Ένας άντρας γράφει για την έκτρωση

Βίβης pick

Ίσως μόνο ένας άντρας θα μπορούσε να εκφραστεί με τόσο λογική για το θέμα της διακοπής της κύησης που εδώ και δεκαετίες προκαλεί χιλιάδες συζητήσεις παγκοσμίως. Ο Αύγουστος Κορτώ σχολιάζει την έκτρωση στην σελίδα του στο facebook και προκαλεί βροχή θετικών και αρνητικών σχολίων κάτω απο την ανάρτηση του. Σίγουρα μόνο όσες το έχουν βιώσει έχουν νιώσει τα συναισθήματα της απώλειας, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει κάποια γυναίκα που δεν πόνεσε παίρνοντας αυτή την απόφαση.

Τις περισσότερες φορές που ένα ζευγάρι παίρνει αυτή την απόφαση είναι όταν η εγκυμοσύνη έχει συμβεί κατα λάθος. Και αν δεν είναι το ζευγάρι που αποφασίσει, η γυναίκα είναι αυτή που γνωρίζει καλύτερα αν μπορεί να μεγαλώσει αυτό το παιδί, γιατί όπως έγραψε και η Ελένη στο σχόλιο της, αν και δε θα πρέπει να υποτιμούμε τη σημασία της συναπόφασης στο ζευγάρι, οι προεκτάσεις που έχει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη στη ζωή μιας γυναικας (ψυχολογικές, κοινωνικές, οικογενειακές, προσωπικές) της δίνουν τον πρώτο λόγο στην τελική απόφαση.

Το κείμενο του Αύγουστου:

Στα δεκάξι της χρόνια, η μάνα μου έμεινε έγκυος από τον μεσήλικα αγαπημένο της. Νιώθοντας ανέτοιμη – όπως και πιθανότατα ήταν – να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της μητρότητας, διέκοψε την κύηση στον δεύτερο μήνα. Δέκα χρόνια μετά, γεννήθηκα εγώ, και η Κατερίνα έγινε η πιο υπέροχη μητέρα που θα μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ.

Όλοι μας έχουμε γνωρίσει γυναίκες που έγιναν θαυμάσιες μητέρες, και που στο παρελθόν, για διάφορους λόγους, είχαν κάνει μία ή και περισσότερες αποξέσεις. Όπως και γυναίκες που δεν απέκτησαν παιδιά από συνειδητή τους επιλογή, χωρίς αυτό σε τίποτα να μειώνει την ευτυχία τους, και που πολλές και εξ αυτών συνέβη κάποια στιγμή να διακόψουν μιαν ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.

Βεβαίως, καμία χειρουργική επέμβαση δεν πρέπει να πραγματοποιείται απερίσκεπτα και δίχως διεξοδική ενημέρωση του νοσηλευόμενου, και ούτε κανείς εχέφρων άνθρωπος θεωρεί την έκτρωση αποτελεσματική μέθοδο αντισύλληψης – έστω και αν λαθεμένα χρησιμοποιείται έτσι. (Άλλωστε ζούμε στη χώρα όπου το coitus interruptus – το γνωστό ‘τράβηγμα’ -θεωρείται από πολλούς αποτελεσματική μέθοδος αντισύλληψης, παρά τα εκατομμύρια παιδιών που έχουν συλληφθεί και γεννηθεί ως αποτέλεσμα τέτοιας διακοπτόμενης συνουσίας).

Και ασφαλώς, στα μάτια όσων πιστεύουν με θέρμη στην ύπαρξη μιας άυλης, αθάνατης ψυχής ακόμα και σε μια μάζα κυττάρων μεγέθους κεφαλής καρφίτσας, η έκτρωση είναι κόκκινο πανί, αν όχι δολοφονία. Κι έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπίζονται αυτά τους τα πιστεύω, και να επιλέγουν την ολοκλήρωση μιας κύησης ακόμα κι όταν αυτή θα είναι ανεπιθύμητη.

Εκείνο, ωστόσο, που δεν δικαιούνται να κάνουν είναι να παρεμβαίνουν εξουσιαστικά, ως κριτές, ηθικολόγοι, ή διανομείς ενοχών, στις ζωές άλλων γυναικών, πολεμώντας (είτε ιδεολογικά, είτε, όπως συμβαίνει δυστυχώς στην Αμερική, ακόμα και καταστρέφοντας με βόμβες κλινικές όπου πραγματοποιούνται εκτρώσεις) το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος (για το οποίο αγωνίστηκαν πολιτικοί-ευεργέτες της ανθρωπότητας όπως η Σιμόν Βέιλ στη Γαλλία) κάθε γυναίκας.

Δεν θα υπεισέλθω καν στους λόγους για τους οποίους μια γυναίκα που έμεινε έγκυος μπορεί να επιθυμεί να διακόψει την εγκυμοσύνη – για μένα, είτε πρόκειται για αποτέλεσμα βιασμού είτε για απλό ατύχημα (κι ένα σπασμένο προφυλακτικό αρκεί καμιά φορά), είναι απολύτως εντός της δικαιοδοσίας της (και κανενός άλλου), έως ένα μήνα ασφαλείας που ποικίλει ανά περίπτωση και ανά χώρα, να τερματίσει την κύηση.

Να πω μονάχα πως η ιδεολογική ποινικοποίηση και η κατακραυγή εναντίον της έκτρωσης, έστω κι αν πραγματοποιείται ακόμα και από γυναίκες, είναι μια βαθιά φαλλοκρατική συμπεριφορά (θα πω για πολλοστή φορά αυτό που έχει ειπωθεί προ πολλού με διάφορες διατυπώσεις: αν οι άντρες εγκυμονούσαμε, οι εκτρώσεις θα ήταν διαθέσιμες και στο φαρμακείο της γειτονιάς, και κανείς δεν θα ύψωνε καν το φρύδι), κι ότι η απαγόρευσή της μπορεί να οδηγήσει πλήθος γυναικών σε απόγνωση, και σε μεσαιωνικές βαρβαρότητες και αυτοσχέδια σφαγεία όπου οι εκτρώσεις γίνονται με συρμάτινες κρεμάστρες και σκουπόξυλα.

(Όσο για τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες αυτού του σεντονιού, παρακαλώ θερμά να μη στρέψουν τη συζήτηση προς ανιμιστικές ατραπούς, διότι ο γράφων δεν πιστεύει στην αθανασία – ούτε καν στην ύπαρξη, πέρα απ’ την ‘ποιητική’ της χρήση – της ψυχής).

 

Image Credits: Time magazine

 

Βιβή Μπασινά
Βιβή Μπασινά
Γιατί να κλαίμε όταν μπορούμε να γελάμε;
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES