Μάνα καγκουρό

Παιδιά

Πολλοί άνθρωποι όταν με βλέπανε αυτοκόλλητη με το μωρό μου, ή όταν τους γκρίνιαζα για το πόσο κουράζομαι με το ξενύχτι, μου λέγανε, κοίτα να το χαρείς τώρα γιατί θα μεγαλώσει και όλα αυτά θα σου λείπουν.. Τους χαμογελούσα συγκαταβατικά ενώ μέσα μου μία φωνή ούρλιαζε, ΝΥΣΤΑΖΩΩΩ!!!

Για όσους με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν πόσο μεγάλη υπόθεση είναι για μένα ο ύπνος! Ήμουν πάντα υπναρού. Τον ύπνο τον είχα στο τσεπάκι. Μπορούσα να χαρίσω στον εαυτό μου μερικά λεπτά ύπνου όπου κι αν βρισκόμουν. Όπου γης και πατρίς, που λένε.. Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, σκέφτηκα ότι κάποια ανώτερη δύναμη με τιμωρεί για αυτή μου την έξη.

Όταν ήταν ακόμη βρέφος, έπρεπε να σκεφτώ τους πιο ανορθόδοξους τρόπους για να τον κοιμίσω. Ο μάρσιπος είχε γίνει το δεύτερο δέρμα μου και εγώ, στην προσπάθεια μου να τον νανουρίσω, έμοιαζα πιο πολύ με καγκουρό που πηδάει (κυριολεκτικά) μέσα στα 75 τ.μ του σπιτιού, παρά με μητέρα που κοιμίζει το μωρό της. Ναι , ο γιος μου για τους πρώτους μήνες της ζωής του, αν δεν τον έπαιρνε ο ύπνος θηλάζοντας, ήθελε να κοπανιέμαι πάνω κάτω κάνοντας περίεργους ήχους με το στόμα μου ή χτυπώντας με ξύλινες κουτάλες τα ντουλάπια του σπιτιού!

Γύρω στους 6-7 μήνες πέρασε μια φάση που έκανε μαραθώνιους θηλασμούς. Αν ο κόσμος ήξερε τι θα πει μαραθώνιος θηλασμός τότε όλες οι θηλάζουσες μητέρες θα κολλούσαν ένσημα βαρέα ανθυγιεινά. Ο γιος μου λοιπόν σε εκείνη τη φάση ήταν όλη μέρα και όλη νύχτα κολλημένος στο στήθος μου. Με το που ξεκολλούσε το στόμα του από πάνω μου έκλαιγε σπαρακτικά. Εγώ κατέληξα κάποια βράδια να κοιμάμαι καθιστή! Κυριολεκτικά! Μάλιστα, τότε, πραγματικά εκτίμησα τα αεροπορικά μαξιλάρια! Ναι, είχα φτάσει να κοιμάμαι με ένα μικρό αεροπορικό μαξιλάρι γύρω από τον λαιμό μου καθώς ο μικρός μου «τύραννος» ρουφούσε ό,τι είχε μείνει από ΄μένα!

Περνούσε ο καιρός αλλά το θέμα ύπνος δεν βελτιωνόταν ουσιαστικά. Θυμάμαι την ημέρα που απλά αποφάσισα να μην το ξανασκεφτώ. Δεν με ενδιέφερε. Θα έδινα στο παιδί μου αυτό που χρειαζόταν χωρίς να έχω πια την προσδοκία να κοιμηθεί όλη νύχτα όπως άλλα παιδιά! Διάβασα, ενημερώθηκα, κατάλαβα ότι όλα αυτά είναι μέσα στο πλαίσιο του φυσιολογικού και ο ύπνος μου συνέχισε να είναι ένας αγώνας δρόμου με την διαφορά ότι το τέρμα δεν με ενδιέφερε πια. Απλώς έτρεχα, από το κρεβάτι μου, στο κρεβάτι του και στο τέλος αποκαμωμένη πια, συμφιλιώθηκα με την ιδέα του co-sleeping. Έτσι, το διπλό κρεβάτι που με τόση χαρά και άγνοια για το τι μας περιμένει, είχαμε αγοράσει με τον άντρα μου, έγινε η «φωλίτσα», όπου ο γιος μου και εμείς απολαμβάναμε τον κοινό ύπνο. Εντάξει, δεν ήταν πάντα απόλαυση, αλλά είχαμε συνηθίσει. Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε έτσι. Το παιδί όμως μεγάλωνε. Μας το έδειχνε με όλους του τρόπους. Από την άρνηση του να φορέσει την βραδινή του πάνα, από το πως διεκδικούσε αυτό που ήθελε, από την ανάγκη του για αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

Ο μικρός ανθρωπάκος έκλεισε τα τρία χρόνια ζωής.

Μεγάλωσα μαμά, είπε, και τα μάτια του έλαμψαν. Άρχισα σιγά σιγά να τον ρωτάω αν θα ήθελε να κοιμηθεί στο δωμάτιό του και εκείνος κάποιες φορές, απαντούσε θετικά, ενώ τα βραδινά ξυπνήματα είχαν μειωθεί σημαντικά.(από 5, είχε φτάσει αισίως στα 2 ξυπνήματα)

Μια μέρα πήγαμε να τον κοιμίσω στο δωμάτιο του. Όταν κοιμήθηκε, έφυγα και ξάπλωσα στο διπλό κρεβάτι που εκείνη τη μέρα έμοιαζε πιο διπλό από ποτέ! Άρχισε να με πιάνει άγχος. Περίεργες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου. Ότι θα πέσει από το κρεβάτι, ότι θα μπλεχτεί στο πάπλωμα και μπορεί να πάθει ασφυξία, ότι θα χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο προσπαθώντας να βολευτεί. Γρήγορα με συνέφερα λέγοντας στον εαυτό μου, το παιδί σου μεγάλωσε, άφησέ το να φύγει από κοντά σου. Άστο ελεύθερο, εμπιστεύσου το, ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ!!!!! Έκλεισα τα μάτια και βυθίστηκα σε έναν ύπνο βαθύ και ήρεμο.

Μια νυσταγμένη φωνή φώναξε «μαμά» και ξύπνησα. Πήγα παραπατώντας στο δωμάτιο του. Ήταν 9 το πρωί!

Ξάπλωσα δίπλα στο ζεστό του σώμα καθώς ανταλλάσσαμε καλημέρες.

Είναι μόλις μερικές μέρες που απολαμβάνω και πάλι τον ύπνο. Οχτώ ώρες ύπνου σε ένα διπλό κρεβάτι που το μοιράζεσαι μόνο με τον σύντροφό σου, δεν είναι μικρό πράγμα! Μετά από τρία χρόνια κοιμήθηκα και πάλι σαν άνθρωπος!

Σήμερα άκουσα ένα τραγούδι! Ήταν από τις μεγάλες μου ανακαλύψεις την περίοδο που ήμουν καγκουρό! Όταν το έβαζα να παίζει δεν χρειαζόταν να κοπανιέμαι αλλά με ένα απαλό πέρα δώθε το μωρό μου κοιμόταν. Ακούγοντας σήμερα αυτό το τραγούδι, θυμήθηκα εκείνες τις στιγμές. Ήταν πολύ όμορφα τότε σκέφτηκα.

Δύσκολα, αλλά όμορφα..

Το τραγουδάκι που κοίμιζε το μωρό μου..

[lyte id=”0gCEGo8DJK8″ /]

Image Credits: wallpaperdownloader.com

Ευσταθία Τσαπαρέλη
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES