Ο χαμένος πλούτος

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Όσο και να θέλεις δεν γίνεται η παρούσα κοινωνική-πολιτική κατάσταση της Ελλάδας να μη σε επηρεάσει.

Βρισκόμαστε όλοι μας αντιμέτωποι με τον φόβο, έστω κι αν τον εκφράζουμε διαφορετικά.

Τι αντίκτυπο έχει όμως αυτό στα παιδιά μας; Πως μας επηρεάζει στον γονεϊκό μας ρόλο; Εγώ ανήκω σε αυτούς που αν τα πράγματα πάνε τελείως στραβά το ενδεχόμενο να βρεθώ πίσω στο χωριό, στα απλά, είναι πολύ πιθανό. Είμαι 30 χρονών και δεν μπορώ να πω ότι έχω κάνει όλα αυτά που ονειρεύτηκα. Αν τα πράγματα, όντως, πάνε τελείως στραβά, τα πιο παραγωγικά, υποτίθεται , χρόνια μου, θα πάνε στράφι. Αυτές οι σκέψεις όμως χτυπούν πάνω σε ένα και μοναδικό δεδομένο. Έχω ένα παιδί.

Αυτόματα οι παραπάνω ερωτήσεις δίνουν την θέση τους σε άλλες. Τι είναι αυτό που ονειρεύτηκα και θεωρώ ότι δεν θα καταφέρω να υλοποιήσω; Τι σημαίνει «παραγωγικά χρόνια» και τι είναι αυτό που ορίζει το παραγωγικό;

Τι είναι οι προσδοκίες και πως φτάνουμε σε αυτές.

Ξαφνικά οι λέξεις όπως καριέρα, επιτυχία, χρήμα, χάνουν εκείνο το νόημα που μας έκανε όλους μας να τις κυνηγάμε.

Σκέφτηκα το παιδί μου στο χτήμα να παίζει με τις κότες, σκέφτηκα να τρέχει μέσα στα χώματα, σκέφτηκα να φοράει ρούχα χρησιμοποιημένα και εξεπλάγην από το γεγονός ότι αυτές οι σκέψεις δεν με τρόμαξαν. Αντιθέτως, είδα ένα χαρούμενο παιδί, ένα παιδί κοντά στη φύση. Ένα παιδί που δεν χρειάζεται να του αγοράζουμε συνεχώς παιχνίδια για να απασχολείται. Όσο για μένα είμαι αποφασισμένη να μην αφήσω την παρούσα συγκυρία να με καταθλίψει. Μπορώ να είμαι χαρούμενη και με τα λίγα, φτάνει να είναι καλά το παιδί μου.

Κατάλαβα όμως και κάτι άλλο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα. Όσες σπουδές, όσα χρήματα, όση επιτυχία κι αν έχουμε. Δεν είμαστε τίποτα, όσο δεν έχουμε ιδέα πως φτιάχνετε μια φρατζόλα ψωμί, όσο δεν ξέρουμε πως να φυτέψουμε και να θερίσουμε το χώμα, δεν είμαστε τίποτα όσο η ευτυχία μας εξαρτάται από το τι θα φορέσουμε, τι αμάξι θα οδηγήσουμε και που θα πάμε μήνα του μέλιτος. Αισθάνθηκα πολύ λίγη ως γονιός γιατί κατάλαβα ότι δεν έχω μάθει κάτι πρακτικό στο παιδί μου, κάτι ουσιαστικά πρακτικό. Ξαφνικά ο προβληματισμός αν θα πάει σε μοντεσοριανό σχολείο ή στην ελληνογερμανική, μοιάζει τελείως ανούσιος.

Λέμε συνεχώς να μεγαλώσουμε ελεύθερα παιδιά. Σήμερα αισθάνομαι σα να μου έχει αποκαλυφθεί η έννοια της ελευθερίας. Ελεύθερος για μένα είναι ο άνθρωπος που ξέρει και μπορεί να είναι ευτυχής με τα λίγα. Εκείνος που μπορεί να βοηθήσει ακόμη κι όταν δεν έχει τίποτα. Εκείνος που ξέρει πότε να φυτέψει την ντομάτα και πως να μαζέψει τις ελιές. Εκείνος που πέφτει για ύπνο κατάκοπος και ένα ποτήρι κρασί με ένα ζεστό πιάτο φαϊ είναι αρκετά για να τον γλυκάνουν.

Ναι, θα κάνω τα πάντα για να πάρει το παιδί μου την καλύτερη μόρφωση, αλλά, καλούμαι εγώ μαζί του να μάθω το πιο σημαντικό μάθημα που η παρούσα συνθήκη μου προσφέρει.

Ευσταθία Τσαπαρέλη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Ηθοποιός, φοιτήρια Ανθρωπιστικών Σπουδών και μητέρα ενός σγουραμάλλικου τρίχρονου αγοριού. Η ζωή της είναι μια βόλτα ανάμεσα σε διάφορα πράγματα που το καθένα από αυτά αποτελεί κομμάτι της. Η μητρότητα της άνοιξε έναν καινούριο κόσμο.
Παρακολουθεί σεμινάρια γονεικότητας ενώ η επιθυμία της να βοηθήσει άλλες μητέρες την οδήγησε στα εκπαιδευτικά σεμινάρια του Συλλόγου Βοηθών Μητρότητας. Εκεί κατάλαβε πόσο ωφέλιμη είναι η παρουσία μιας βοηθού στον τοκετό και την λοχεία, αλλά και πόσο πόσο δυνατές είναι οι γυναίκες όταν ενώνονται και μοιράζονται τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους.
Το ξενύχτι είναι μέρος της καθημερινότητας της. Συνήθως γράφει εργασίες για το Πανεπιστήμιο, διαβάζει βιβλία γονεϊκότητας, συζητάει με τους φίλους της και ψάχνει στο ίντερνετ αστεία παιχνίδια για το παιδί και συνταγές (που ποτέ δεν μαγειρεύει!).
Ο γιος της και ο σύντροφός της την βοηθούν να κρατά την ισορροπία της ακόμη και στις πιο ανισόρροπες μέρες.