40…με καμπύλες!!!

By  |  0 Comments
Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Και φτάνεις αισίως στο νούμερο καταλύτη, που δεν είσαι 30 να σκέφτεσαι πως θα είσαι σε μια δεκαετία, που συνήθως, έχεις ολοκληρώσει τις σκέψεις σου, τα επαγγελματικά σου, τις φιλίες σου, τα θέλω σου, τα πιστεύω σου, τα οικογενειακά σου, το σώμα σου, τις απαιτήσεις σου και όσο γίνεται τα όνειρα σου.  Και σαν κεραυνός εν αιθρία, σου χτυπάει την πόρτα και σου λέει: «γεια σου…ήρθα»!!  Και όλοι περιμένουν περιχαρείς να σου κάνουν το surprise party που αρμόζει σε κάθε αξιοπρεπή 40άρα, λες και εσύ αδημονούσες να έρθει η περιβόητη αυτή ηλικία.
Που κάποτε έλεγες…στα 40 μου θα έχω κάνει αυτό και εκείνο και το άλλο…  Και τελικά τα έκανες;  Τα έζησες τα προηγούμενα όλα αυτά που ήθελες;  Που πίστευες, που ονειρευόσουνα;  Και αν ναι, μπράβο σου, συνέχισε με τον ίδιο ρυθμό. Αν όχι, μην περιμένεις στην γωνία σαν να έρχεται ο θάνατος. Δεν πρόκειται να ανοίξουν οι πόρτες του παραδείσου, αλλά ούτε και της κολάσεως.
Ανοίγουν πλέον οι πόρτες που εσύ θέλεις να ανοίξεις…οι κατασταλαγμένες.  Αυτές που με πολύ κόπο και μετά από πολλά πρέπει και σκαμπανεβάσματα εσωτερικής αναζήτησης αποφάσισες ότι σου αξίζουν.  Χωρίς ταμπού και αναστολές, χωρίς πρέπει και δεν πρέπει, χωρίς γιατί, χωρίς ενδοιασμούς και ενοχές.
Και τι σημασία έχει αν είσαι ψηλή ή κοντή, αδύνατη ή στρουμπουλή, αν καθαρίζεις τηγάνια και κατσαρόλες μεγαλώνοντας παιδιά ή αν είσαι στέλεχος σε πολυεθνική, αν είσαι όμορφη ή συμπαθητική, αν είσαι πλούσια ή φτωχή…σημασία έχει πως βλέπεις και πόσο έμαθες να αγαπάς τον εαυτό σου, ειδάλλως…είσαι προς κατάρρευση, που πρέπει εσπευσμένα να βρεις παρηγοριά και λόγια ανεβαστικά στους πιο κοντινούς σου ανθρώπους. Που εννοείται θα σου πουν και τις κλασσικές ατάκες σβήνοντας τα κεράκια: « να φέρω τον πυροσβεστήρα»? ή το άλλο το καλό:
«με τόσα κεράκια, χάσαμε την τούρτα»!!! Χα χα χα χα, γελάσαμε και φέτος… Φτάνει πια, νισάφι δηλαδή.
Κοιτάξου στον καθρέφτη και αγάπησε αυτό που βλέπεις, φέρσου όπως αξίζει σε μια γυναίκα που είναι πλέον 40 και δεν φοβάται να το πει και να το ομολογήσει και πρώτα πρώτα στον εαυτό της.  Γιατί ήρθε η ώρα να δεχτείς αυτό που τόσα χρόνια έχτιζες με κόπο, με θυσίες, με γέλια, με χαρές και πόνο χωρίς να ξέρεις τι θα έρθει αύριο.   Και τι να σου πουν οι 20άρες, που δύο μαζί παλεύουν για να κάνουν το 40? Επειδή δηλαδή δεν τους έχει χτυπήσει την πόρτα ακόμη η ρυτίδα? Επειδή δεν έχει επέλθει η χαλάρωση στα μπρατσάκια και χειροκροτούν με τα χέρια
ψηλά? Επειδή δεν έχουν συστηθεί ακόμη με την κυτταρίτιδα? Ε και????  Ξέρουν «αυτές» τι χαρά που παίρνεις όταν σου πετυχαίνει επιτέλους ο μουσακάς? Το εθνικό μας φαγητό…? Ξέρουν «αυτές» πόσο κόπο έκανες για να αποκτήσεις την όποια όμορφη, γλυκιά, πικρή ριτυδούλα και πόσο ακόμη περισσότερο κόπο κάνεις μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη?  Στηρίζουν «αυτές» την επιστημονική/αισθητική εξέλιξη όσο εσύ? Ξέρουν τι πάει να πει ξενύχτι τύπου «όρθος», ολονυχτία δηλαδή και όχι στον αξιολάτρευτο Ρέμο, αλλά πάνω από το βλαστάρι σου, μπας και το 40
του γίνει 39…η μοναδική μονάδα μέτρησης, αυτή του πυρετού, που μπορεί να ανεβοκατεβαίνει ταχύτατα. Και στην τελική, γιατί να συγκριθείς? Και εσύ πέρασες από εκεί και πήγες και παραπάνω…ε και λίγο παραπάνω, με δόξα και τιμή.
Σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε…που λέει και το άσμα. Άλλωστε η ομορφιά είναι οι καμπύλες της ζωής, τα πάνω και τα κάτω, τα μπρος και τα πίσω, τα δεξιά και τα αριστερά, τα μαύρα και τα άσπρα, τα κοιτάω στο παρελθόν για να αποφύγω λάθη και να  πορευτώ με σιγουριά στο μέλλον.
Με σιγουριά λοιπόν θα πω, ότι αξίζει να συμφιλιωθείς, να σε αγαπήσεις, να νοιώσεις υπέροχα, τα καλύτερα έρχονται και να θυμάσαι ότι η ζωή είναι αλλού…είναι εκεί που δείχνουν οι καρδιές και όχι τα νούμερα!!!

Μία πρώην 40άρα…

Ειρήνη Καλλέργη

Μοιραστείτε αυτό άρθρο αν σας άρεσε.

Γεια σας μαμαδοφίλες, το όνομα μου ειναι Ρένα Καλλέργη και θα ήθελα να ξεκινησω με μια πολυ σημαντική,”σπαααανια” δηλωση: Μανα ειναι μονο μια και στον κοσμο ολο, αλλη καμια. Ειμαι λοιπον μια απο τα δισεκατομυρια αυτες…Ηδη, απολαμβανω 9 χρονια την εμπειρια αυτη με τον γιο μου και διπλασιασα την απολαυση αυτη προ 5 ετων με την κορη μου, και μη ξεχνωντας 33 χρονια προ μητροτητας (αλλη μαγεια τα χρονια εκεινα), διανυοντας τα γνωστα σταδια, παιδι,
εφηβη,φιλη, φοιτητρια, επαγγελματιας, ερωτευμενη, συζυγος, συνεχιζω τωρα σαυτο το μονοπατι. Πιστεύω ότι εαν δεν ειναι καλα η “μαμα” μεσα στο σπιτι…κανεις δεν ειναι καλα. Eκτος απο το μεγαλωμα και τις υποχρεωσεις της οικογενειας μου, βρισκω παντα χρονο
για να κανω πραγματα που αγαπω οπως να αθληθω, να βρεθω με φιλες, σινεμα, θεατρο (συν τα παιδικα, μην ξεχνιομαστε),
να ποιραματιστω σε νεες συνταγες, να μιλησω στο τηλ. χωρις να με διακοπτουν…καταλαβαίνετε φανταζομαι!!
Ετσι θα ηθελα να μοιραστω και να προσφερω μια γνωμη,( σε γνωστους και αγνωστους), να μαθω, να ανακαλυψω νεες ιδεες, να ανταλλαξω αποψεις, να αναθεωρησω ισως, να δω και αλλες οπτικες γωνιες σε θεματα που αφορουν ολες μας και πανω απο ολα να βοηθησω στο μαγειρεμα για την συνταγη μιας καλυτερης ζωης…!!!