Μη βολεύετε τα παιδιά σας σαν έπιπλα!

Ψυχολογία

4moms team , 28-12-2015

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο απο την Κατερίνα Τρανούλη.

Μια μαμά-φίλη του 4moms μας το έστειλε, γιατί το βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέρον και είναι σίγουρη πως θα προβληματίσει πολλές απο εμάς.

Δείτε το:

«Τα παιδιά είναι – δυστυχώς, απ ό,τι φαίνεται – ζωντανά , ενεργά , δημιουργικά , θέλουν να ζουν πειραματικά , κάθε μέρα , κάθε στιγμή διαφορετικά , να τα καθοδηγεί η φαντασία τους και να πειραματίζονται την έμπνευσή τους .. θέλουν να βουτάνε τα χέρια τους στα νερά ,στο χώμα , το σώμα τους στη λάσπη , να μεταγγίζουν, με προτίμηση τα νερά να βγαίνουν απ’ έξω για να επεξεργάζονται τα άπειρα σχήματα τους και τις άπειρες χρήσεις τους στο παιχνίδι …. τα παιδιά , φαντάζονται τέρατα , φαντάζονται μάχες , νεράιδες και αλλόκοσμα όντα που μπορεί και εν μέρει να τα βλέπουν , όντας σε άλλες διαστάσεις συντονισμένα απ ό,τι ο εγκέφαλος ο δικός μας που από τις πολλές διαδρομές σκέψεων συγκρίσεων αντιπαραθέσεων και επιλογών έχει χάσει κάθε ικανότητα άλλης αίσθησης …τα παιδιά . θέλουν να πηδήξουν να σκαρφαλώσουν , αν όχι σκέφτονται γιατί μου έδωσαν χέρια και πόδια και φωνή αν δεν φωνάξω όσο πιο δυνατά , αν δεν σπρώξω , θέλουν να σπάσουν να δουν τι είναι αυτό που τους λέμε ότι κάνουν τα γυάλινα και τα κεραμικά ..τα παιδιά θέλουν να φάνε πέτρες να ακούσουν τη γεύση της θάλασσας και να μυρίσουν τον ήχο της , να στύψουν τα μέταλλα , να γίνουν φωτιά , να πιάσουν τα αστέρια , να πιάσουν ό,τι πιάνουμε εμείς , να φάνε ό,τι τρώμε εμείς , να κοιμηθούν όποτε κοιμόμαστε εμείς ..τα παιδιά θέλουν να ζήσουν με ζώα να χορέψουν με ζώα , να μουγκρίσουν σαν ζώα , να δοκιμάσουν τα πάντα …. τα παιδιά γελούν , από την καρδιά τους και εμείς τους κλείνουμε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι , τους ντύνουμε σαν κρεμμύδια , τους πλένουμε σαν μαρούλια , τους κοιμίζουμε με τις κότες , τα ταΐζουμε σαν ρομπότ , τους γελάμε όταν γίνονται παπαγάλοι μας , τα μετακινούμε σαν αποσκευές , τα φιλάμε σαν εραστές , τα βολεύουμε σαν έπιπλα , τους μιλάμε σαν σε κωφάλαλους ……………………………πως να μην βαρεθούν; Πως να μη θέλουν να δουν; Nα μπουν σε μια ιστορία με μάχες και τέρατα και νεράιδες και χρώματα και ήχους πρωτάκουστους και κόσμους παράξενους και μαγικούς; Πως να επιβιώσουν σε ένα κόσμο χωρίς φαντασία , χωρίς αυτοσχεδιασμό χωρίς έμπνευση , με ανενεργό το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου ; Πως να προσαρμοστούν όταν εκείνα έχουν ενεργό όλο τον εγκέφαλο τους ; Έτοιμο να βιώσει τις αντιθέσεις πάνω στον πλανήτη ;
Έτοιμο να κάνει λάθη και να δυσκολευτεί ερευνώντας για λύσεις ; Πως να πειθαρχήσουν ; Σε τι ; Για ποιο λογο ; Επειδή μας αγαπούν ; Eπειδή μας εμπιστεύονται ; Eπειδή μας μιμούνται ; Δεν είναι αρκετά όλα αυτά …. το ίδιο τους το σύστημα δεν το χωρά , δεν το σηκώνει …. νιώθουν φυλακισμένα και αντιδρούν το καθένα με τον τρόπο του με την ορμή του με την αφορμή του …πρέπει να τους δώσουμε πίσω ζωή για να μην χρειάζονται πια την τι.βι .Πρέπει να τους επιτρέψουμε να χρησιμοποιούν τη δική τους φαντασία , για να μην εξαρτώνται από τη φαντασία των άλλων ……πρέπει να τα ποτίσουμε με εμπιστοσύνη για να ανθίσουν και να αναπτυχθούν … πρέπει να τα ζεστάνουμε με αγάπη αποδοχής στη διαφορετικότητα τους και στις ανάγκες τους για να μας φέρουν καρπούς ….. πρέπει να ξαναγίνουμε κι εμείς άνθρωποι και να ζούμε τη στιγμή , για να μας αναγνωρίσουν ..»

 

Κατερίνα Τρανούλη

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES