Ο μπλέ λεκές στο πάτωμα, ένα αποτύπωμα δημιουργίας

Παιδιά

Μια κόλα χαρτί μπροστά του δεν ήταν αρκετή για να του κρατήσει το ενδιαφέρον πάνω από 5’ λεπτά. Κάποια στιγμή σκέφτηκα, και τι έγινε; Πολύ απλά το παιδί μου δεν γουστάρει να ζωγραφίζει. Με το ζόρι;  Στον παιδικό, οι δασκάλες του μου είπαν μια μέρα, ότι πρέπει να δω τις φωτογραφίες που έχουν τραβήξει τον γιο μου ζωγραφίζοντας. Είναι λέει αποτυπωμένη πάνω στο πρόσωπό του όλη η χαρά! Σκέφτηκα, πλάκα μου κάνουν.

Προχθές μπήκαμε στο σπίτι, μετά από πικ-νικ και παιχνίδι έξω. Ήμασταν κατάκοποι. Μάλλον, ήμουν κατάκοπη. Γιατί ο μικρός μπόμπιρας είχε σχέδια στο μυαλό του! Ήμουν πολύ κουρασμένη για να τον «προωθήσω» στο κρεβάτι. Βρήκε πεταμένους τους μαρκαδόρους του και ξεκίνησε το πάρτυ! Πριν προλάβω να του δώσω χαρτί, εκείνος άρχισε να ζωγραφίζει ένα τεράστιο δράκο, σε όλο το μαρμάρινο πάτωμα. Από την είσοδο του σπιτιού μέχρι την πόρτα του δωματίου του! Καθόμουν κάτω και ξαφνικά το μάτι μου άνοιξε! Ο τύπος περιέγραφε τι ζωγράφιζε. Εδώ είναι ο εγκέφαλος, από εδώ περνάνε τα νεύρα. Από εδώ περνάει το φαγητό και βγαίνει από εδώ. Τρελάθηκα. Έκανε σχήματα με περίπλοκα, μικρά μικρά κυκλάκια και δαντελίτσες, με τέτοια λεπτομέρεια  και προσήλωση που δεν άντεξα να μην τον φωτογραφίσω.

Τα παιδιά, αν τους το επιτρέψουμε, μπορούν να μας δείξουν ότι τα πράγματα δεν γίνονται μόνο με έναν τρόπο. Καθώς τον κοιτούσα να σέρνεται στο πάτωμα, σκεφτόμουν ότι είναι λογικό να βαριέται να ζωγραφίσει στο χαρτί. Στο πάτωμα, έτρεχε γρήγορα με τον μαρκαδόρο να σέρνεται, έστριβε, δεξία αριστερά σα να χορεύει, για να σχηματίσει μια τεράστια ουρά. Σηκωνόταν κοιτούσε, ξανά έπεφτε κάτω και συνέχιζε. Έγινε το σαλόνι μας και ο διάδρομος, ένας τεράστιος καμβάς, που πάνω του ο μαρκαδόρος κυλούσε τόσο εύκολα, που σχεδόν ζήλεψα και ήθελα να του τον αρπάξω από το χέρι και να φτιάξω κι εγώ τον δικό μου δράκο, με τον εγκέφαλό του, τα νεύρα του και τα έντερα του! Συγκρατήθηκα, ευτυχώς και συνέχισα να κοιτάζω αποσβολωμένη τον μικρό ζωγράφο να μεγαλουργεί! Μετά από κάνα εικοσάλεπτο με μισάωρο έκλεισε τον μαρκαδόρο, τον επέστρεψε στο κουτί του (πράγμα που δεν κάνει ποτέ) και μου είπε, κουράστηκα!

Και αυτό το «κουράστηκα», ήταν τόσο γεμάτο από ικανοποίηση. Σα να έδωσε όλη του την ενέργεια πάνω σε αυτό το κρύο μαρμάρινο πάτωμα. Καθώς τον κοιτούσα να ζωγραφίζει, έφερνα στο μυαλό μου μνήμες από όταν ήταν μωρό. Πως σερνόταν, πως άρχισε σιγά σιγά να μπουσουλάει και μετά να προσπαθεί να σταθεί, τις τρελές του τούμπες.. Αν το πάτωμα μιλούσε θα είχε πολλά να πει με αυτόν τον μικρό άνθρωπο.

Κατάλαβα γιατί ζωγραφίζει με τόση χαρά στον παιδικό. Τα περισσότερα έργα τους γίνονται με ανορθόδοξο τρόπο. Τη μία είχαν ζωγραφίσει με φύλλα, την άλλη με μπαλόνια, τελευταία με βόλους βουτηγμένους σε μπογιά μέσα σε ένα χαρτονένιο κουτί!

Πόσες φορές δεν έχουμε καταπιέσει την δημιουργικότητα των παιδιών μας, προκειμένου να μην χαλάσουμε, να μην λερώσουμε, τα «πολύτιμα» πράγματα μας;

Την επομένη ο άντρας μου, είχε σηκωθεί νωρίς και είχε σφουγγαρίσει το πάτωμα. Μου έδειχνε τις ενώσεις μεταξύ του μαρμάρου, είχαν μία υποψία μπλε μπογιάς.

Μια υποψία μπλε δημιουργίας, ένα αποτύπωμα ζωής, σκέφτηκα..

Σήμερα δεν υπάρχει πια, κρίμα.

 

Ευσταθία Τσαπαρέλη
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES