Ο κόσμος αλλάζει γύρω μας…#prayforParis

Αμαλίας pick

Ο κόσμος όπως τον ξέραμε αλλάζει γύρω μας… Αρκεί μια στιγμή, ένα τραγικό συμβάν για να φέρει τα πάνω κάτω. Ένα καζάνι που έβραζε ξεχείλισε.

Η 13η Νοεμβρίου στο Παρίσι είναι η 11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης.

Το ζητούμενο είναι εάν θα έχει η Ευρώπη τα ίδια αντανακλαστικά όπως η Αμερική. Φοβάμαι πως όχι. Μετά την παγωμάρα, την ανασκόπηση, την ενδοσκόπηση τι ακολουθεί;

Η Ευρώπη όπως την ξέρουμε αλλάζει. Ίσως εχτές σήμανε η αρχή του τέλους… αυτού του θανάτου που έχει προαναγγελθεί εδώ και καιρό. Αυτής της Ευρώπης που σαν κουφάρι περιφέρει την υπάρξη της ανήμπορη να αντιμετωπίσει προβλήματα και να διαχειριστεί ανθρώπους. Είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος αλλά τα μηνύματα δεν είναι θετικά.. δεν έχουν φως, είναι γεμάτα σκοτάδι! Θα μπορούσε μέσα από τις στάχτες, μέσα από τα αιματηρά γεγονότα να γεννηθεί η ελπίδα αλλά φοβάμαι πως το μόνο που ξημερώνει είναι μαζί με το κλείσιμο των συνόρων εσωστρέφεια και καχυποψία… λιγότερη ανθρωπιά και περισσότερο μίσος.

Την ίδια ώρα που ανθρώπινες ψυχές στοιβάζονται στα παράλια της Τουρκίας και προσπαθούν με κάθε τρόπο να περάσουν απέναντι σε μια ήπειρο που φαντάζει ωσάν άλλη “Γη της Επαγγελίας”, γη της υπόσχεσης… Αλλά όπως και στη Γη του Ισραήλ έτσι και εδώ στη δική μας Ευρώπη η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ελλοχεύει μίσος… μίσος για τον άλλον, μίσος για τον ίδιο μας το εαυτό, μίσος για το σύστημα, μίσος για την κοινωνία…

Μίσος μια τόσο δα λέξη που μου προκαλεί ανατριχίλα.. τόση όση και τα γεγονότα.

Μίσος δεν έχω αισθανθεί ποτέ για κανέναν και για τίποτα… Αισθάνομαι τυχερή!

Γιατί πάντα μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Νίτσε “Καλύτερα να χαθείς παρά να μισείς και να φοβάσαι”…

Εμείς εδώ σε αυτήν την άκρη της Ευρώπης σαν να συνηθίσαμε να βλέπουμε πόνο, θάνατο, μούχλα, μοναξιά…

Κοινός τόπος έγινε…και πλέον δεν μας αγγίζει. Ναι βέβαια… δηλώνουμε την κοινωνική μας ευαισθησία και την αλληλεγγύη μας μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. “Ενώνουμ唨τις φωνές μας με εκατομμύρια αγνώστους μέσα από hashtags και φωτογραφίες… Κάτι είναι και αυτό. Στην εποχή του μάρκετινγκ, της εικόνας όλα πουλάνε… Τουλάχιστον δεν αποστρέφουμε το βλέμμα, δεν κλείνουμε τα αυτιά μας. Εγώ, όμως, δε θέλω να προσευχηθώ σε κανένα Θεό γιατί τι σημασία έχει σε ποιόν θεό πιστεύω; Προσωπικά πιστεύω πρώτα στον Άνθρωπο.

Μια στιγμή ενότητας, αυτό χρειαζόμαστε. Μια στιγμή έμπνευσης, αυτό μας λείπει. Και εγώ τη δική μου τη βρίσκω στο ποίημα του Άγγελου Σικελιανού που έγραψε για την κηδεία του Κωστή Παλαμά μετατρέποντας την σε εκδήλωση ενότητας και πατριωτικής έξαρσης…

Σε αυτά τα φέρετρα ακουμπάει η “Ευρώπη”… ηχήστε σάλπιγγες, καμπάνες βροντερές….ας γίνει αυτή η στιγμή για να ενωθεί πραγματικά η Ευρώπη, για να σκεφτούμε το κοινό μας μέλλον σε άλλη βάση… και ίσως έτσι αποφύγουμε την κατάρρευση, αποφύγουμε τη διάλυση… Αυτή είναι η ελπίδα, αυτός είναι ο ευσεβής πόθος. Και κάπως έτσι να βρούμε τον κοινό τόπο, την κοινή συνισταμένη, να αποκτήσουμε έστω και μέσα από δυσάρεστες στιγμές κοινά βιώματα και να αντιμετωπίσουμε το φόβο ενωμένοι…Ίσως ουτοπική η σκέψη αλλά σίγουρα όχι αδύνατη ως πράξη.

prayforparis

 

Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…

Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές

σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό

με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,

κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,

ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,

Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ’ αστέρια,

μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά

της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ’ τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας

που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,

πες μ’ ένα μόνο ανασασμόν: “Ο Παλαμάς !”,

ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…

Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές

σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,

σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει…

κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,

κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός

της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα

Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός

την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά

στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,

τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο

με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…

Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές

της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES