Τα χρόνια της αθωότητας…

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

…φεύγουν, χάνονται και δεν γυρνούν ξανά. Το έχουμε αναλογιστεί άραγε οι “σύγχρονοι” γονείς; Τα παιδιά του σήμερα, τα δικά μας παιδιά έχουν ερεθίσματα που εμείς οι παλαιότεροι δεν είχαμε ποτέ φανταστεί. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, ξεκινούν τη ζωή με δεδομένα που δεν υπήρχαν σε άλλες εποχές. Μήπως, όμως, και εμείς οι ίδιοι στερούμε από τα παιδιά μας τις συνθήκες αυτές που είναι απαραίτητες για να παραμείνουν παιδιά; Μήπως, τελικώς, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε εμείς οι ίδιοι “τα δεδομένα” στις ζωές των παιδιών μας; Δεν έχω απάντηση στις ερωτήσεις, δεν ξέρω τι είναι σωστό και λάθος.

Αυτό που ξέρω γιατί το βλέπω γύρω μου καθημερινώς είναι ότι υπερφορτώνουμε τα παιδιά μας με δραστηριότητες. Εάν όχι όλοι, οι περισσότεροι γονείς, υποβάλλουμε τα παιδιά μας στο μαρτύριο των δραστηριοτήτων από μικρή ηλικία. Ίσως είμαι πρωταθλήτρια καθώς η κόρη μου καθημερινά έχει και άλλη δραστηριότητα. Πολλές φορές και παραπάνω από μια. Ναι διασκεδάζει και της αρέσει αλλά μήπως ¨καεί” τελικώς ο εγκέφαλος της; Στη δική της ηλικία εμείς απλώς παίζαμε στο σπίτι, στην παιδική χαρά, στην αλάνα.

Υποκύπτουμε στους μικρούς, καθημερινούς “εκβιασμούς”. Για να έχουμε την ησυχία μας ή γιατί πολύ απλά δεν αντέχουμε άλλο να τσακωνόμαστε γινόμαστε θύματα των μικρών “δικτατόρων” που έχουμε εκθρέψει. “Δικτάτορες” γιατί σε πολλά σπίτια κάνουν αυτό που θέλουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Οι περισσότερες “σύγχρονες” μαμάδες εκθέτουμε τα παιδιά από μικρή ηλικία σε μουσική, θεάματα και τρόπο ζωής που δεν αρμόζει στην ηλικία τους. Είτε γιατί βαρέθηκαμε να ακούμε το Gummy Bear, τα Ζουζούνια, το Μάϊκ το Φασολάκι και τις Ρόδες που πάνε γύρω γύρω αλλάζουμε με μεγάλη ευκολία το κανάλι ή το σταθμό στο MAD και στο MTV. Ναι είναι καλύτερα να ακούμε τη Rihanna από το Μάϊκ το Φασολάκη αλλά μετά μην απορούμε που η κόρη μας κουνιέται σαν αρτίστα/μοντέλο. Γελάμε, το βρίσκουμε αστείο. Πόσο αστείο είναι τελικά; Μήπως θα έπρεπε να μας ανησυχεί; Για την τηλεόραση ως νέα babysitter έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Και ναι οι ειδικοί μας λένε να το αποφεύγουμε, και εμείς σε συζητήσεις με άλλες μαμάδες το επαναλαμβάνουμε με στόμφο. Στην καθημερινότητα, όμως, δεν το εφαρμόζουμε. Νομίζω ότι εάν κλείναμε την τηλεόραση τα παιδιά θα έβρισκαν τρόπους από μόνα τους να διασκεδάσουν, να απασχοληθούν. Μπορεί και να κάνω λάθος!

Σε θέματα πειθαρχίας έχουμε πέσει θύμα της επιστημονικής προόδου. Δεν πρέπει να κάνουμε το ένα και το άλλο. Πράγματα που οι δικοί μας γονείς έκαναν σε εμάς και δεν πάθαμε και τίποτα. Όλοι έχουμε φάει το ξύλο μας, κανείς μας δεν έχει ρίξει ξύλο στα παιδιά του για να μην…”τραυματίσουμε” τον ψυχικό του κόσμο. Δεν είμαι υπέρμαχος οποιασδήποτε μορφής βίας αλλά μήπως μερικές φορές όντως “το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”; Μήπως η αδιαφορία, η απάθεια, η δοτικότητα σε κάθε μορφή, η έλλειψη πειθαρχίας μακροπρόθεσμα κάνουν χειρότερο κακό;

Κυκλοφορεί στο ιντερνετ ένα κείμενο – ο συγγραφέας είναι αγνώστων στοιχείων – και περιγράφει γλαφυρά αυτό ακριβώς που προσπαθώ και εγώ να πω:

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας,τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ):D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

Ίσως ακούγεται λίγο ρετρό, αλλά η ουσία παραμένει. Πόσο ευτυχισμένα είναι τα παιδιά μας; Μήπως εμείς οι ίδιοι τους κλέβουμε την αθωότητα;

Αμαλία Κυπαρίσση

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Mητέρα 2 παιδιών, της Παυλίνας και του Αχιλλέα, θέλω να “αιχμαλωτίσω” με λέξεις και εικόνες τις στιγμές που περνάνε γρήγορα… Ταξιδιάρα, gourmet, λάτρης του καλού κρασιού, yogini, βιβλιοφάγος. Αγαπώ το θέατρο, το σινεμά, την ιστορία, τις ιστορίες και τις περιπλανήσεις. Μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις μου φτιάχνουν την ημέρα. Για μένα η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στις μικρές απολαύσεις, στις συγκινήσεις, στις στιγμές, στις μεγάλες χαρές αλλά και στις βαθιές απογοητεύσεις…