Παιδικά όνειρα μιας ζωής

Αμαλίας pick

Λίγο πριν εκπνεύσει το 2015, λίγο πριν δω την τελευταία δύση αυτής της χρονιάς και την ανατολή της επόμενης εκεί στο μετάιχμιο είναι η ώρα που κάνεις την αυτοκριτική σου. Είναι η ώρα που σκέφτεσαι όλα όσα έγιναν και αυτά που δεν έγιναν.

Σε αυτό το μεταίχμιο, έχοντας δει μόλις εχτές την όπερα για παιδιά του Αμπαζή “Η Βασίλισσα του Χιονιού” αλλα και σαφώς επηρεάσμένη από το μύθο όπως τον αναφέρει ο Ρωμαίος συγγραφέας Απουλήιος του Έρωτα και της Ψυχής – έναν μύθο που δεν γνώριζα και διάβασα αφού είδα την ταινία του Παπακαλιάτη – αναλογίζομαι τη χρονιά που πέρασε.

Η δύναμη της αγάπης δεν αφορά μόνο τις σχέσεις μας με τους άλλους, αφορά, κυρίως, τη σχέση μας με τον ίδιο μας τον εαυτό. Σε μια χρονιά κατά τα λοιπά δύσκολη για όλους, σε μια χρονιά που τα δεδομένα έγιναν ζητούμενα για όλους βρήκα τη δύναμη να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, να τον αγαπήσω περισσότερο και να τολμήσω. Να θυμηθώ το παιδικό μου όνειρο… ήταν πάντα το ίδιο. Να ζήσω έντονα. Να  έχω ιστορίες να διηγηθώ. Να έχω περιπέτειες – καλές και κακές. Να έχω γνωρίσει κάθε λογής ανθρώπους. Άλλοι έρχονται και μένουν, άλλοι έρχονται και φεύγουν και δεν μας αγγίζουν, άλλοι έρχονται φεύγουν και παίρνουν ένα κομμάτι μας μαζί τους.  Να έχω βιώσει κάθε λογής εμπειρίες.  Φανταζόμουν τον εαυτό μου σε μια κουνιστή καρέκλα στα βαθιά γεράματα να διηγούμαι τις δικές μου ιστορίες στα εγγόνια μου. Ιστορίες από εμπειρίες ετερόκλητες. Αυτές άλλωστε  με κάνουν να αισθάνομαι γεμάτη. Τα παιδικά όνειρα, βεβαίως, έχουν και λίγο έως και πολύ από χρυσόσκονη… με την πάροδο των χρόνων αυτή χάνεται μαζί με τη φαντασία και την αγνότητα που μπαίνουν σε καλούπια για να μετατραπούν σε λογική και καχυποψία.

Αυτή τη χρονιά πήρα αποφάσεις – εσωτερικές – που με έκαναν να αλλάξω πλεύση. Σε αυτή τη ζωή, βεβαίως, δεν πορευόμαστε μόνοι ευτυχώς! Σε αυτές τις αποφάσεις παίζουν πάντα καίριο ρόλο άνθρωποι γύρω μας είτε το ξέρουν, είτε όχι. Είτε το κάνουν ηθελλημένα είτε άθελα τους. Και αυτούς τους ανθρώπους όλους μαζί και καθέναν ξεχωριστά ευχαριστώ. Γιατί μέσα από μικρές διδακτικές στιγμές, μέσα από μικρές κουβέντες, μεμονωμένες λέξεις πολλές φορές σου ανοίγουν τα μάτια, σου δείχνουν τον δρόμο. Σαν να φωτίζουν το μονοπάτι της ζωής σου. Πρέπει να αφουγκραζόμαστε τα μηνύματα που λαμβάνουμε και ας είναι κρυπτογραφημένα.

Όλα αυτά, όμως, απαιτούν αγάπη… Αγάπη για τον εαυτό μας, αγάπη για τους γύρω μας. Η αγάπη, ο έρωτας είναι τελικώς η απαρχή όλων. Και κάπως έτσι αναζήτησα το λήμμα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη:

αγάπη – έρωτας

Είναι πράγματι περίεργο πώς τρεις από τις πιο συχνές και καίριες λέξεις τής Ελληνικής σε μεγάλη χρήση από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, οι λέξεις αγαπώ/αγάπη, φιλώ/φίλος και έρωτας, παραμένουν άγνωστες ως προς την ετυμολογική τους προέλευση.
Το ρήμα ἀγαπῶ (από το οποίο παρήχθη το ουσιαστικό ἀγάπη, μόλις τον 3ο αιώνα π.Χ.), μολονότι απαντά ήδη στον Όμηρο (Οδ. Ψ 214 «οὕνεκά σ’ οὐ τὸ πρῶτον, ἐπεὶ εἶδον, ὧδ’ ἀγάπησα») και χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλη έκταση σε όλη την αρχαιότητα φθάνοντας μέχρι σήμερα (πβ. λ.χ. Πλάτωνος Πολιτεία 330c «ὥσπερ γὰρ οἱ ποιηταὶ τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ οἱ πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσι»), δεν μάς είναι ακόμη γνωστή η ετυμολογική του προέλευση. Χαρακτηρίζεται στα ειδικά λεξικά ως «αγνώστου ετύμου». Μία ετυμολογική υπόθεση (τού 1991) που δέχεται τελευταία στο ετυμολογικό του Λεξικό τής Αρχαίας Ελληνικής ο Robert Beekes είναι: ἀγαπῶ < ἄγα(ν) «πολύ» + πᾶ- «προστατεύω» (από μια ρίζα *pa- «προστατεύω»), ήτοι από μια αρχική σημασία «προστατεύω πολύ»
Αγνωστη –αξίζει να σημειωθεί– θεωρείται και η ετυμολογία τού συνώνυμου ρήματος φιλῶ (παράγωγο τού φίλος) που είναι η κατεξοχήν λέξη που σήμαινε «αγαπώ» στην αρχαία ήδη από τον Όμηρο ( πβ. Ιλ. Θ 343 «ὅς τις ἀνὴρ ἀγαθὸς…τὴν αὐτοῦ φιλέει [ενν. γυναῖκα] καὶ κήδεται ὡς καὶ ἐγὼ τὴν ἐκ θυμοῦ φίλεον») και που εξελίχθηκε στη σημερινή σημασία «ασπάζομαι, δίνω φιλί» (τη σημασία αυτή την είχε –παράλληλα προς τη σημασία τού «αγαπώ»– ήδη στα μετά τον Όμηρο χρόνια : «φιλούν στο στόμα» έναντι «φιλούν στα μάγουλα» παραδίδει ο Ηρόδοτος «φιλέονται τοῖσι στόμασι»– «τὰς παρειὰς φιλέονται»). Για τη λέξη υπάρχει μια ετυμολογική υπόθεση που τη συνδέει με μια ρίζα, που θα έδινε ως αρχική για τη λέξη φίλος, απ’ όπου προέρχεται το φιλῶ, τη σημασία «αυτὀς που βρίσκεται κοντά».
Και ο ἔρωτας (αρχ. ἔρως, ἔρωτος) που παράγεται από το πολύχρηστο στην αρχαία ρήμα ἔραμαι «ερωτεύομαι, αγαπώ με πάθος» (που έδωσε και τα ἐραστής, ἐράσμιος, ἀνέραστος, Ἐρατώ) μάς είναι ετυμολογικά επίσης άγνωστος. Τόσο που ο ετυμολόγος Beekes διερωτάται μήπως το ἔραμαι είναι προελληνική λέξη !

Όποια και εάν είναι η ετυμολογία της λέξης, η δύναμη της παραμένει ισχυρή! Είναι η κινητήριος δύναμη των πάντων… και ναι κατέληξα ότι τα παιδικά μου όνειρα όσο ετερόκλητα και εάν ήταν είχαν πάντα κοινό παρανομαστή την αγάπη και τον έρωτα…

Ο χρόνος τρέχει, ελα να τον προλάβουμε, να ζήσουμε…

[lyte id=”DoAelicv5Ek” /]

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES