Η φίλη μας η Κική…

Βάσως pick

Μεγάλωσα στην Ηλιούπολη.

Το γηπεδάκι του μπάσκετ επί της Κατεχάκη ήταν η εκτόνωση μου..

Απο 15 χρονών θυμάμαι τον εαυτό μου να χτυπάω τη μπάλα του μπάσκετ και να προσπαθώ να βάλω καλάθι,κάθε μέρα,όταν σχόλαγα απο το σχολείο,σ΄αυτό το “μπασκετάκι”περνούσα τις υπόλοιπες ώρες..

Δεν ήμουν μόνη βέβαια!!

Η Κατερίνα,η Μαρία ,η Θεανώ,η Άννυ,η Ράνια,το “ψημάρι”η Ελένη,η Κίκο μας…Η  φίλη μας η Κική…

Αυτή ήταν που ξεχώριζε απ’ όλες μας!Όμορφη,δυναμική,χαβαλές,γεμάτη ενέργεια,το θηρίο της ομάδας μας,το κορίτσι που βάζαμε μπροστά για να τους “δείρει”όλους!!!!

Η ενέργειά της ανεξάντλητη,απο τους ανθρώπους που λές πως δεν τους αγγίζει τίποτα…

Η παρέα των κοριτσιών της Ηλιούπολης και πιο συγκεκριμένα(γιατί ξέχασα να σας το αναφέρω)της ομάδας μας της “ΑΚΑΗ” μεγάλωσε..

Χαθήκαμε όπως χάνονται οι περισσότεροι φίλοι των παιδικών μας χρόνων γιατί η καθημερινότητα του καθενός μας,σε κάνει να χάνεσαι..

Τυχαία λοιπόν πριν λίγο καιρό συνάντησα μια φίλη απο τη παλιοπαρέα μας και τη ρώτησα αν βλέπει καθόλου τις υπόλοιπες και αν έχει νέα τους..

“Δυστυχώς,” μου είπε,τα νέα δεν είναι ευχάριστα Βάσω μου.Η Κική μας δεν είναι καλά,τα πράγματα είναι πολύ άσχημα..

Ανατρίχιασα ολόκληρη,”δε μπορεί”,”πλάκα μου κάνεις”,η Κική είναι πολύ δυνατή,είναι..είναι..

Είχαμε τόσα χρόνια να βρεθούμε η αγάπη και το νοιάξιμο όμως της μιάς για την άλλη, είναι δεδομένο,είναι ένας κύκλος απο τη ζωή μας πως να το κάνουμε..

Ντράπηκα να την πάρω τηλέφωνο,δεν ήξερα αν ήθελε,μάθαινα για εκείνη απο την Ελένη και τη Θεανώ κι αυτές με τη σειρά τους απο τις υπόλοιπες.

“Ισως να μη θέλει να μας δει”,”να μην αισθάνεται έτοιμη”,ήταν μερικές απο τις σκέψεις μου..

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες της σοβαρής ασθένειας της..Είναι ανούσιο!

Το ουσιαστικό είναι η δύναμη και η γενναιότητα που το αντιμετωπίζει..

Την είδαμε,πήγαμε παρέα με την Ελένη,η ενέργεια της Κικής,το τεράστιο χαμόγελό της,τα αστεία της,η δύναμή της ήταν εκεί…Δεν άλλαξε τίποτα…Ή μάλλον άλλαξε κάτι, έχει έναν εξαιρετικό σύντροφο δίπλα της και δυο πανέμορφα παιδιά!

“Θα το νικήσω”,μας είπε,”δε θα με βάλει κάτω αυτό”,”θα τα καταφέρω”!

Μας μιλούσε και αισθανόμασταν πολύ υπερήφανεςγια εκείνη και τη γεναιότητά της..

Κοιτούσε τα παιδιά της και τα καμάρωνε,ήξερε πως θα είναι εκεί δίπλα τους,πως δε θα ηττηθεί..

“Να κανονίσουμε ποτάκι παλιοκόριτσα,χαθήκαμε”…Τα είπαμε όλα,τα θυμηθήκαμε όλα,ήπιαμε,γελάσαμε.

Σα να μη πέρασε μιά μέρα,σα να μη πέρασαν τα χρόνια, λέγαμε ιστορίες λές και καθόμασταν ακόμα στη κερκίδα στο ¨μπασκετάκι¨επί της Κατεχάκη…

Φεύγοντας με την Ελένη κοιταχτήκαμε και είμαι σίγουρη πως και οι δύο σκεφτήκαμε το ίδιο πράγμα..”Πόσο ΜΑΓΚΑΣ είσαι βρέ Κική”!!!!!!

Υ.Γ Την επιλογή του κομματιού την έκανε το “ψημάρι”η Ελένη! χαχαχα

Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη
Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη
Το σώμα λέει αυτό που δεν μπορούν να πουν οι λέξεις
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES