Η απόρριψη…σε όλα της τα πρόσωπα!!!

Ψυχολογία

4moms team , 01-12-2015

Και μιλώντας για απόρριψη, να διευκρινίσω ότι μιλάω για την συναισθηματική πλευρά του ρήματος. Αυτήν που προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά μας, αν και εφόσον τους προκύψει, να είναι έτοιμα να την διαχειριστούν.

Ισχύει όμως το ίδιο και για εμάς?

Εγώ απορρίπτω, περίτρανα λοιπόν και χωρίς ενοχές. ΝΑΙ, απορρίπτω ότι και όποιον με ενοχλεί, ότι και όποιον μου χαλάει την διάθεση… και μην με βάζεις στην διαδικασία να σκεφτώ ότι εσύ με έφερες σε αυτήν την κατάσταση, που σίγουρα βοήθησες, στο τέλος όμως η απόφαση είναι δική μου, καταδίκη μου!!!
Και το Εγώ μου, μεγάλωσε και ωρίμασε και έγινε αυτοπεποίθηση και έγινε αυτοεκτίμηση, και δυνάμωσε και πήρες θάρρος και πήρε την πρωτοβουλία να διώξει ότι πλέον δεν του αρμόζει και δεν το κάνει να χαμογελάει, γιατί έμαθε, επιτέλους, να προστατεύει το είναι του και να το αγαπάει.

Εσύ απορρίπτεις, και μπράβο σου γιατί προφανώς κάτι πλέον δεν σου ταίριαζε στην προηγούμενη επιλογή σου, κάτι ίσως άλλαξε στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα ή κάτι άλλαξε στην συμπεριφορά του άλλου. Οπότε, καλύτερα που πήρες την απόφαση “να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια”…πράγμα βέβαια που σπάνια είναι ανακοινώσιμο. Ή στην τελική, να ένιωσες ότι ήρθε η ώρα να φύγεις, αφού πλέον δεν “σε παίζουνε”!!!
Με το κεφάλι ψηλά και χωρίς ίχνος ενοχές, να φύγεις, να πας παρακάτω…εκεί που θα νιώσεις ασφάλεια και χαρά.

Αυτός, Αυτή, Αυτό απορρίπτει, ααααα, εδώ έχουμε να κάνουμε με την πολυπλοκότητα της έννοιας.
Όταν Αυτός σε απορρίψει…η κατάσταση αρχίζει και ξεφεύγει. Από πού να το μαζέψεις, από πού να μαζέψεις τα κομμάτια σου, που τόσο καιρό του τα έδινες όλα και τώρα «σε άφησε στον άσσο»!!! Και την δικαιολογία που σου πέταξε, είναι η αληθινή ή προσπάθησε να σου το φέρει ανώδυνα…όσο γίνεται δηλαδή. Και αν έφυγε και δεν σου είπε και τίποτα? Και αν έφυγε και σου είπε και πολλά? Η ουσία είναι ότι σε απέρριψε με χίλιους τρόπους και εσύ παλεύεις με άλλους τόσους τρόπους να ξαναστήσεις την ψυχή σου, που προσωρινά την έχασες.

Κάτι αντίστοιχα συμβαίνει και όταν Αυτή σε απορρίψει. Πόσα στάδια θα περάσεις μέχρι να την ξεπεράσεις?

Γιατί κάποια στιγμή, όλα ξεπερνιούνται, είναι θέμα χρόνου. Σαν την ίωση ένα πράμα…με την σωστή αντιβίωση και την ανάλογη δόση, ο οργανισμός επανέρχεται στους φυσιολογικούς του ρυθμούς. Πιο δυνατός βέβαια, με άμυνες, με μνήμες καλά χαραγμένες, έτοιμος να αντιμετωπίσει ξανά και ξανά τον όποιο εξωγενή παράγοντα που ετοιμάζετε να τον “ρίξει κάτω”…knock out? Εύχομαι πως όχι και τελείως κάτω, πριν προλάβει να μετρήσει μέχρι το 10, να έχει σηκωθεί, να μαζέψει το κουρασμένο κορμί και την ταλαιπωρημένη ψυχή και να αποσυρθεί με αξιοπρέπεια. Μήπως τα πάντα όλα, δεν είναι ένας διαρκής αγώνας?

Η συστηματική “προπόνηση” και ένας καλός καθοδηγητής, πάντα μας πάνε ένα βήμα παρακάτω…αρκεί να είμαστε δεχτικοί και ανοιχτοί να δούμε τα καλά που μας απέμειναν.
Και όταν Αυτό σε απορρίψει? Αυτό το ουδέτερο ον που μπορεί να είναι από τον σκύλο σου, το σύστημα το άδικο, το αγαπημένο, παλιό σου τζίν που αρνείται να σε χωρέσει… έως και το ίδιο σου το παιδί. Θα σχολιάσω λοιπόν την τελευταία περίπτωση, αυτή την δύσκολη, που και μόνο που την σκέφτομαι, ταράζομαι… γιατί για να φτάσει να σε απορρίψει αυτό το πλάσμα, που θεωρητικά έδωσες ότι είχες και δεν είχες…τι να πω?

Ότι έχεις κάνει μέγα λάθη? Ότι φταίνε τα γονίδια του, ο χαρακτήρας του, φταίνε οι παρέες του, φταίνε οι άλλοι, μήπως το σχολείο?

Και πολλά άλλα θα μπορούσα να σκεφτώ χωρίς να συνάδουν όμως με τις πραγματικές μου αντιλήψεις. Η απόρριψη από τα παιδιά μας και η αμφισβήτηση τους, θεωρώ ότι είναι το καθημερινό τους παιχνίδι…μέχρι ένα σημείο βέβαια, σε αυτό το σημείο που εμείς τους επιτρέπουμε να «παίζουνε» βάζοντας τους κανόνες, την αρχή, την μέση, το τέλος και ουσιαστικά τον στόχο του «παιχνιδιού»!!!
Δεν θέλω λοιπόν να δεχτώ, με το δικό μου φτωχό μυαλό την απόρριψη του παιδιού προς τον γονέα.
Αν και εφόσον λοιπόν συμβεί, απλά, θα φταίω στο μέγιστο…

Εμείς απορρίπτουμε, Εσείς απορρίπτετε, Αυτοί απορρίπτουν…σίγουρα και δεν προσπαθώ να σας μάθω να κλίνετε το ρήμα, προσπαθώ απλώς να συντομεύσω και να μην σας κουράσω. Ας το κοιτάξουμε συνολικά λοιπόν γιατί όλοι εμείς που βρεθήκαμε στο στάδιο αυτό, να απορρίψουμε το σύνολο, να μας απορρίψει το σύστημα, οι φίλοι μας, η οικογένεια μας, τα δεδομένα που μέχρι τώρα είχαμε στα κουτάκια τους, καλά φυλαγμένα και αποθηκευμένα…μας τα χαλάσανε, μας τα σβήσανε. Νομίζω ότι αρχίζει και χάνετε η γη κάτω από τα πόδια μας.

Οι ισορροπίες μας διαταράσσονται, οι ανασφάλειες μας μεγαλώνουν, ένα βουνό ερωτηματικά “σκάνε” στο κεφάλι μας…και άιντε να ξεκαθαρίσεις το τοπίο, που μέχρι πρότινος το είχες τακτοποιημένο. Ξανά από την αρχή λοιπόν, να παρελάσουν οι σκέψεις μας, τα θέλω μας, τα δεν θέλω μας, τα πρέπει και δεν πρέπει μας, τα αγαπώ και τα μισώ μας και ένα σωρό μέτρα και σταθμά που τόσα χρόνια θέταμε στον εαυτό μας. Μήπως οι απαντήσεις προέρχονται από εμάς τους ίδιους και την εσωτερική αναζήτηση που θέλει και μπορεί ο καθένας μας να κάνει? Μήπως οι απαντήσεις είναι στην λέξη «αγάπη» ? Μήπως οι απαντήσεις είναι στις σκέψεις μας, για επανεκκίνηση? Ή μήπως τελικά η απόρριψη είναι ως απόρροια της ανάγκης μας για επιβεβαίωση? Άλλος ένας εγωιστικός ψυχαναγκασμός που πρέπει να αποτάξουμε ή να συμβιβαστούμε…!!!?

Tα συμπεράσματα δικά σας…!!!

4moms team
4moms team
Inspiring Living, Mom's Life in Greece
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES