Συνηθίζουμε το θάνατο;

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Αυτό που φοβάμαι ακόμα περισσότερο απ όλους αυτούς που «νοιάζονται» δήθεν για τους πρόσφυγες είναι μην καταντήσουμε κι εμείς έτσι: να σηκώνουμε δηλαδή τα χέρια και να κουνάμε το κεφάλια με συγκατάβαση στο άκουσμα κάθε νέου θύματος στην φάμπρικα που έχει στηθεί.
Και όσο η δική σου και η δική μου ζωή συνεχίζονται στους γνωστούς τους ρυθμούς, πτώματα προσφύγων από τη Συρία στοιβάζονται στις ευρωπαϊκές ακτές. Και όσο φωτογραφίες με μικρά παιδιά δημοσιεύονται σωρηδόν τόσο εσύ, εγώ και άλλοι συνηθίζουμε τη μορφή του «τέρατος». Μάλιστα, συνηθίζουμε. Θα πει κανείς: μα συνηθίζεται ο θάνατος; Ελέγχεται ο αποτροπιασμός; Μετριάζονται τα συναισθήματα; Κι όμως. Δες γύρω σου. Αναλογίσου τη δική σου αντίδραση στη φωτογραφία του νεκρού Αϊλάν και μετά σκέψου πως έχεις αντιδράσει στις υπόλοιπες φωτογραφίες των νεκρών, αλλά και των ζωντανών – νεκρών προσφύγων. Εκείνων που έφυγαν από τη χώρα τους, για να αυξήσουν την πιθανότητα να ζήσουν και τελικά τους έχασαν όλους και αυτοί έμειναν να περιφέρονται πια χωρίς σκοπό.

Γιατί δεν ξέρω αν το έχεις (το χουμε) καταλάβει αλλά οι πρόσφυγες της Συρίας έχουν φύγει από τη χώρα τους, για να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στη ζωή. Ο εμφύλιος πόλεμος από τον οποίο προσπαθούν να ξεφύγουν διαρκεί 5 χρόνια σχεδόν. Και εσύ, εγώ, όλοι μας τι κάναμε γι” αυτό; Τι γνωρίζαμε; Τι ξέρουμε για τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα τους; Τίποτα. Κάποια στιγμή ξεβράστηκαν στο Αιγαίο κάποια πτώματα και αρχίσαμε να λυπόμαστε πολύ, να ψαχνόμαστε για το τι γίνεται.

Οι Ευρωπαίοι κυβερνήτες οργανώνουν διεθνείς συνόδους, εντείνουν τις διμερείς επαφές (βλέπε Αυστρία – Γερμανία) με στόχο την καλύτερη διαχείριση του προβλήματος. Ποιου προβλήματος; Του μεταναστευτικού. Σα να έχουν κι αυτοί πια παραιτηθεί από την προσπάθεια λύσης του προβλήματος στην πραγματική του αιτία. Δηλαδή στην εξομάλυνση της κατάστασης εντός της Συρίας.

Μόλις χθες οι ΗΠΑ, η Ρωσία, το Ιράν και οι άλλες 14 δυνάμεις συμμετείχαν σε διεθνή σύνοδο για τη συριακή κρίση. Στην κοινή ανακοίνωσή τους μετά τις συνομιλίες που είχαν στη Βιέννη, οι υπουργοί Εξωτερικών σημείωσαν ότι «παραμένουν ουσιώδεις διαφορές» αν και συμφωνούν πως είναι επιτακτική ανάγκη «να επιταχυνθούν όλες οι διπλωματικές προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου».

Το άκρως ωστόσο ανησυχητικό και διόλου ευοίωνο ήταν το συμπέρασμα που βγήκε από τα επίσημα χείλη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι: «οι τρεις χώρες συμφώνησαν ότι διαφωνούν για το ρόλο που θα χει ο Άσαντ».

Άρα το πτώμα του μικρού Αιλάν και τα άψυχα κορμιά που ξεβράζονται στο Αιγαίο δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία για τους ηγέτες των χωρών όσο το «ποιος θα είναι ο ρόλος του Άσαντ»! Συγχωρήστε με για την απλοϊκότητα της σκέψης μου, αλλά η ζυγαριά η δικιά μου δεν δύναται να κλίνει προς τη λογική της πολιτικής σκοπιμότητας. Η δική μου λογική λέει πως όταν αθώες ζωές χάνονται, κανένα ψευτοδίλημμα τύπου Άσαντ δεν μπορεί να εμποδίζει τη διεθνή κοινότητα από τη λήψη άμεσων μέτρων και αποφάσεων.

Αυτό που φοβάμαι ακόμα περισσότερο απ όλους αυτούς που «νοιάζονται» δήθεν για τους πρόσφυγες είναι μην καταντήσουμε κι εμείς έτσι: να σηκώνουμε δηλαδή τα χέρια και να κουνάμε το κεφάλια με συγκατάβαση στο άκουσμα κάθε νέου θύματος στην φάμπρικα που έχει στηθεί. Ή μήπως ήδη έτσι έχουμε γίνει;

ΥΓ: «Πόσοι από μας άραγε στα φανερά ή στα κρυφά θεωρούν εύλογο το τίμημα να πνίγονται παιδιά, άνδρες και γυναίκες, προκειμένου κάποιοι από τους φουκαράδες που θέλουν να φύγουν από τις πατρίδες τους να το ξανασκεφτούν και να μην το επιχειρήσουν; Γιατί, δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουμε όλοι, αυτό είναι το trade off». Αυτή ήταν η ανάρτηση του φίλου μου Γιώργου Αρχόντα στον προσωπικό λογαριασμό του στο facebook, με την οποία ταυτίζομαι. Και για όσους δεν ξέρουν τι είναι το δανεισμένο από την εμπορική ορολογία «trade off» αρκεί να σκεφτούν, τι θα έκαναν οι ίδιοι για να επιζήσουν, αν είχαν να επιλέξουν από το να πέσουν από τον Πύργο του Αϊφελ ή από το να πέσουν από τον πρώτο όροφο μιας πολυκατοικίας…

Γράφει  η Χριστίνα Αμερικάνου

Πηγή:  Thinkover.gr

 

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…