Η ανισότητα της ίσης μεταχείρισης ανίσων

Αμαλίας pick

Η συζήτηση για το νομοσχέδιο που αφορά στην παιδεία μου έφερε στο μυαλό τη ρήση του Αριστοτέλη: “Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων”… γιατί τι άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ, πέρα από το να εξοργιστώ, για αυτό που προτείνουν ως πανάκεια για τον πολύπαθο ομολογουμένως χώρο της παιδείας.

Για ακόμη μια φορά το ελληνικο παράδοξο θριαμβεύει… στη χώρα που γέννησε το μέτρο θριαμβεύει η υπερβολή. Για παράδειγμα με τρόμο διαπίστωσα ότι το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας το έχουν ήδη προσκυνήσει πάνω απο 300.000 ανθρωποι. Και έπεται συνέχεια…. Μηρολατρική και παθητική νοοτροπία… μέρος της κουλτούρας μας. Να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους. Να μην διερωτώμαστε ούτε λεπτό τι κάνουμε εμείς λάθος ή τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι αλλά να ρίχνουμε εύκολα τις ευθύνες σε τρίτους ή να περιμένουμε από έναν απρόσωπο οργανισμό να μας δώσει λύσεις, από λείψανα να μας λυτρώσουν – διάβασα και αυτό το τρομερό και εξευτελιστικό για την κουλτούρα μας ως λαός, γονείς & μαθητές ευλόγησαν στα λείψανα τα στυλό των μαθητών που θα έδιναν εξετάσεις…

Μόνο ως φάρσα μπορώ να το εκλάβω. Αυτή είναι η κουλτούρα μας; Ινσχαλάχ και έχει ο Θεός; Όχι δεν θέλω αυτό για το παιδί μου…

Η εποχή του σκοταδισμού έχει παρέλθει προ πολλού – με όλο το σεβασμό στους θρησκευόμενους και βαθιά πιστεύοντες ανθρώπους.

Διαβάζω αναλύσεις από πολιτευτές και βουλευτές που υποστηρίζουν το νομοσχέδιο για την παιδεία… μιλούν για νεοφιλελευθερη επέλαση, για προλεταριοποίηση της πνευματικής εργασίας, για δημιουργία συνθηκών όπου η εκπαίδευση δεν θα αποτελεί στοιχείο και εφαλτήριο κοινωνικής ανόδου αλλά διαβατήριο για τη δημιουργία μιας στρατιάς ελαστικά εργαζομένων. Επικαλούνται το Θατσερικό μότο “skills not knowledge”.  Επικαλούνται με άλλα λόγια την χώρα όπου η εκπαίδευση έχει αποτελέσει κατεξοχήν πρότυπο και εξακολουθεί να παράγει σκέψη..

Δεν είναι η πλατφόρμα για να κάνουμε πολιτική ανάλυση των δεδομένων… είναι όμως η πλατφόρμα για να δηλώσουμε ρητά ότι η παιδεία δεν έχει πολιτική απόχρωση. Η παιδεία δεν αποτελεί πεδίο για πολιτικά παιχνίδια και πειραματισμούς. Γιατί αγαπητοί μου το μέλλον της χώρας είναι τα παιδιά μας και αυτό ακριβώς το μέλλον υποθηκεύετε με την κατάργηση των πρότυπων σχολείων, την υποβάθμιση των ιδιωτικών και την ισοπέδωση των πάντων…

Αντί να επιδιώκουμε την αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας με βάση τα πρότυπα πολλών καλών ιδιωτικών επιλέγουμε να προτάξουμε “προλεταριακούς” όρους στον πιο ευαίσθητο τομέα της κοινωνικής μας ζωής.

Και επειδή επικαλούνται τους “κλασσικούς” θα επικαλεστώ και εγώ τον πιο σημαντικό αυτών… Η ισότητα είναι ισοπεδωτική. Το λέει ξεκάθαρα ο Αριστοτέλης “Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων”. Σε αυτή τη χώρα κάθε συζήτηση για ισότητα κρύβει από πίσω το φθόνο για τον άλλον… μη τυχόν και έχει περισσότερα ό αλλος από εμάς. Στις υπόλοιπες χώρες φυσικά η οποια συζήτηση περί ισότητας είναι εμποτισμένη με την έννοια της δικαιοσύνης.

Και ναι θέλω να έχω το δικαίωμα της επιλογής. Γιατί η επιλογή είναι το βασικό συστατικό της ελευθερίας. Θα ήθελα να σταματήσει η κονσερβοποίηση της παιδείας. Τα παιδιά μας δεν μπαίνουν σε καλούπια. Έχω τη δυνατότητα και επιλέγω ιδιωτική παιδεία. Για τον απλούστατο λόγο ότι η δημόσια παιδεία είναι τόσο ευτελής που αποτελεί τροχοπέδη για την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού μου. Για την κούλτουρα του. Για τις παραστάσεις που αποκομίζει. Εμποτισμένη με τις αρχές του συνδικαλισμού, της απεργίας, της κατάληψης, του οχαδελφισμού… Το ξέρω ότι υπάρχουν και λαμπρά παραδείγματα δασκάλων ή σχολείων που μόνοι τους παλεύουν ενάντια στο σύστημα, κόντρα στην κοινή πεποίθηση και πρακτική. Αυτοί αποτελούν τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Γιατί ακριβώς αγαπητοί ιθύνοντες δεν μιλάμε μόνον για δεξιοτεχνίες αλλά για συνολική παιδεία και γνώση. Δεν θα έπρεπε να παπαγαλίζουν τα παιδιά μας αλλά να μαθαίνουν κριτική σκέψη. Δεν θα έπρεπε να κρίνονται από μια στιγμή που μπορεί να είναι ατυχής αλλά από μια συνολική και σε βάθος πορεία. Η κατάκτηση της γνώσης δεν είναι σπρίντ είναι μαραθώνιος. Σε αυτό το ελληνικό σχολείο το μόνο που μαθαίνουν είναι να αποστηθίζουν. Καμία πολιτιστική, αθλητική δραστηριότητα, κανένα ερέθισμα πέρα από τα συνηθισμένα, αυτά που έχουμε βάλει σε καλούπι.

Στο σχολείο του παιδιού μου η γνώση γίνεται παιχνίδι, γίνεται παιχνίδι θυσαυρού και με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μαθαίνουν να αγαπούν τη γνώση και την πνευματική ανάταση εφ’ όρου ζωής. Η κόρη μου στα 6 της χρόνια ξέρει τον Τσαρούχη, τον Ντα Βίντσι και τον Πικάσο. Έχει εκτεθεί ήδη στη μουσική του Μίκη και του Σαββόπουλου. Παίζει ξυλόφωνο και φλογέρα και κρουστά και μαθαίνει τον μαγικό κόσμο της μελωδίας. Γεμίζει νότες τη ζωή της και μαθαίνει να ανοίγει το αυτί της. Έχει δοκιμάσει κάθε λογής αθλήματα. Έχει δει θεατρικές παραστάσεις και έχει συμμετάσχει σε αυτοσχέδιες παραστάσεις. Έχει εκτεθεί σε τεχνοτροπίες στα καλλιτεχνικά. Κάθε εβδομάδα επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη όπου επιλέγει το δικό της βιβλίο. Αυτό που διαβάζει μόνη της πια. Αυτό που την κάνει να αγαπά το διάβασμα και τα βιβλία. Κάνει εντατικά αγγλικά και σε ένα χρόνο θα ξεκινήσει δεύτερη γλώσσα επιλογής της. Μαθαίνει τι σημαίνει συναίσθηση… να νοιάζομαι για τον άλλον και να μπαίνω στη θέση του. Μαθαίνει να χρησιμοποιεί τη συναισθηματική νοημοσύνη περισσότερο από τη λογική. Μαθαίνει ότι η προσπάθεια είναι ανεκτίμητη. Μαθαίνει εν τέλει ότι αξίζει!

Αυτό κανείς δεν μπορεί να το στερήσει από το παιδί μου. Για μένα οποιαδήποτε απόφαση που θα απαγορεύει στα παιδιά μου να εκτίθενται στη γνώση, στην κουλτούρα, στον πολιτισμό, στην άθληση, σε αυτό που τέλος πάντων επιλέγω εγώ για αυτα είναι τυραννική και αυταρχική. Πάνω απ΄ όλα είναι ισοπεδωτική γιατί ότι και να λέμε δεν είμαστε όλοι ίσοι… τουλάχιστον δεν είμαστε ίσοι στην παραγωγή σκέψης, στην δημιουργία πολιτισμού, στην ικανότητα να παράγουμε, στη διανόηση και τις τέχνες…

Αμαλία Κυπαρίσση
Αμαλία Κυπαρίσση
Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES