#Ντροπή…

Αμαλίας pick

Θα μπορούσε να είναι ο γιος μου…. ο Aylan Kurdi, το αγόρι από τη Συρία, ήταν 3 χρονών όπως και ο Αχιλλέας μου που αύριο συμπληρώνει τρία χρόνια ζωής… Το αγόρι από τη Συρία “ξεβράστηκε” άψυχο στις ακτές τις Τουρκίας. Όπως και εγώ για τον Αχιλλέα μου, οι δικοί του γονείς αναζητούσαν ένα καλύτερο αύριο, μια ελπιδοφόρο συνέχεια, μια καλύτερη ζωή. Η γη της επαγγελίας για αυτό το τρίχρονο αγόρι, τους γονείς του και χιλιάδες άλλους πρόσφυγες; Η Ευρώπη… Σε αυτήν ακριβώς την ήπειρο που αντί να τείνει χείρα βοηθείας, κλείνει τα μάτια και σφυρίζει αδιάφορα προσβλέπουν για μια αξιοπρεπή ζωή αλλά το μόνο που βρίσκουν είναι αναξιοπρεπή θάνατο.

Θα μπορούσε να είναι το παιδί μου, το παιδί σου. Κάνε παύση για λίγα λεπτά και σκέψου το. Φέρε την εικόνα στο μυαλό σου. Ακόμη και εαν δεν το κάνεις όμως βλέποντας αυτό το άψυχο παιδικό κορμί δάκρυα σου έρχονται στα μάτια… Αισθάνεσαι ντροπή… γιατί δεν μπορέσε κανείς να το αποτρέψει. Γιατί κανείς δεν έκανε τίποτα. Αισθάνεσαι ντροπή γιατί το άφησες να γίνει και μόνο με την αδιαφορία σου για την τύχη όλων αυτών των ανθρώπων που στοιβάζονται καθημερινώς στις δικές μας παραλίες σε άθλιες συνθήκες και εμείς τους αντιμετωπίζουμε σαν μιάσματα. Χωρίς να αναλογιστούμε ούτε λεπτό από που έφυγαν, γιατί έφυγαν και τι αναζητούν. Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς… που θέλει να ξεφύγει για να επιβιώσει ή για να μη βιώσει το παιδί τους την αθλιότητα του πολέμου.

Η εικόνα είναι σοκαριστική. Σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Σας έχω νέα…δεν είναι το πρώτο και δυστυχώς ούτε το τελευταίο θύμα. Είναι ακόμη πιο σοκαριστική η αδιαφορία μας…

Που πήγε η ανθρωπιά μας;

Εκεί από τη γειτονιά των αγγέλων ο Aylan Kurdi, το τρίχρονο αγόρι, ίσως να γίνει προάγγελος αλλαγών. Ίσως ο καθένας από εμάς, και η ανθρωπότητα στο σύνολο της, τώρα προσέξει, κοιτάξει, αφουγκραστεί, ενσκύψει στο πρόβλημα του διπλανού…

“Είναι αδύνατον να βελτιωθεί ο κόσμος εάν πρώτα δεν βελτιωθεί ο άνθρωπος”*… ας κοιτάξουμε μέσα μας και ας βρούμε τη χαμένη ανθρωπιά και εμείς και οι ηγέτες που τα χέρια τους έχουν βαφτεί με αίμα γιατί η ζωή αυτού του παιδιού και πολλών άλλων συνανθρώπων μας εξαρτάται από τις δικές τους δράσεις και αποφάσεις…”σταματήστε τον πόλεμο, εμείς δεν θέλουμε να έρθουμε στην Ευρώπη, εμείς θέλουμε να βοηθήσετε να σταματήσει ο πόλεμος”… η κραυγή ενός παιδιού!

Και μετά σιωπή για ένα αποτρόπαιο έγκλημα στο οποίο είμαστε όλοι σιωπηροί συνένοχοι… και ντροπή, ντροπή!

[lyte id=”HdfmZUOrGCk” /]

 

*Πλάτωνας

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES