σκοπός της άλλωστε. Επιστρατεύουμε ψυχολόγους, αναπτυξιολόγους, ειδικούς, βιβλία… όλα για το καλό του παιδιού. Και ναι το καλό του παιδιού είναι το ζητούμενο, αλλά όταν το ζητούμενο γίνεται υστερία μάλλον σου γυρίζει μπουμερανγκ και τα αποτελέσματα είναι τα αντίθετα του αναμενόμενου. Δεν πειράζει εάν το παιδί είναι και λίγο σκανταλιάρικο… χρειάζεται τρόπο, όχι κόπο!

Δεν είμαι ειδική αλλά αυτά τα Χριστούγεννα βρέθηκα μαζί με τα παιδιά για λίγες ημέρες σε ένα μέρος χωρίς τάμπλετ, ιντερνετ, συσκευές, άγχος, στρες και συναφή. Αυτές τις ημέρες, λοιπόν, θυμήθηκα τις θεμελιώδεις δικές μου αρχές, αυτές που με τη ρουτίνα και τις δουλειές στην πόλη πολλές φορές ξεχνάω…Θυμήθηκα ότι η δημιουργική, επικοδομητική ενασχόληση μου με τα παιδιά  τα κάνει πιο ευτυχισμένα, πιο χαρούμενα και εμένα με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Γιατί ακόμη και εάν μου συμβαίνουν πράγματα που δυνητικά θα μπορούσαν να με αποσπάσουν, να με αποπροσανατολίσουν μια ματιά στα παιδιά μου με κάνει να τα ξεχνώ όλα. Κάπως έτσι θυμήθηκα και τα πρώτα χρόνια με την κόρη μου τότε που ήμασταν οι δύο μας! Και παίζαμε, βολτάραμε, γελάγαμε, κάναμε παρέα αυτή και εγώ…

… τα 6χρονα χρειάζεται να παίζουν. Να μην ξεχνάμε ότι αυτή είναι η πιο διδακτική διαδικασία για αυτά. Το να τα γεμίζουμε άγχος και περιττά βάρη είναι ανούσιο. Άλλωστε θα περάσουν μια ζωή μέσα στο άγχος, την πίεση και το στρες.

… τα μικρά παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσα από καθημερινά βιώματα και σε αυτά σημαντικό ρόλο παίζουμε εμείς οι γονείς. Να ασχολούμαστε μαζί τους, να τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία, να τους μιλάμε και να τους δίνουμε εμείς πρώτοι το παράδειγμα σε ότι είναι αυτό που θέλουμε να μάθουν.

… για εμένα είναι πιο σημαντικό σε αυτή την ηλικία να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους, να αισθάνονται, να συναισθάνονται, να νοιώθουν. Άλγεβρα και γεωμετρία θα μάθουν… ελπίζω…

… μέσα στην καθημερινότητα μας ξεχνάμε να γελάμε, να χαμογελάμε, να επαινούμε, να δίνουμε φιλιά χωρίς κανένα σημαντικό λόγο, να αγγίζουμε τα παιδιά μας όχι μια αλλά πολλές φορές.

Τα παιδιά δίνουν αυτό που εισπράττουν. Καταλαβαίνουν αυτό που βλέπουν, αυτό που τους δείχνουμε, αυτό που νοιώθουν. Ας τους δείξουμε περισσότερα…

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES