Che sera, sera… και χρόνια μου πολλά!

Αμαλίας pick

“Κανείς δεν είναι νέος μετά τα σαράντα, αλλά μπορεί να είναι ακατανίκητος σε όλες τις ηλικίες”… τάδε έφη μια μεγάλη κυρία του στυλ, η Κοκό Σανέλ, και στο κατώφλι των 42 μου χρόνων συμφωνώ και επαυξάνω..

42… μεσήλικας. Αυτό το περίπου που με τσακίζει. Ούτε νέος, ούτε γέρος. Κάτι στο ενδιάμεσο….Κάτι στο περίπου. Περίπου νέος αλλά όχι ακριβώς, περίπου γέρος αλλά μακριά από εμάς!

Εγώ εννοείται αισθάνομαι 22. Αισθάνομαι σαν χτες που τελείωσα το πανεπιστήμιο και ξεκίνησα το ταξίδι στο Λονδίνο για τα μεταπτυχιακά μου.  Σαν χτες μου φαίνεται που με τις φίλες μου (ναι αυτές που ακόμη είναι στη ζωή μου, ακόμη μοιραζόμαστε τις χαρές και τις λύπες μας) ξενυχτούσαμε στο Λονδίνο (διαβάζοντας, πίνοντας, τρώγοντας δεν έχει σημασία…). Σας χτές μου φαίνεται που πήγαινα στην πρώτη συνέντευξη για δουλειά… και όμως έχουν περάσει 20 χρόνια. Έχει μεσολαβήσει μια καριέρα, ένας γάμος, 2 παιδιά, ένα τετραετές διάλλειμμα στο εξωτερικό, αλλαγή πλεύσης, παλιοί φίλοι & νέοι φίλοι και η ζωή συνεχίζεται.

Σήμερα, όμως, που κλείνω τα 42 αισθάνομαι πιο ώριμη από ποτέ – όχι σαν τα φρούτα που είναι έτοιμα να πέσουν ζαριασμένα από το δέντρο, αλλά με πιο ώριμη σκέψη, με πιο ώριμη ματιά.

Κουβαλάω συνειδητά τις μικρές πληγές μου, αυτές που με καθορίζουν ως άνθρωπο. Κυρίως οι επιθυμίες μου πλέον είναι πιο ξεκάθαρες από ποτέ… Γιατί το “ανθρώπινο ον κινείται επειδή επιθυμεί” (Αριστοτέλης, Περι Ψυχής). Η επιθυμία είναι ένα είδος πεποίθησης που κουβαλάμε. Όταν συζητάμε επι μακρόν για το τι θέλουμε να κάνουμε αυτό υποδηλώνει αδυναμία επιθυμίας ή απουσία επιθυμίας. Και όταν η επιθυμία δεν είναι αρκετά ισχυρή τότε δεν ξέρουμε ποιό δρόμο να ακολουθήσουμε. Το πασιφανές γίνεται ασαφές! Εγώ, λοιπόν, τη σήμερον ξέρω ακριβώς τι θέλω να κάνω, που θέλω να πάω…

Κάπως έτσι εν έτει 2015, Ιούλιο μήνα, μεσούσης του καλοκαιριού για ακόμη μια χρονιά εφτασε η μέρα των γενεθλίων μου. Η ημέρα που αναθεωρώ, η ημέρα που γυρίζω το χρόνο πίσω για να δω τα λάθη μου, τις παραλείψεις μου, τις αδυναμίες που έγιναν προτερήματα ή τις αδυναμίες που με κράτησαν πίσω… Θυμάμαι τους φίλους που έχασα αλλά και τους φίλους που βρήκα στην πορεία, τις επιλογές και τα εάν…

Βλέπω ανθρώπους γύρω μου να άγονται και να φέρονται από ευμετάβλητες πεποιθήσεις… Βλέπω γύρω μου ευκολόπιστους ανθρώπους. Ζούμε ανάμεσα σε ένα ναι και ένα όχι… αγνοώντας ότι υπάρχει και το μπορεί. Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο στη ζωή.

Επιχειρώντας να αποκωδικοποιήσεις συμπεριφορές & μηνύματα σκοινοβατείς… Έτσι και στη ζωή.

Η ιστορία – και η ζωή θα υπερθεματίσω μέρα που είναι – δε γράφεται με τα εάν. Τι θα είχε γίνει εάν…

Εάν δεν είχα φύγει ποτέ στο εξωτερικό ακολουθώντας τον άντρα μου πως θα ήταν η ζωή μου; Η φαντασία μου μπορεί να οργιάσει αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Διοτί σε αυτή τη διάσταση του σήμερα ζω αντλώντας από το χθες μαθήματα και ευελπιστώντας για ένα καλύτερο αύριο με βάση τις επιθυμίες μου.

Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές, σταυροδρόμια για να επιλέξεις, βουνά και δάση να διασχίσεις, θάλασσες να δαμάσεις…Και μένω να διερωτώμαι… είμαι η πρωταγωνίστρια της ζωής μου; Ή ό,τι είναι να γίνει θα γίνει… κάπως νομοτελειακά οσάν να είμαι θεατής σε ένα έργο που δεν είναι αλλο από την ίδια μου τη ζωή;

Γιατί και εγώ όταν ήμουν μικρό κορίτσι ονειρευόμουν το δικό μου κόσμο… και δεν έχει σημασία εάν ζω το όνειρο ή όχι γιατί όπως λέει και η Ντόρις Ντέι… αποδέξου αυτό που σου έρχεται και εγώ θα προσθέσω ότι εάν θέλεις μπορείς να το προσελκύσεις με τη σκέψη σου, με την επιθυμία σου, με το δρόμο που βλέπεις να ανοίγεται  μπροστά σου… απαιτεί υπομονή και επιμονή. Τίποτε άλλο!

Χρόνια μου πολλά… ας είναι τόσο καλά τα εναπομείναντα όσο τα προηγηθέντα! Και ας μου φέρει η ζωή όλα όσα αξίζω αλλά και αυτά που δεν αξίζω… Εγώ θα συνεχίσω να πορεύομαι με τη ρήση του Επίκουρου:

“Ο πλούτος μας δεν συνιστάται σε αυτά που έχουμε αλλά σε αυτά που απολαμβάνουμε”… η ζωή είναι ένα ταξίδι και εμείς έχουμε το εισιτήριο στα χέρια μας!

[lyte id=”xZbKHDPPrrc” /]

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES