Σύνδρομο Burnout: Η επιδημία της νέας εποχής

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Αν υποθέσουμε πως η ισορροπία στην ζωή μας είναι κάπου μεταξύ αγάπης, σχέσεων και δουλειάς, οι γραμμές που τα διαχωρίζουν είναι κάτι παραπάνω από λεπτές.

Κάπου εκεί ήρθε η γενικά των 30+ να παίξει ανάμεσα σε αυτές τις λεπτές ισορροπίες και σε μεγάλο βαθμό να χάσει, με αποτέλεσμα να εισάγουμε έναν καινούριο όρο στην ζωή μας, το Burnout σύνδρομο.
Κοινώς, το σύνδρομο της χρόνιας εξάντλησης.

Αν θέλουμε να βρούμε μια σχετικά δόκιμη έκφραση για το Burnout σύνδρομο είναι η ψυχική και εγκεφαλική εξάντληση. Έρχεται απροειδοποίητα και αιφνιδιαστικά, σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις και χαρακτηρίζεται από ένα μόνιμο αίσθημα κούρασης, αϋπνία ή αναίτια υπνηλία, πονοκεφάλους και στομαχόπονους μα πιο πολύ από αδιαφορία για οτιδήποτε γίνεται και ένα συναίσθημα ανικανοποίητου που φτάνει μέχρι και την ανηδονία.

Κι αν ακούγεται βαρυσήμαντο και πομπώδες είναι κάτι εξαιρετικά κοινό που στην Ελλάδα του σήμερα συναντάται σε ένα 40% και στην Ευρώπη σε ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό δημιουργώντας μια «ψυχό-επιδημία».
Πρακτικά, είναι αυτό που λέμε «νιώθω κενός». Είναι το αίσθημα του ανικανοποίητου. Δεν έχεις τίποτα που να θες να πεις, τίποτα που να σου δίνει χαρά και ικανοποίηση, τίποτα που να μοιάζει αρκετά καλό.

Χαρά, δημιουργικότητα, συμμετοχή, γίνονται άγνωστες έννοιες.
Μπαίνεις σε ένα κενό που σε απορροφά και όλα γύρω σου γκριζάρουν επικίνδυνα. Αποτέλεσμα συχνά μηνών ή και χρόνων γεμάτων υπερωρίες, σκέψεις, brainstorming, παραγωγικής και έντονης ζωής, έρχεται μια στιγμή που η σελίδα μένη κενή. Αδειάζει.
Εγκεφαλική υπερφόρτωση, εργασιακή κατάθλιψη, ψυχική εξάντληση, είναι η απάντηση του τι συμβαίνει.

Κι αν ακούγεται βαρυσήμαντο και πομπώδες είναι κάτι εξαιρετικά κοινό που στην Ελλάδα του σήμερα συναντάται σε ένα 40% και στην Ευρώπη σε ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό δημιουργώντας μια «ψυχό-επιδημία».

Θα μπορούσε να ταυτιστεί με την υπερκόπωση αν και πιο πολύ μιλάμε για ένα βραχυκύκλωμα μεταξύ εγκεφάλου και ψυχής. Ο Graham Green, πατέρας του όρου Burnout, όπως και οι ψυχολόγοι και μελετητές που έχουν ερευνήσει ενδελεχώς το σύνδρομο αυτό, μιλάνε για «μια φλόγα που καίει για καιρό, ζεσταίνει, δίνει ενέργεια, φως αλλά όσο δεν ανανεώνεται η πηγή ενέργειας, εξαντλείται και σβήνει εν τέλει αφήνοντας στάχτη και θάνατο».

Στην δεκαετία του 70 πρωτοσυναντάμε την νόσο σε μια κυρίως κατηγορία εκείνη των κοινωνικών επαγγελμάτων. Δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, νοσηλευτές, άνθρωποι που προσφέρουν και δίνουν την ενέργειά τους όντας όμως σε μια δουλειά χωρίς ιδιαίτερη αναγνώριση και χωρίς μια ανάλογα ανταποδοτική αμοιβή.

Είναι μια φλόγα που καίει για καιρό, ζεσταίνει, δίνει ενέργεια, φως αλλά όσο δεν ανανεώνεται η πηγή ενέργειας, εξαντλείται και σβήνει εν τέλει αφήνοντας στάχτη και θάνατο
Σήμερα είμαστε στην εποχή που το συναντάμε στην γενιά των «χρυσών παιδιών». Φιλόδοξοι τριαντάρηδες, βαφτισμένοι rookies, golden boys, executives, που επί της ουσίας είναι η γενιά των ανθρώπων που υπερ-χρησιμοποιήθηκε, απέδωσε τα μέγιστα σε ελάχιστο χρόνο, δεν ανανέωσε τις πηγές ενέργειας και τώρα, κάτω από τα δεδομένα της εποχής και πίσω από την δημιουργική πίεση του ανταγωνισμού και της επιβίωσης, βιώνει την εξάντληση εκεί που θα έπρεπε να δημιουργεί και να παράγει.
Τι μπορεί αν έφταιξε;

Η κακή διαχείριση του σήμερα και τα εφόδια που μετατρέψαμε σε βαρίδια. Στο σήμερα, οι άνθρωποι με ροπή στην κατάθλιψη, εκείνοι που έχουν προβλήματα με την διαχείριση θυμού, άνθρωποι που δεν εργάζονται σε αντικείμενα επιλογής αλλά ανάγκης, όπως και εκείνοι που οι ρυθμοί τους είναι πιο γρήγοροι από την ζωή τους, είναι κατά 25% πιο επιρρεπείς στο να νοσήσουν.

Από την άλλη, μετατρέψαμε τα εφόδια σε βάρη. Η τεχνολογική έκρηξη της τελευταίας εικοσαετίας με τα κινητά, τα lap tops, τα tablets, θεωρητικά θα μας έδινε την απαραίτητη ελευθερία να βγούμε από τα στενά όρια του γραφείου και να δουλέψουμε από οπουδήποτε κι αν βρισκόμαστε.

Μετατρέψαμε τα εφόδια σε βάρη. Η κακή διαχείριση της τεχνολογικής έκρηξης της τελευταίας εικοσαετίας και τα εφόδια που μετατρέψαμε σε βαρίδια οδήγησαν στον σύνδρομο Burnout. Βάλαμε ηλεκτρονικά βαρίδια, γίναμε διαθέσιμοι 24/7/365 και επεκτείναμε το χρόνο εργασίας μέσα στο χώρο ξεκούρασης.
Αντ’ αυτού όμως βάλαμε ηλεκτρονικά βαρίδια, γίναμε διαθέσιμοι 24/7/365 και επεκτείναμε το χρόνο εργασίας μέσα στο χώρο ξεκούρασης. Μιλάς με πελάτη ενώ τρως και στέλνεις mail στην άλλη άκρη της γης βλέποντας ταινία στο σινεμά. Ανακατεύτηκε ο επαγγελματικός χρόνος με τον προσωπικό και τον οικογενειακό, χωρίς όρια και διακριτές γραμμές, δουλεύεις, μαγειρεύεις, διασκεδάζεις, και παράλληλα εργάζεσαι. Τα κάνεις όλα, συγχρόνως, εξαντλώντας κάθε πόρο μέσα σου.
Το αποτέλεσμα; Burnout.

Κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεσαι βοήθεια για να σκεφτείς τα πρέπει και τις λύσεις. Χρειάζεσαι βοήθεια εξειδικευμένη για να χαράξεις και να μάθεις να περπατάς στον δρόμο της λύσης. Χρειάζεσαι προσωπικό χρόνο, χρειάζεσαι να καταναλώνεις χρόνο μέσα σε επιθυμίες σου και να γίνεις ένα αφεντικό του εαυτού σου και του χρόνου σου.

Επειδή όμως τα πρέπει λέγονται εύκολα και εφαρμόζονται δύσκολα, υπάρχουν ψυχολόγοι, σύμβουλοι και life coaches, που μπορούν να σε βοηθήσουν σε όλο αυτό.

 

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Πηγή: ThinkingPeople.gr

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…