Μια συγκλονιστική μαρτυρία απο την αρχισυντάκτρια του Γαλλικού MarieClaire

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.
Έκανε ζέστη εκείνη την Παρασκευή -για μήνα Νοέμβριο. Όπως κάνω συχνά στο τέλος της εβδομάδας, πήγα στο ”Au Quai”, το μπαρ του φίλου μου Alain Hing, δυο βήματα από το Canal Saint-Martin, στη δημοφιλή γειτονιά του δέκατου διαμερίσματος. Ο κόσμος κάθεται έξω, κάτω από τις εξωτερικές σόμπες, στα τραπέζια των εστιατορίων όπως το Le Petit Cambodge και το café le Carillon. Η πελατεία τους, νεανική, χιπ, χαρούμενη. Απολαμβάνω ένα κρασί beaujolais με τη φίλη μου δημοσιογράφο Βερονίκ Ζιράρ, η ώρα είναι 9 και 25, όταν ξαφνικά ένας εκκωφαντικός θόρυβος μας κάνει να παγώσουμε.
«Πυροτεχνήματα», λένε οι διπλανοί. Αμέσως σκέφτομαι ότι μοιάζουν περισσότερο με πυροβολισμούς. Μια ριπή, κι ύστερα μια δεύτερη και μια τρίτη. Ακουγόταν ατέλειωτο. Ο Αλέν που έχει πάει να δει τι συμβαίνει, γυρίζει ουρλιάζοντας «Κατρίν, φώναξε την αστυνομία, υπάρχουν νεκροί!». Βγαίνω έξω.
Μπροστά στο Carillon, ανάμεσα σε αναποδογυρισμένες καρέκλες και σπασμένα ποτήρια υπάρχουν πτώματα στο πεζοδρόμιο. Εκεί όπου μέχρι πριν από λίγο έπινες μια μπύρα, κάπνιζες ένα τσιγάρο, συζητούσες, γελούσες, τώρα επικρατούσε μια παράξενη ησυχία.
Είμαστε εκεί, μια χούφτα άνθρωποι, βουβοί από φόβο, σε κατάσταση σοκ, αντιμέτωποι με μια αληθινή σκηνή πολέμου. Υστερα, ο ήχος επιστρέφει. Ακούω κραυγές και το κλάμα ενός άνδρα. Δυο πυροσβεστικά καταφθάνουν. Φήμες λένε ότι οι δολοφόνοι σκόρπισαν τον θάνατο και σε άλλα καφέ πάνω στο μαύρο αυτοκίνητό τους. Από sms μαθαίνουμε ότι καμικάζι χτύπησαν και το Stade de France.
Εχουμε πόλεμο και εγώ δεν έχω παρά μόνο μία έγνοια, να είναι ασφαλής ο γιος μου ο Μαρτί. Δεν θέλω να πάρει μόνος του το μετρό από το θέατρο όπου κάνει πρόβα για μια σχολική παράσταση. Τηλεφωνώ στον πατέρα του να πάει τον πάρει. Τώρα οι αστυνομικοί ερευνούν το μέρος, χτενίζουν την περιοχή, φωνάζουν διαταγές. Βοηθούμε αρχικά να απομακρυνθούν οι τραυματίες και μετά φευγουμε και εμείς από το μπαρ έχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου.
Κρεμασμένοι από τα κινητά μας, διαβεβαιώνουμε τους δικούς μας ότι είμαστε καλά και φέρνουμε στο μυαλό μας συντετριμμένοι τα γεγονότα που αιματοκύλυσαν το Παρίσι.
Ο Αλέν έκλεισε το μπαρ του από σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων, αλλά την επόμενη Παρασκευή υποσχεθήκαμε ότι θα είμαστε πιστοί στο ραντεβού μας πάνω από ένα μπουκάλι καλό κρασί. Γιατί αρνούμαστε να παραδοθούμε στον φόβο και γιατί εμείς, Γάλλοι και Παριζιάνοι, είμαστε άγρια συνδεδεμένοι με την ελευθερία μας και τις δημοκρατικές αξίες μας.
Γιατί οι ισλαμιστές χτύπησαν την καρδιά του 10ου διαμερίσματος όπου ζω από τα 25 μου; Γιατί όπως εξήγησε και η δήμαρχος του Παρισιού Αν Ινταλγκό «τα διαμερίσματα που χτυπήθηκαν, τα μέρη που έγιναν στόχοι είναι τα μέρη που αγαπάμε περισσότερο, το Παρίσι που αγαπάμε περισσότερο, το «λαϊκό», το ανοιχτό Παρίσι. Αυτό το μοντέλο του να ζούμε μαζί είναι ανυπόφορο για τους φανατικούς, για εκείνους που θα ήθελαν να βυθίσουν την ανθρωπότητα στη σιωπή.
Όχι, δεν θα σιωπήσουμε. Και εδώ στο Marie Claire, όπου δεν έχουμε πάψει ποτέ να υπερασπιζόμαστε τις ελευθερίες των γυναικών, τις τόσο δύσκολα κερδισμένες, θα συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία μας να σκεφτόμαστε, να αγαπάμε, να ζούμε.
MarieClaire.gr

Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Απο το παρκέ του γηπέδου στο παρκέ του σπιτιού μου…. Με τον Γιάννη και τα δίδυμα Γιώργο και Μαριτίνα έχω καταφέρει να συνεχίσω να αθλούμαι καθημερινά. Κάνω πρωταθλητισμό στη ζωή παρέα με τον άντρα μου τον Αντώνη που υπεραγαπώ. Μου αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα και προσπαθώ να προσαρμόζομαι παντού. Το μότο μου είναι “‘Ολα καλά θα πάνε, όλα θα γίνουν…”