Οι πρώτες μας στιγμές είναι παντοτινές

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Ένα βίντεο μπορεί να εγείρει σκέψεις, συναισθήματα. Ένα βίντεο μπορεί να είναι τόσο δυνατό που να σου δώσει τροφή για σκέψη. Γιατί όπως σωστά λένε μια εικόνα έχει τη δύναμη χιλίων λέξεων… Ένα τέτοιο βίντεο είναι και το βίντεο της Pampers, “Πρώτες Στιγμές“.  Μόλις το είδα μου έφερε στο μυαλό τις δικές μας πρώτες φορές…

Πάντα πίστευα ότι τα λόγια είναι φτωχά… δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν το μεγαλείο της ζωής. Το θαύμα που συντελείται μέσα σου, μπροστά στα μάτια σου. Πως να περιγράψεις ένα θαύμα, πως να το αναβιώσεις;

Γιατί αυτό είσαι για μένα… ένα θαύμα…

Και τώρα θέλω να μοιραστώ το θαύμα μαζί σου… Ναι για πρώτη φορά θέλω να σου μιλήσω για εσένα, για τον ερχομό σου στη ζωή μας…και συνειδητοποιώ πόσο φτωχές είναι πράγματι οι λέξεις…

Ήρθες και τα ανέτρεψες όλα. Ήρθες σαν σίφουνας να παρασύρεις όλα όσα γνωρίζαμε, όλα όσα πιστεύαμε ότι μας καθοδηγούν, ότι μας γεμίζουν, ότι μας κάνουν ευτυχισμένους.

Την πρώτη φορά που σε ένοιωσα… ένα φτερούγισμα μέσα μου, σαν το πέταγμα ενός μικρού πουλιού, σαν το φτερούγισμα μιας πεταλούδας…

Ανείπωτη χαρά! Ζωή από τη ζωή μου…

Την πρώτη φορά που έκανες αισθητή την παρουσία σου, που φώναξες παρούσα…πόση χαρά μπορεί να δώσει μια κίνηση, μια κλωτσιά!

Την πρώτη φορά που σε “είδα”… γύρισα και κοίταξα εκείνον, τον πατέρα σου. Την έκφραση θαυμασμού, ανυπομονησίας στα μάτια του. Ένοιωσα τη λαχτάρα του να σε νοιώσει, να σε κρατήσει… και ας ήσουν ακόμη μια ασπρόμαυρη, ακαθόριστη φιγούρα σε μια οθόνη.

Την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε… εκείνη η πρώτη αντάμωση… ήρθες με πόνους αλλά μας πλημμύρισες με συναίσθημα…

Την πρώτη φορά που σε κοίταξα, αισθάνθηκα ότι κοίταξα για πρώτη φορά. Ήταν σαν  να ήμουν τυφλή, σαν να μην έβλεπα και ξαφνικά εγένετο φως…και με τύφλωσε! Η ομορφιά όλου του κόσμου μου φάνηκε αίφνης ασήμαντη μπροστά στη δική σου.

Με κοιτάξες με τα μεγάλα σου μάτια γεμάτα απορία… σαν να μου έλεγες επιτέλους σε γνωρίζω… και λίγο φόβο! Γιατί όλα όσα εσύ ήξερες μέσα σε λίγα λεπτά ανατράπηκαν… Η μήτρα μου, το σύμπαν σου… το σύμπαν μου, ο τρόμος σου. Όλα καινούργια για εσένα. Όλα καινούργια και για εμάς.

Την πρώτη φορά που σε πήρα αγκαλιά… που σε μύρισα. Αυτή η μυρωδιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Την πρώτη φορά που αισθάνθηκες το ζεστό μου δέρμα, κούρνιασες.

Την πρώτη φορά που σε πήρε στην αγκαλιά του ο πατέρας σου… δάκρυσε. Ήσουν και το δικό του μικρό θαύμα. Μήπως ήταν χαμόγελο αυτό που είδα στα χείλη σου σαν τον κοίταξες;

Το πρώτο σου γεύμα… λαίμαργο από τα στήθη μου. Άνοιξες το στόμα σου και έψαξες τη θηλή μου, την άρπαξες αχόρταγα…

Όταν έκλαψες για πρώτη φορά ήταν σαν να αντήχησε στα αυτιά μου η ωραιότερη μελώδία του κόσμου.

Στον πρώτο σου κολικό σου κρατούσα το μικροσκοπικό σου χέρι…και ο πατέρας σου το δικό μου. Παρακαλούσα να τελειώσει το μαρτύριο… και εσύ είμαι σίγουρη παρακαλούσες να μην ξανάρθει. Κάθε φορά ήταν σαν πρώτη φορά…

Όταν έσφιξες για πρώτη φορά το δάχτυλο του πατέρα σου στη μικρή σου παλάμη, το αιχμαλώτησες για πάντα… μαζί και την καρδιά του!

Όταν μικρό σποράκι στη μήτρα μου πάλευες για τη ζωή σου “έκλεψες” τη δική μου….

[lyte id=”xcWdoYznpn0″ /]

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…