Η κατινιά…είναι Αυτοάνοσο;

More Moms

4-moms , 03-12-2015

Απο τη Ρένα Καλλέργη

Πως γίνεται άραγε να εμφανίζεται μπροστά μας η αλήθεια σαν να μην είναι αλήθεια και πως παρόλη μας την ειλικρίνεια μπορούμε να μην είμαστε ειλικρινεί; Μπερδευτήκατε; Και εγώ λίγο, όμως κάπως έτσι, συγκεχυμένα ξεκινάει η ιστορία της κατινιάς…που δεν μπορείς να δεχτείς την αλήθεια του άλλου γιατί ίσως είναι πιο όμορφη από την δική σου. Γιατί θέλουμε να βλέπουμε τα δικά μας προβλήματα λυμένα μέσα από τα άλυτα προβλήματα του άλλου….και αν του άλλου είναι όλα τέλεια στην ζωή του, δεν πρέπει εμείς να ψάξουμε να βρούμε κάτι,
έστω και το απειροελάχιστο που δεν θα του πηγαίνει καλά;

Πώς να τιμήσει τον τίτλο της μία αξιοπρεπή “κατίνα” εάν δεν ξεσκονίσει και τον τελευταίο κόκκο σκόνης, όχι από το ράφι της και το πάνω μέρος του ψυγείου, αλλά από την έσω και έξω ζωή του άλλου…αυτού που αγαπάει να μισεί.

Υποθέτοντας λοιπόν ότι όλοι ξέρουμε την έννοια της κατινιάς, να σας ενημερώσω, βάση λεξικού, την έννοια του αυτοάνοσου: «πρόκειται για σπάνια σχετικά νοσήματα, όπου ο οργανισμός κατά κάποιο τρόπο, στρέφεται εναντίον του εαυτού του». Τρομερό; Kαι πως θα το καταπολεμήσεις το αυτοάνοσο;
Με φάρμακα, μαντζούνια και γιατρικά, ή θα σηκώσεις το χεράκι σου να πάρεις τηλέφωνο την κολλητή να της πεις για την φίλη που είδες στο σχολείο, η οποία νόμιζε ότι πήγαινε στην δεξίωση… Σιγά καλή μου, πρώτη μέρα σχολείου ήτανε, αγιασμός λέει ο παπάς, όχι το “Ησαια χόρευε”!!!

Εννοείται λοιπόν ότι θα προτιμήσεις την δεύτερη επιλογή…αυτή της κολλητής, που και εκείνη με την σειρά της έχει να σου πει…ουκ ολίγα. Και με τι να πρωτοξεκινήσει; Με το τηλέφωνο που άφησε ο αγαπημένος της στο τραπεζάκι του σαλονιού για να μπει στο μπάνιο;Που ξεκίνησε ο Γολγοθάς της, αυτός των αυτόματων ερωτωαπαντήσεων που πρέπει να τις λύσει πιο γρήγορα και από ότι ο Tom Cruise στο Mission Impossible…; Να το ανοίξω ή όχι; Μήπως δεν είναι σωστό; Βρε μήπως γίνομαι κατίν; Και που θα το καταλάβει;

Στην θέση του θα το αφήσω…ε δεν θα μου πάρει
και τα δακτυλικά αποτηπώματα…και όλες αυτές οι απορίες συνάδουν με την συσκευή στα χέρια της που περιεργάζεται ήδη το περιεχόμενο και εύχεται να τον έχει πιάσει «κόψιμο» για να κερδίσει τον χρόνο της…
Και ναι αγαπημένη μου φίλη, θα σου πει, τελικά το άνοιξα…ευτυχώς δεν βρήκα τίποτα το μεμπτό, διαφορετικά…ας μην το σκέφτομαι και ξεκατινιάζομαι!!! Πες μου όμως για την μαμά στο σχολείο…και όχι τίποτα άλλο κάνετε και παρέα βρε παιδί μου, ένεκα παιδιών…αχ τι τραβάς και εσύ!!!
Μήπως τελικά όλοι μας, λίγο ή πολύ, δεν τραβάμε την κατινιά από τα μαλλιά ή καλύτερα από την ρίζα της κεφαλής μας; Και αυτό μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι…και αν δεν σε βρει αυτή, η κατινιά δηλαδή, την βρίσκεις εσύ.
Κάτι παραπάνω ήξερε η γιαγιά που καθότανε στο μπαλκονάκι της πλέκοντας και παρατηρώντας τα πάντα όλα γύρω της. Τις εικόνες που μάζευαν τα ματάκια της, η καλύτερη κάμερα δεν τις πιάνει… Οι κάμερες βλέπεις, είναι στραμμένες προς μία κατεύθυνση, ενώ ο λαιμός και το βλέμμα προς πολλές…και γύρω από τον αχνιστό ελληνικότατο καφέ ξεκίναγε το κουτσομπολιό, αυτό, του μπαλκονιού, που στόμα με στόμα, (η καλύτερη διαφήμιση λένε σήμερα οι διαφημιστές), έφτανε και στην απάνω γειτονιά.
Να φταίει η αμορφωσιά, η μη καλλιέργεια πνεύματος, ο πολύς ελεύθερος χρόνος, η απραξία, η διάθεση για νέα πικάντικα, η διάθεση για νέα κατασκευασμένα, ή μήπως η ανάγκη να ξεχαστούμε από τα δικά μας και να πιάσουμε των γύρω μας…;

Με αυτά και με τα άλλα, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι ναι, η κατινιά είναι αυτοάνοσο που έρχεται από τα πολύ παλιά τα χρόνια και ίσως να μας σώζει σε περιπτώσεις που είμαστε ψυχικά ράκος, που θέλουμε να ακούσουμε μια καλή κουβέντα και ας μην είναι πάντα η αλήθεια, που αμφιταλαντευόμαστε με την κρίση μας για τους άλλους, που θέλουμε να βγάλουμε τα δικά μας απωθημένα, που θέλουμε να ουρλιάξουμε, να φωνάξουμε…να ακουστούμε.

Με θάρρος λοιπόν, ας δεχτούμε τον τίτλο της “κατίνας”, όσες νιώθουμε έτσι, και ας κρατήσουμε σαν επτασφράγιστο μυστικό, το τελευταίο συστατικό της συνταγής, αυτό που θα την απογειώσει…άλλωστε πως θα συνεχιστεί η παράδοση να πούνε κάτι και για΄μας;