Οι φόβοι πήγαν εκδρομή και η μαμά μεγάλωσε

Ψυχολογία

Δεν είμαι από τους πιο θαρραλέους ανθρώπους που γνωρίζω. Ειδικά από τη στιγμή που έγινα μητέρα υπάρχουν κάποιοι φόβοι που μεγάλωσαν. Πολλές φορές τη νύχτα υποφέρω από τρελές σκέψεις όπως, τι θα κάνω αν μείνω σε ένα μέρος μόνη με τον Μάρκο και δεν έχω τα απαραίτητα ή πως θα χειριστώ μία αρρώστια του ή ένα ατύχημα αν είμαι μόνη.. Ευτυχώς αυτή μου την ανησυχία τη βιώνω σιωπηλά χωρίς να την περνάω στους γύρω μου (τις περισσότερες φορές).

Είμαι όμως ενθουσιώδης.

Πολύ!

Έτσι όταν ένα φιλικό μας ζευγάρι μου πρότεινε να πάμε ελεύθερο κάμπινγκ με την κόρη τους που είναι στην ίδια ηλικία με τον γιο μου, δεν το σκέφτηκα και πολύ μέχρι να πω, φύγαμε.

Ο άντρας μου δεν μπορούσε να έρθει μαζί μας λόγω δουλειάς. Όσο πλησίαζαν οι μέρες συνειδητοποιούσα όλα εκείνα τα οποία αγνόησα από τον υπέρμετρο ενθουσιασμό μου. Πρώτον, το ταξίδι με το αμάξι θα ήταν το πρώτο μου. Δεύτερον, το σκυλί μας έπρεπε αναγκαστικά να έρθει μαζί μας γιατί ο άντρας μου είχε πολύ πιεσμένο πρόγραμμα για να το φροντίσει. Και τέλος, η ασφάλεια και η φροντίδα και των τριών μας θα ήταν εξ ολοκλήρου δική μου ευθύνη. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι υπήρχε μία καντίνα κοντά με μία ντουζιέρα. Άρχισαν να μπαίνουν δεύτερες σκέψεις στο μυαλό μου και τρελά σενάρια του τι θα μπορούσε να μας συμβεί έδιναν και έπαιρναν.

Τα έβαλα κάτω και λίγο η τέλεια παρέα, λίγο το γεγονός ότι ο Μάρκος θα έχει εκεί μια αγαπημένη του φίλη, λίγο η ζέστη της Αθήνας, με βοήθησαν να τολμήσω το εγχείρημα, μόνη μητέρα- ελεύθερο κάμπινγκ-τρίχρονο- σκυλί. Πιο πολύ όμως ήταν μια ακατανίκητη επιθυμία να δω τα όρια μας! Δηλαδή, πόσα μπορούμε να καταφέρουμε εγώ και ο γιος μου, πως θα συνεργαστούμε, πως θα αντιμετωπίσω τους φόβους μου.

Η μεγάλη μέρα ήρθε. Στο πήγαινε την έβγαλα καθαρή αφού ακολουθούσα τους φίλους μας και αυτό μου έδινε μια αίσθηση ασφάλειας. Φτάσαμε σε ένα υπέροχο μέρος! Το στήσιμο της σκηνής ανέλαβε ο άντρας της φίλης μου και την έβγαλα πάλι καθαρή! Τα είδα σκούρα με τα πήγαινε- έλα στην θάλασσα με το σκυλί και τα πράγματα(κουβαδάκια, πετσέτες, ομπρέλα). Ο μικρός, μου έδινε την εντύπωση κάποιου κακομαθημένου που έχει βαλθεί να μου κάνει καψόνια μέχρι να μετανιώσω την ώρα και την στιγμή που αποφάσισα να το παίξω δυναμική μητέρα! Ήρθε ένα ακόμη αγαπημένο ζευγάρι με την κόρη τους με τους οποίους ελάχιστα κατάφερα να μιλήσω μέσα στον πανικό μου. Με το που καθόμουν στη παραλία να ηρεμήσω, αφού είχα στήσει ομπρέλα, είχα κουβαλήσει όλα τα πράγματα, είχα ετοιμάσει το σκυλί, μου ζητούσε γάλα και νάνι. Ξανά η δικιά σου στην καντίνα να ζεσταίνει γάλα, ξανά κάτω μέχρι την παραλία με το μπιμπερό στο χέρι. Και μετά πάλι γκρίνια ότι θέλει να κοιμηθεί στη σκηνή. Και πως να τον πάω στην σκηνή που έβραζε από τη ζέστη; Mε τα πολλά τον κουβαλούσα πάλι πάνω, γιατί στα μισά της διαδρομής κουραζόταν και μετά ξανά πάλι φόρτωμα όλα τα πράγματα. Είχα γίνει το ανέκδοτο της παραλίας..Τις πρώτες δύο μέρες ήμουν ήδη πτώμα και τσακωνόμουν συνέχεια μαζί του. Τελικά το πιο δύσκολο απ΄ όλα ήταν να προσαρμοστώ εγώ και μετά να συντονιστώ με τον γιο μου, ο οποίος αρνιόταν να μπει στην φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Την τρίτη μέρα όλα έφτιαξαν, η θάλασσα ηρέμησε και ο γιος μου έκανε τρελά παιχνίδια. Εγώ είχα χαλαρώσει και τον «ξαναβρήκα». Γιατί η αλήθεια είναι ότι εγώ τον είχα χάσει. Αυτός ήταν εκεί και περίμενε.. Κατάλαβα ότι πρέπει να ήταν δράμα για αυτόν να φοβάται να μπει στη θάλασσα και παράλληλα να τον βαράει ο ήλιος και η ζέστη. Ακόμη και το γεγονός ότι ήταν σε ένα άγνωστο περιβάλλον, ότι κοιμόταν σε σκηνή χωρίς να είναι μαζί και ο μπαμπάς πρέπει να ήταν κι αυτό ένα θέμα προς διαχείριση μέσα του. Αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε φανταστικά και εγώ δεν ήμουν πια υστερική ενώ εκείνος είχε αρχίσει να χαλαρώνει.

Την επομένη οι φίλοι μας έπρεπε να επιστρέψουν και δεν μπορούσα να σκεφτώ να μείνω εντελώς μόνη! Η μέρα ήταν υπέροχη, παιχνίδια στη θάλασσα και γέλια. Πήγαμε σε μια άλλη παραλία για μπάνιο και φαγητό.Το «μεταξύ» μας ρόλλαρε πολύ καλά και απολαμβάναμε ο ένας την παρέα του άλλου. Δεν μου έκανε η καρδιά να φύγουμε. Αποφάσισα να μείνουμε ένα ακόμη βράδυ. Μέχρι εκείνη τη μέρα υπήρχαν κι άλλες σκηνές γύρω – γύρω έτσι σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσε να μας συμβεί κάτι τρομερό. Οι φίλοι μας έφυγαν κι εγώ με τον Μάρκο γυρίσαμε στο μέρος που είχαμε κατασκηνώσει βράδυ πια. Και εκεί τι να δω! Το απόλυτο σκοτάδι! Ψυχή! Με έπιασε κρύος ιδρώτας. Η ώρα ήταν γύρω στις 11 και δεν υπήρχε περίπτωση να ξεστήσω κ να μαζέψω όλα τα πράγματά μας και ακόμη περισσότερο, να ταξιδέψω βραδιάτικα δυόμισι ώρες δρόμο για Αθήνα. Ο γιος μου προφανώς ένιωσε την ανησυχία μου και άρχισε να γκρινιάζει ότι θέλει να γυρίσει πίσω και ότι φοβάται. Έπρεπε να συνέλθω γρήγορα. Του είπα να κοιτάξει τον ουρανό και ότι είμαστε πολύ τυχεροί που μπορούμε να δούμε όλα αυτά τα αστέρια. Του είπα επίσης ότι μπορούμε να ακούμε τη θάλασσα, που μοιάζει ο ήχος της με νανούρισμα. Τα λέω στη θειά μου για να ακούν τα αυτιά μου, που λένε.. Σύντομα ηρέμησα και νοητά είπα στο σκυλί να αναλάβει την ασφάλεια μας. Ένας άλλος μπαμπάς κατασκηνωτής θα έμενε εκεί με την κόρη του. Μου είπε να μην ανησυχώ και ό,τι χρειαστώ να μη διστάσω να βάλω φωνή. Αυτούς τους είχα ξεχάσει στον πανικό μου. Η σκηνή τους ήταν σχετικά μακριά από τη δική μας αλλά ήταν σίγουρα μια ασφάλεια.

Μπήκαμε στη σκηνή και κοιμηθήκαμε κάτω από τα αστέρια, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ακούγοντας το κύμα της θάλασσας, με το σκυλί μας να βαράει σκοπιά όλη νύχτα έξω από τη σκηνή. Οι φόβοι μου είχαν μικρύνει πια. Ξυπνήσαμε με το ζόρι στις 10 το πρωί και εγώ ήμουν ξεκούραστη και ευγνώμων που είχαμε μαζί την Ντίγκο.

Το να ταξιδέψω πάλι πίσω ήταν αρκετά αγχωτικό μέχρι την στιγμή που ο Μάρκος με ρώτησε τη σημαίνει η λέξη «αντίδραση». Σχεδόν η μισή διαδρομή πέρασε έτσι. Όταν φτάσαμε στο σπιτάκι μας στη Αθήνα ένας χαμογελαστός μπαμπάς μας περίμενε.

Το πρώτο πράγμα που είπε στον Μάρκο ήταν ότι μεγάλωσε.

Εγώ να δεις πως μεγάλωσα, σκέφτηκα..

Ευσταθία Τσαπαρέλη
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES