11 χρόνια πριν…

Αμαλίας pick

Έντεκα χρόνια πριν σαν σήμερα…

Όλοι οι Έλληνες ενωμένοι, μια αγκαλιά, μια φωνή, μια γροθιά και οι παίκτες της Εθνικής ποδοσφαίρου, οι δικοί μας άντρες, στην Πορτογαλία σηκώνουν το βαρύτιμο τρόπαιο, το Euro, και μαζί με αυτό αισθανονται  ότι σηκώνουν  όλους τους Έλληνες στους ώμους τους. Μια ημέρα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων. Για τον άθλο και τα έντονα συναισθήματα που ακολούθησαν.

4/7/2004: Η Ευρώπη υποκλίνεται στην Ελλαδα. Οι Έλληνες στους δρόμους αγκαλιασμένοι, μονιασμένοι, δακρυσμένοι… δάκρυα χαράς!

4/7/2015 : Έντεκα χρόνια μετά…οι Έλληνες και πάλι στους δρόμους…

Διχόνοια, διχασμός

Το 2004 η ενότητα, η ομοψυχία, η ομαδικότητα ήταν τα βασικά συστατικά της επιτυχίας. Αυτή την ενότητα, σημερα 11 χρονια μετά, καλούμαστε να θυμηθούμε.

Πριν 11 χρόνια οι παίκτες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, της ομάδας που έβγαλε στους δρόμους σύσσωμους τους Έλληνες έξω από οπαδικές προτιμήσεις, πέρα από οπαδικούς φανατισμούς. μας έδειξαν το δρόμο. Αυτή την ενότητα καλούμαστε να προασπίσουμε και τώρα.

11 χρονια μετά πέρα και έξω απο κομματικές προτιμήσεις οφείλουμε να θυμηθούμε αυτές τις αρχές ,της αλληλεγγύης, της ενότητας, της ομοψυχίας. Γιατί και τη Δευτέρα πάλι όλοι Έλληνες θα είμαστε και πάλι όλοι μαζί θα πρέπει να  πορευτούμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

 

ΥΓ: 11 χρόνια πριν είμασταν και εμείς εκεί. Γευτήκαμε τη νίκη και μοιραστήκαμε μαζί με όλους τους Έλληνες τα δάκρυα χαράς. Σηκώσαμε τη σημαία της Ελλάδας στους δρόμους και τις πλατείες της Λισσαβώνας. Η Βάσω και η Βιβή βίωσαν τη μεγάλη επιστροφή με λαοθάλασσες να περιμένουν στους δρόμους. Περίπου 6 ώρες έκαναν για να περάσουν από τις χιλιάδες των Αθηναίων που βρέθηκαν εκεί να τους προϋπαντήσουν… τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο (πράσινοι, κόκκινοι, κίτρινοι, μπλε, ασπρόμαυροι κάθε λογής οπαδικών προτιμήσεων. Αλλά όλα αυτά δεν είχαν σημασία μπροστά σε αυτόν τον άθλο!). Εγώ τους περίμενα από το δικό μου μετερίζι, από τη δική μου “γωνιά” να έρθουν για τη μεγάλη βράβευση. Πριν 11 χρόνια ακριβώς σαν σήμερα αισθανόμασταν για ακόμη μια φορά περήφανοι… 23 παίκτες, ανάμεσα τους και οι δικοί μας άντρες, μαζί με τους προπονητές τους και τους ανθρώπους που τους φροντίζουν μας ανέβασαν στα ύψη. Σήμερα ακριβώς 11 χρόνια μετά βυθιζόμαστε στη θλίψη γιατί η ενότητα φαντάζει άγνωστη λέξη, γιατί είμαστε ένα βήμα πριν το διχασμό… Το γιατί είναι μεγάλη κουβέντα. Το πως θα το αποφύγουμε μας αφορά όλους και τον καθένα ξεχωριστά. Γιατί το μέλλον ανήκει στα παιδιά μας, γιατί εμείς σήμερα τους δίνουμε το παράδειγμα για το δικό τους αύριο.

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES

MORE EDITOR'S ARTICLES

Γιατί δε συμφωνώ με την αλλαγή φύλου στα 15

Γιατί δε συμφωνώ με την αλλαγή φύλου στα 15

5 “κανόνες” για τη σωστή ανατροφή των παιδιών σύμφωνα με το Χάρβαρντ

5 “κανόνες” για τη σωστή ανατροφή των παιδιών σύμφωνα με το Χάρβαρντ

Carolyn Hartz, ποιό είναι το μυστικό της 70χρονης;

Carolyn Hartz, ποιό είναι το μυστικό της 70χρονης;

Μητέρα δύο αυτιστικών παιδιών διηγείται την ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο

Μητέρα δύο αυτιστικών παιδιών διηγείται την ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο

Οι “φαντασιώσεις” μιας σαραντάρας

Οι “φαντασιώσεις” μιας σαραντάρας

Βρεφική δυσκοιλιότητα: Αντιμετωπίστε την

Βρεφική δυσκοιλιότητα: Αντιμετωπίστε την

Οδοιπορικό στην Ήπειρο: ένας μίνι οδηγός

Οδοιπορικό στην Ήπειρο: ένας μίνι οδηγός

“Εάν δεν υπάρχει έρωτας μέσα στην εκπαίδευση, δεν υπάρχει εκπαίδευση”

“Εάν δεν υπάρχει έρωτας μέσα στην εκπαίδευση, δεν υπάρχει εκπαίδευση”

Γράμμα στα παιδιά μου για τα γενέθλια τους: η ζωή είναι ένα ταξίδι

Γράμμα στα παιδιά μου για τα γενέθλια τους: η ζωή είναι ένα ταξίδι