#Askyourmother: Γιατί πρέπει να ρωτήσεις τη μητέρα σου αν έχει κάνει έκτρωση

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.
Το κίνημα #Askyourmother της Λένα Ντάναμ και της Τζένι Κόνερ παλεύει για το δικαίωμα των γυναικών στις νόμιμες αμβλώσεις που βρίσκεται (πάλι) σε κίνδυνο.
Απόσπασμα από το νέο φεμινιστικό newsletter Lenny: Φεμινισμός, στιλ, υγεία, πολιτική, φιλία και άλλα πολλά από τη Λένα Ντάναμ και τη Τζένι Κόνερ. Εμείς κάναμε ήδη subscribe.

Όλα ξεκίνησαν με ένα mail. «Γεια μαμά. Νομίζω πως ξέρεις ότι εγώ και η Λένα φτιάχνουμε ένα καινούριο newsletter. Τώρα γράφουμε ένα θέμα για τις γυναίκες που έκαναν αμβλώσεις πριν την απόφαση Roe vs Wade (απόφαση ορόσημο του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ το 1973 που, προκειμένου να καλύψει το δικαίωμα στη νόμιμη και ασφαλή άμβλωση επέκτεινε το δικαίωμα των γυναικών στην προσωπική ελευθερία και σε θέματα σεξουαλικής ζωής). Μήπως είχες κάνει και εσύ άμβλωση πριν από αυτό;”
Αυτός είναι ο τρόπος που επικοινωνούμε, εγώ και η μητέρα μου. Απλά. Άμεσα. «Ναι, στο Μεξικό. Στα γενέθλιά μου. Συνάντησα έναν άνδρα, κρατούσα τα γυαλιά ηλίου στο χέρι μου θυμάμαι και με πήγε με το αμάξι 300 μίλια μακριά, στην Ενσενάντα. Ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα. Τελικά όλα πήγαν καλά».
Πήγαν όλα καλά. Να η απάντηση.
Η μαμά μου είναι από αυτούς τους σπάνιους, ιθαγενείς Αντζελένος. Μεγάλωσε στα ’50s και στα ’60s, δίπλα από την παραλία, ξυπόλητη σχεδόν πάντα. Μετά το κολέγιο έζησε στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη – όπου έκανε το τεράστιο λάθος να συνεχίσει να περπατάει ξυπόλητη – και στο Κέιμπριτζ. Το πτυχίο της στην ειδική εκπαίδευση το πήρε από το Harvard. Χρόνια αργότερα, έγινε σεναριογράφος για την τηλεόραση και μητέρα –  δικιά μου και του αδερφού μου.
Όταν έκλεισε τα 40 έπαθε έμφραγμα που την άφησε τετραπληγική, αλλά παρέμεινε κοινωνικά, πολιτικά ενημερωμένη και ικανή να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μου σχετικά με την έκτρωσή της.
Πριν μου έρθει η ιδέα για αυτό το θέμα δεν την είχα ρωτήσει ποτέ αν έχει κάνει έκτρωση. Δεν είμαι σίγουρη βέβαια γιατί. Ήταν πολύ ανοιχτή σε ό,τι είχε να κάνει με το σεξ και την αντισύλληψη. Ίσως να νόμιζα ότι θα μου το είχε πει από μόνη της. Ίσως γιατί ούτε εγώ είχα κάνει ποτέ μου – μάλλον επειδή και εκείνη με είχε εκπαιδεύσει σωστά πάνω σε αυτό το θέμα. Ίσως πάλι να ήμουν απλά μία εγωπαθής έφηβη που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η μητέρα της ήταν και εκείνη κάποτε μία γυναίκα της ηλικίας της, με τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα για τη σεξουαλικότητα. Ίου.
Να που τη ρώτησα λοιπόν. Και οι απαντήσεις ήταν φανταστικές. Ήταν λυτρωτικές. Ήταν ενημερωτικές. Και μου ράγισαν την καρδιά. […]
Μεγάλωσα σε έναν κόσμο όπου μέχρι πρότινος ήταν δεδομένο ότι έχω το δικαίωμα να αποφασίσω. Σήμερα, αυτό το δικαίωμα διακυβεύεται. Δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο τώρα, γιατί οι Ρεπουμπλικάνοι απειλούν να κλείσουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αν δεν σταματήσουν τη χρηματοδότηση του Planned Parenthood (ΜΚΟ που ασχολείται μεταξύ άλλων με την αντισύλληψη και τις αμβλώσεις). Ήδη βλέπουμε γυναίκες σε μέρη όπως το Τέξας – όπου λόγω άδικων περιορισμών έχουν κλείσει πολλές κλινικές που έκαναν εκτρώσεις – που αναγκάζονται να αγοράζουν χάπια από τη μαύρη αγορά για να κάνουν επικίνδυνες εκτρώσεις για να δώσουν τέλος στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Είναι σημαντικό να μάθουμε πώς ήταν η ζωή πριν την απόφαση Roe v. Wade. Το κίνημα #Askyourmother μπορείς να το μεταφράσεις όπως εσύ θες. Ρώτα τη γιαγιά σου. Ρώτα το μπαμπά σου. Ρώτα όλες τις γυναίκες της ζωής σου που θυμούνται τη ζωή προτού η ασφαλής και νόμιμη έκτρωση γίνει επιλογή. Μας υπενθυμίζει ποια είναι η ιστορία μας και γιατί δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω σε αυτήν ξανά.

Να λοιπόν η ιστορία της μαμάς της Τζένι, Ρόνι Κόνερ:

 

Ρόνι Κόνερ, 72 ετών
«Θέλω να τονίσω πως τα κορίτσια της μεσαίας τάξης όπως εγώ, που έμεναν έγκυες στα ’60s, ήταν αναγκασμένες είτε να παντρευτούν και να γεννήσουν το παιδί, είτε  να πάνε στο σπίτι μίας ανύπαντρης μητέρας και να δώσουν το μωρό για υιοθεσία, ή να αφήσουν τους γονείς τους να μεγαλώσουν το παιδί και να σκαρφιστούν μία γελοία ιστορία για το μωρό, λέγοντας και καλά ότι είναι παιδί μιας ξαδέρφης. Στην Αμερική, δεν είχα πρόσβαση στην έκτρωση.
Πρέπει να ήμουν 19 όταν την έκανα. Είχα σχέση για τρία χρόνια με έναν τύπο που ήταν μεγάλος νάρκισσος. Ήταν καλλιτέχνης. Έφτιαχνε γλυπτά και κανείς δεν θα μπορούσε να είχε δείξει λιγότερο ενδιαφέρον για μένα και το πρόβλημά μου από αυτόν. Και φυσικά, δεν τον ένοιαξε καθόλου να με βοηθήσει να βρούμε έναν τρόπο για να το αντιμετωπίσουμε.
Άκουσα κάπου κάποιον να μιλάει για εκτρώσεις στο κολέγιο που σπούδαζα στη Νότια Καλιφόρνια. Μου έδωσαν έναν αριθμό. Τον πήρα και ο άνθρωπος που το σήκωσε μου είπε «Πρέπει να μας συναντήσεις στα σύνορα, κρατώντας τα γυαλιά ηλίου σου στο αριστερό σου χέρι, και θα σε πάρουμε εμείς από εκεί». Θα μου κόστισε 300 δολάρια. Ούτε που σκέφτηκα να ρωτήσω αν ο γιατρός ήταν καλός [Γέλια]. Απλά ήθελα να το κάνω. Άμα το είχα γεννήσει το παιδί τότε, ακόμα θα έκανε ψυχοθεραπείες.
Η έκτρωση σαν εμπειρία δεν ήταν τόσο κακή, αλλά ο δρόμος μέχρι το ιατρείο ήταν εφιαλτικός. Μαζί μου ταξίδευε μία cheerleader και το αγόρι της. Έκλαιγε που έπρεπε να πάει τόσο μακριά. Ήταν και άλλη μία κοπέλα μαζί, που δεν έβγαλε λέξη. Ήταν και αυτή με το αγόρι της. Έπρεπε να κρατάμε τα γυαλιά ηλίου μας στο αριστερό μας χέρι για να μας βρει αυτός ο νεαρός Μεξικάνος που θα μας πήγαινε στο γιατρό.
Μέχρι να φτάσουμε στην Ενσενάντα είχε νυχτώσει. Ήμασταν στους γκρεμούς, κοντά σε νερό και σκεφτόμουν «Θα πεθάνω». Ήταν τα γενέθλιά μου. Ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα. Αναρωτιόμουν τι θα έκαναν με τα πτώματά μας και αν θα με έβρισκε ποτέ κανείς.
Φτάσαμε. Ο γιατρός είχε ένα πανέμορφο σπίτι. Απλά πανέμορφο. Καθίσαμε. Πήρε πρώτα τα άλλα κορίτσια. Μετά από λίγο βγήκαν έξω. Σκέφτηκα «Α, είναι ακόμα ζωντανές». Πήρε και τις τρεις μας μέσα. Μου έκανε αναισθησία. Όταν ξύπνησα μου κράτησε το χέρι και μου είπε «Κοίτα, θέλω να ξέρεις πως πιστεύω ότι αυτό που έκανες είναι το σωστό. Σε έραψα για να μην αιμορραγήσεις, αλλά θέλω να φύγεις σήμερα από το Μεξικό και να πας στο γιατρό σου το πρωί»», για να βεβαιωθεί ότι θα ήμουν καλά.
Πίσω στο γυρισμό ένιωσα τόσο μεγάλη ανακούφιση που άρχισα να χαζογελάω.
Όταν γύρισα στο σπίτι και είπα στο γιατρό μου τι έκανα έγινε έξαλλος. Μου είπε «Θα μπορούσες να είχες σκοτωθεί». Μετά έβγαλε τους επιδέσμους και είπε πως ο γιατρός έκανε καλή δουλειά.
Ούτε που είδα το φίλο μου μετά από αυτό. Γιατί πονούσα. Και δεν τον ένοιαζε καθόλου. Αν και, όταν γύρισα, ένας φίλος του μου είπε ότι είχε ανησυχήσει. Δεν με ένοιαζε.
Φυσικά και δεν το είπα στους γονείς μου.
Από τότε λίγες φορές το ξανασκέφτηκα αυτό που έκανα. Ήμουν μόνο 6 εβδομάδων. Δεν λέω ότι ένιωσα καλά, αλλά δεν το σκεφτόμουν σαν μωρό. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι το δικαίωμα του να μπορείς να επιλέγεις εσύ για κάτι τόσο σοβαρό βρίσκεται πάλι σε κίνδυνο»
Η Λένα Ντάναμ και η Τζένι Κόνερ είναι οι δημιουργοί της επιτυχημένης σειράς Girls του HBO. Κάνε subscribe τώρα στο lennyletter.com.​

Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Απο το παρκέ του γηπέδου στο παρκέ του σπιτιού μου…. Με τον Γιάννη και τα δίδυμα Γιώργο και Μαριτίνα έχω καταφέρει να συνεχίσω να αθλούμαι καθημερινά. Κάνω πρωταθλητισμό στη ζωή παρέα με τον άντρα μου τον Αντώνη που υπεραγαπώ. Μου αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα και προσπαθώ να προσαρμόζομαι παντού. Το μότο μου είναι “‘Ολα καλά θα πάνε, όλα θα γίνουν…”