Το παιδί «ανεμοστρόβιλος» ή αλλιώς το υπερκινητικό παιδί!

Ψυχολογία

 Απο τη Μαρία Κούκνη

Η « Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα» , γνωστή και ως ΔΕΠΥ είναι ένα από τα πιο δύσκολα στη διαχείριση προβλήματα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, τόσο για το οικογενειακό όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Το υπέρ-δραστήριο –υπερκινητικό παιδί έχει το εξής προφίλ:

 

  • Βρίσκεται σε συνεχή και έντονη αποδιοργανωμένη υπερ-δραστηριότητα , με αποτέλεσμα τη μικρή σε διάρκεια ικανότητα συγκέντρωσης και την έντονη παρορμητικότητα.
  • Μεγάλη δυσκολία στον έλεγχο των συναισθημάτων και των δύσκολων –στρεσσογόνων καταστάσεων , με αποτέλεσμα να ξεσπά σε σαρωτικά ξεσπάσματα θυμού και οργής.
  • Αμφιθυμικές και συγκρουσιακές σχέσεις με τα παιδιά της ηλικίας του.
  • Όλα τα παραπάνω εκδηλώνονται από το 1ο μόλις χρόνο φοίτησης στο σχολείο.

 

Μια πλήρης διαφορική διάγνωση και αξιολόγηση του παιδιού, τόσο σε ψυχοσυναισθηματικό όσο και στο κομμάτι της συγκέντρωσης και προσοχής είναι το 1ο βασικό βήμα για την στήριξη και τη σωστή αντιμετώπισή του.

Παράλληλα η θεραπεία  καλό θα είναι να κινείται γύρω από τους 3 βασικούς τομείς δυσκολίας των παιδιών αυτών: α. τη σχολική επίδοση, β. τις διαπροσωπικές σχέσεις, γ. την αυτοεικόνα και το αυτοσυναίσθημα του υπερκινητικού παιδιού.

 

Η σωστή αντιμετώπιση και θεραπεία του προφίλ της υπερικινητικότητας πρέπει να  συνδυάζει τα εξής στοιχεία:

  1. ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία του παιδιού : το παιδί καλείται τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο να διαπραγματευτεί την εικόνα που έχει για τον ίδιο τον εαυτό του, να αποκτήσει αυτοέλεγχο και να μάθει να μπορεί να ανταπεξέρχεται στα δυναμικά μιας ομάδας.
  2. φαρμακευτική αγωγή: συνίσταται χορήγηση ψυχοδιεγερτικών με κατασταλτικό σκοπό.
  3. συμβουλευτική γονέων: η διαδικασία έχει ως στόχο κυρίως την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση των γονιών για την αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων και της συμπεριφοράς του παιδιού και την επεξεργασία όλων των αρνητικών συναισθημάτων του θυμού και της απόγνωσης απέναντι στο παιδί τους.

Κλείνοντας καλό θα ήταν να υπογραμμίσουμε και το σημαντικό ρόλο εφαρμογής κάποιον πρακτικών τεχνικών, από την πλευρά των γονιών,  που θα τονώσουν την προσαρμοστικότητα του παιδιού και θα το μάθει να οργανώνει τις πράξεις του και να οργανώνεται.

  • Τηρείτε το ίδιο καθημερινό πρόγραμμα το οποίο και δημιουργεί αίσθημα ρουτίνας και ασφάλειας στο παιδί. Γίνεται προσπάθεια να υπάρχει συνέπεια ως προς αυτό, ενώ σε περίπτωση αλλαγής δραστηριότητας ή υποχρέωσης ενημερώνεται πάντα το παιδί εκ των προτέρων.
  • Το δωμάτιό του καθώς και ο χώρος στον οποίο ζει , παίζει και διαβάζει δεν είναι γεμάτο παιχνίδια και πολλά αντικείμενα ώστε να διασπάται η προσοχή του. Επίσης πράγματα καθημερινής χρήσης όπως η σάκα του, τα ρούχα του, τα βιβλία του βρίσκονται σε καθορισμένη θέση.
  • Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής βρίσκεται εκτός δωματίου του.
  • Δίνουμε σαφείς, σύντομες οδηγίες σε οτιδήποτε ζητάμε ή περιμένουμε από το παιδί μας.
  • Ορίζουμε ένα χώρο όπου το παιδί θα καταφεύγει να ηρεμεί και να ανασυγκροτείται.

 

Το υπερκινητικό παιδί , όπως όμως και όλα τα παιδιά, περιμένουν από τους γονείς και το περιβάλλον τους κατανόηση, εμπιστοσύνη, συνέπεια και αγάπη.

Στο χέρι μας είναι να μπορέσουμε με σεβασμό κάθε φορά να ανταποκρινόμαστε στις εκάστοτε δυσκολίες και αδυναμίες του.

 

Μαρία Κούκνη
Ma Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος ( Master2 Εξελικτικής Ψυχολογίας Παιδιού και Εφήβου – Paris V)
Ειδ. Εικαστική Θεραπεύτρια
Τηλέφωνο επικοινωνίας 210-7717425

Μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις σας στο [email protected] .

 

 

 

 

 

Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη
Βάσω Στασινού-Νικοπολίδη
Το σώμα λέει αυτό που δεν μπορούν να πουν οι λέξεις
ABOUT EDITOR ALL ARTICLES