Αγαπημένα μου παιδιά το μέλλον σας ανήκει

Αμαλίας pick

Σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, αυτές τις κρίσιμες ώρες το μόνο ζητούμενο είναι το μέλλον. Το παρελθόν επηρρεάζει το παρόν αλλά χωρίς μέλλον δεν υπάρχει προοπτική, δεν υπάρχει φως στο τούνελ και άρα γίνεται ανούσιο το παρόν. Και αυτό το φως αναζητούμε όλοι. Όχι για εμάς αλλά, πρωτίστως, για εσάς, τα παιδιά μας. Για το δικό σας μέλλον, για τη δική σας ευημερία. Όχι με τη στενή οικονομική έννοια της ευημερίας αλλά με την έννοια της ευδαιμονίας, της καλής ζωής.

Και αυτές τις κρίσιμες ώρες το μόνο που σκέφτομαι είστε εσείς και η παρακαταθήκη που θα σας αφήσουμε. Γιατί το δικό σας μέλλον δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε αλλά ούτε και να παγιδεύσουμε. Ποιό είναι το σωστό και το λάθος αυτές τις κρίσιμες ώρες νομίζω δεν το γνωρίζει κανείς. Αλλά όλη αυτή η “κοντόφθαλμη” συζήτηση που επικεντρώνεται στα οικονομικά και τους αριθμούς κρύβει κάτω από το χαλί την ουσία του προβληματισμού… Γιατί κάθε νοήμων άνθρωπος, κάθε νοήμων Έλληνας είναι τουλάχιστον προβληματισμένος εάν όχι απελπισμένος. Τι μέλλον οραματίζομαι για τα παιδιά μου; Προσωπικά πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος είναι μονόδρομος και είναι ευρωπαϊκός. Ήμουν πάντα βαθιά ευρωπαϊστρια. Πιστεύω στην ισχύ εν τη ενώσει αλλά για εμένα πλέον το ερώτημα δεν είναι οικονομικό αλλά άκρως πολιτικό. Για ποιά ένωση μιλάμε;

Μια φίλη μου θύμησε τα λόγια του ιδρυτή της Ευρώπης, αυτής της Ευρωπης που οραματίστηκε ο Ντε Γκωλ, αυτής της Ευρώπης που οραματίστηκε και πάλεψε για την ένταξη μας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. ” Pour pouvoir aboutir à des solutions valables, il faut tenir compte de la réalité. La politique n’est rien d’autre que l’art des réalités. Or, la réalité, c’est qu’actuellement l’Europe se compose de nations. C’est à partir de ces nations qu’il faut organiser l’Europe et, s’il y a lieu, la défendre », Gen Ch de Gaulle, ιδρυτής της Ευρώπης, 23/2/1953 (“Για να μπορέσουμε να καταλήξουμε σε βιώσιμες λύσεις, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν την πραγματικότητα. Η Πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η τέχνη των πραγματικοτήτων, η τέχνη του εφικτού. Συνεπώς, η πραγματικότητα είναι ότι η Ευρώπη συντίθεται από Έθνη. Και από αυτά τα Έθνη πρέπει να οργανώσουμε την Ευρώπη, και εφόσον ολοκληρωθεί, να την υπερασπιστούμε”).

Αυτή την Ευρώπη των βιώσιμων λύσεων θέλω να υπερασπιστώ για το μέλλον των παιδιών μου, μια Ευρώπη με όραμα  την πραγματική ένωση. Θέλω να πιστέψω, να “φτιάξω” ένα πολιτικό όραμα και για αυτό να μιλήσουμε όλοι, να παλέψουμε όλοι. Δεν θέλω να μιλάω άλλο μόνον για αριθμούς, για νούμερα, για ευρώ. Άλλωστε δεν γνωρίζω και πιστεύω πολλοί λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά γνωρίζουν και μπορούν να εκτιμήσουν την οικονομική κατάσταση. Σίγουρα δεν είμαι μια από αυτούς.

Είμαι μια μητέρα που θέλει να μιλήσει για το ποιά Ευρωπη θέλουμε, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να μιλήσω για το εάν θέλουμε Ευρώπη γιατί αυτό το δίλημμα δεν υφίσταται στη δική μου λογική. Δεν θέλω να γίνω θεατής σε ένα έργο που έχει προδιαγεγραμμένη αρχή και τέλος!

Τα δικά μου παιδιά θέλω να μεγαλώσουν σε μια Ευρώπη που θα σέβεται την κάθε εθνική και κρατική πραγματικότητα. Θα συνθέτει και δεν θα διαιρεί. Θα επιδιώκει συγκερασμό απόψεων και όχι ρήξη. Θα ηγείται αυτής η πολιτική ελίτ των χωρών μελών και όχι μια απρόσωπη, άοσμη γραφειοκρατική ελίτ που θα ορίζει τις τύχες λαών. Που θα πράττει έχοντας κατά νου το μέτρο και όχι την υπερβολή… Μια Ευρώπη μιας ταχύτητας και όχι τριών όπως συμβαίνει σήμερα… Δεν είμαι ρομαντική και σε καμία περίπτωση δεν είμαι επαναστατρια χωρις αιτία… Τα παιδιά μου και το μέλλον τους είναι το ζητούμενο μου καθημερινώς, η ευδαιμονία τους, το αύριο που εμείς σήμερα χτίζουμε. Στα δικά μου μάτια το αύριο εξακολουθεί να είναι εντός ευρωπαϊκού πλαισίου και φυσικά δεν ομιλώ γεωγραφικά γιατί κανέις δεν μπορεί να πετάξει έξω από το χάρτη… Η συζήτηση θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό… Και σε αυτή τη συζήτηση θα είχαμε συμμάχους, τους νότιους αλλά και κάποιους βόρειους οπως την Αγγλία και την Ιρλανδία. Αυτή η συζήτηση βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος, του προβλήματος που όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες εντοπίζουν, που όλοι βιώνουν.

Δυστυχώς ομως στη χώρα μας, στη χώρα που γέννησε το μέτρο επικρατεί η υπερβολή. Και πάντα ο διχασμός, αυτός ο μεγάλος διχασμός που μας κατατρέχει ιστορικά… αυτό δεν είναι το μέλλον που οραματίζομαι εγώ για τα παιδιά μου. Αυτό είναι το παρελθόν των γονιών μου από τα λάθη των οποίων θα έπρεπε να έχω μάθει. Δεν θέλω άλλον εμφύλιο, δεν θέλω άλλες αποστασίες, δεν θέλω άλλα πραξικοπήματα, δεν θέλω άλλους διχασμούς.

Μακάρι να μπορούσαμε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Κάντ και να επιτύχουμε το πέρασμα στην ωριμότητα. Να βρούμε την ικανότητα να σκεπτόμαστε μόνοι μας, να κατορθώσουμε να συλλογιζόμαστε μόνοι μας. Να βρίσκουμε μόνοι μας τον προσανατολισμό μας και να μην είμαστε έρμαια του κάθε λαοπλάνου ηγέτη.

Ο καθένας από εμάς φέρει μερίδιο ευθύνης στη σημερινή κατάσταση. Ακόμη περισσότερο ο καθένας από εμάς φέρει ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη για το αύριο των παιδιών μας.  Οι σημερινές μας αποφάσεις έχουν αντίκτυπο στη ζωή των παιδιών μας. Ας αποφασίσουμε με γνώμονα τη λογική και τη νηφαλιότητα! Ας γυρίσουμε στις βασικές αρχές του Διαφωτισμού που θέτει ως αφετηρία του τη σχετικότητα των διαφορετικών ατομικών απόψεων και οπτικών γωνιών. Θέτει ως αδιαπραγμάτευτη αρχή τη “διαφορετικότητα” έτσι ώστε να φτάσουμε σε μια Ευρώπη των πολιτισμών… Αυτή την Ευρώπη οραματίζομαι και εγώ για τα παιδιά μου…γιατί σε αυτά ανήκει το μέλλον!

[lyte id=”xBlQZyTF_LY” /]

 

 

 

 

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES